Het is soms zo verleidelijk om te wijzen naar anderen en te denken in termen van ‘wij’ en ‘zij’. En het lijkt soms zo moeilijk, zelfs al zit je dan in de patiëntencommunicatie, om de brug te slaan naar juist die patiënt of liever gezegd naar de mens achter die patiënt. En het voelt zomogelijk nog vreemder om niet meer alles aan voorlichting en patiëntencommunicatie zelf te doen. Want waar moet je beginnen en waarom zou je er überhaupt mee willen of moeten beginnen?
Met andere woorden, hoe maak je eigenlijk van een ‘zij en wij’ en ‘wij? Op die vragen hoop ik vanmiddag, tijdens mijn presentatie op het jaarlijkse Compriz-symposium, antwoord te geven. Maar ik wil de aanwezigen daar (voornamelijk communicatiemedewerkers uit de zorg) ook vragen stellen en hen zelf antwoorden laten geven. Want ook voor mij geldt dat ik door te wijzen naar anderen nooit van een ‘wij’ en ‘zij’ een ‘wij’ kan maken. Dat kan alleen maar door het gesprek aan te gaan met die anderen, door naar hen te luisteren en van hen te leren. En dat zijn allemaal dingen die ik graag doe dus ik kijk uit naar vanmiddag.
