Vorige week donderdag liep ik opeens met het (centraal) station van Florence in mijn hoofd: Ik zag het voor me, stond bij wijze van spreken op het perron, las het naambord en zag de Santa Maria Novella- de kerk waar het station zijn toevoeging S(anta) M(aria) N(ovella) aan te danken heeft- net boven het dak van het station uitsteken. Ik twitterde erover en er liepen direct een paar mensen met me mee. Elk met zijn eigen herinneringen aan Florence en aan het station aldaar.
Zo snel kan het dus gaan: 1 Tweet en mensen vinden elkaar en verbinden zich met elkaar rondom een bepaald thema, ze vormen even een gelegenheidsformatie en zwermen daarna weer uit. Waarmee Twitter in het bijzonder en in bredere zin internet zijn verbindende kracht maar weer eens heeft aangetoond.
En toen ik later die dag bij het station van mijn woonplaats Nijmegen aan kwam lopen, toen schoot me iets anders te binnen. Elk station is immers bij uitstek een (offline) plek waar gelegenheidsformaties ontstaan en waar verbindingen gelegd worden. Er komen namelijk niet alleen sporen bij elkaar maar ook reizigers die samen onderweg zijn en dan weer hun eigen weg gaan.
Onverwachte verbindingen
Maar in het geval van het Nijmeegse station is er nog iets anders aan de hand. Er ligt namelijk ook een (voor menigeen onbekende) rechtstreekse en onverwachte verbinding naar Florence en wel in de ornamenten (zie foto hieronder) die de zijgevel van het stationsgebouw sieren. Die zijn namelijk geïnspireerd door de blauw-witgeglazuurde medaillons van de beeldhouwer Andrea della Robbia die te vinden zijn op het Ospedale degli Innocenti in Florence.
Het feit dat ik deze blogpost nu pas schrijf is trouwens ook weer zo’n onverwachte verbinding want het idee om ooit te schrijven over die ornamenten, dat heb ik al heel lang. Ik kom namelijk vaak op het station en ben een groot liefhebber van de gebouwen van Sybold van Ravesteyn en ik weet ook al heel lang dat hij zich voor de wederopbouw van het Nijmeegse station heeft laten inspireren door de Toscaanse bouwkunst, vandaar ook deze campanile-achtige toren.
Maar blijkbaar heb je als blogger toch af en toe een prikkel nodig om daadwerkelijk tot schrijven over te gaan en zo gaven de Twitteraars die vorige week met me meeliepen de voorzet en hoefde ik de blogpost-bal alleen nog maar in te koppen. En dat heb ik bij deze gedaan.
