Als ik offline een mooi beeld tegenkom, dan maak ik er een foto van met mijn iPhone of met mijn camera, als ik die bij me heb en als ik online iets moois tegenkom gebruik ik delicious, de social bookmarking site, om beelden op te slaan. Soms zijn het schetsen, soms foto’s maar het kan net zo goed een visualisatie, een mooi grafisch ontwerp of iets grappigs zijn. Mooie visualisaties vind je o.a. op visualcomplexity maar ook op bestiario.org staan prachtige dingen. Een voorbeeld daarvan zie je hieronder.

Ik heb inmiddels een flink aantal verschillende beelden opgeslagen onder mijn delicious-account en zoals de term ’social bookmarking’ al zegt doe ik dat niet alleen voor mezelf maar ook voor anderen. Want iedereen die dat wil kan en zien wat ik voor moois heb opgeslagen en dat gebruiken voor zijn eigen praatjes of ander werk.

Een rijk gevulde dis

Iedereen die zelf een delicious-account heeft en in mijn netwerk zit en van wie ik weet waar zijn/haar interesses liggen, voorzie ik op maat van niet alleen plaatjes maar ook van leesvoer, tips, links naar blogs, etc.. En vice versa natuurlijk want dat is namelijk de kracht en ook de lol van delicious, dat je heel snel en efficient informatie met anderen kunt delen. En dat allemaal zonder te hoeven mailen want als er iets is dat ik niet graag doe, dan is het dat wel.

Als voormalig kennismanager herinner ik me nog maar al te goed hoeveel werk het was om mijn collega’s op de hoogte houden van voor hen relevante zaken maar nu is er dus delicious. Geen wonder dat mijn account goed gevuld is- op het moment dat ik dit schrijf staan er zo’n 6300 items in-want ik gebruik het dagelijks en het is, samen met RSS en Twitter mijn favoriete social media-gereedschap.

En omdat ik natuurlijk niet de enige Delicious-gebruiker ben is het -om in de sfeer te blijven- een rijk gevulde dis met spijzen waaraan je je eindeloos tegoed kunt doen. Daar schuilt dan ook meteen een gevaar in want er worden voortdurend nieuwe spijzen aangevoerd dus als je niet oppast dan ga je jezelf overeten.

fackeldeyfinds (ofwel macjfan) op delicious

Mocht je eens willen aanschuiven aan mijn tafel dan kan dat door op de blauw-zwart-witte delicious knop rechts bovenaan deze pagina te klikken. Heb je al een account dan heb je vast al lang gezien dat er ook onderaan deze pagina een deliciousknop staat en die biedt je de mogelijkheid om mijn blogpost direct daar op te slaan.

Dan wens ik je nu alvast smakelijk eten en ik hoop je vaker aan tafel te zien dus vergeet me niet uit te nodigen als je zelf ook een account hebt aangemaakt.

Maar dat wil niet zeggen dat ik me niet kon en kan voorstellen dat mensen anders zoeken dan op alfabet d.w.z. op achternaam van de auteur/samensteller. Er zijn namelijk net zoveel manieren om te zoeken als er mensen zijn, dat weten we inmiddels beter dan ooit omdat internet dat, net als veel andere dingen, zichtbaar heeft gemaakt.

Behalve op grootte zou je boeken natuurlijk ook kunnen sorteren op kleur. Ik heb wel eens boekenkast van iemand gezien die dat had gedaan en die zag er prachtig uit. De eigenaar van de boeken kon zelf alles prima terugvinden dus blijkbaar paste die manier van ordenen bij zijn eigen manier van zoeken en vinden. Als ik naar mijn eigen boekenkast en muziekverzameling (analoog en digitaal) kijk dan zie ik dat ik daarvoor zelf ook mijn eigen indelingen voor heb gemaakt. Ik kan alles blindelings vinden omdat het zo neergezet is dat het bij mij past.

Van sorteren naar parkeren op kleur

Dat artikelen/producten op kleur gesorteerd cq gepresenteerd worden is overigens helemaal niet ongebruikelijk in winkels wanneer het gaat om bijvoorbeeld kleding, serviesgoed en accesoires. En er bestaan ook online shops waarop je t-shirts maar ook iets verrassends als tenten op kleur kunt vinden.

En onlangs bedacht Hendrik Amberla dat je ook auto’s zou kunnen parkeren op kleur en dat ziet er dan zo uit vanuit de lucht:

Het oogt in elk geval heel anders dan het gemiddelde parkeerterrein maar of het echt praktisch is, dat weet ik niet. Dat hangt immers af van de wijze van zoeken en vinden van de individuele automobilist en mogelijk ook van de hoeveelheid auto’s in een bepaalde kleur.

Maar ook hier geldt dat ik me heel goed kan voorstellen dat het werkt: Omdat de meeste mensen echt wel weten in wat voor kleur auto ze rijden en daarmee maak je bij het parkeren van je auto al min of meer een ‘filter’ aan waarmee je het jezelf makkelijker maakt om je auto terug te vinden. Moet je normaal gesproken moeite doen om te onthouden bij welke letter je staat, of in welke rij, in dit geval is het de kleur die je moeiteloos (her) kent en die je de weg terug wijst, tenzij je kleurenblind bent natuurlijk.

Met andere woorden, het lijkt me absoluut de moeite van het uitproberen waard. Vandaar mijn vraag, wie doet er mee en heeft nog een terrein te leen waarop we kunnen parkeren in kleur?

Mensen vinden immers over het algemeen al liever dan dat ze zoeken maar dat is zeker zo als ze op een congresdag maar weinig tijd tussen alle presentaties door hebben. Vreemd eigenlijk dat dat zo is, want keer op keer blijkt uit onderzoek dat mensen een congresbezoek niet alleen gebruiken om bijgepraat te worden over de laatste ontwikkelingen in hun vakgebied maar vooral om zelf even bij te praten met vakgenoten.

Dus wat zou ik doen als ik een congres zou organiseren?

Ik zou ernaar streven om mijn congres een vindplaats te laten zijn en ik zou er om te beginnen voor zorgen dat:

1. Bezoekers elkaar vantevoren maar ook achteraf nog (terug) kunnen vinden door een voortdurend bijgewerkte deelnemerslijst te publiceren, op de website van het congres en elders online op logsiche plekken. Dat kan bijvoorbeeld door een groep als deze aan te maken op LinkedIn
2. Deze website(s) in elk geval goed mobiel bereikbaar te laten zijn zodat bezoekers hem onderweg naar het congres cq ter plekke via hun mobiel nog kunnen raadplegen
3. Op sites als delicious (social bookmarking), flickr en twitter een zogenaamde ‘hasthag‘ aan te maken en deze kenbaar te maken aan bezoekers die wetenswaardigheden over het congres met elkaar willen delen (ook weer vooraf, ter plekke en achteraf
4. Bezoekers bij inschrijving ook vragen naar hun twitternaam en die vermelden op de bezoekersbadges. Twitternamen zijn vaak net even anders dan de voor-en achternaam van iemand en het komt regelmatig voor dat je iemand alleen maar bij zijn twitternaam kent. Zo heet ik zelf op twitter @fackeldeyfinds
5. De te geven presentaties vantevoren al ook op slideshare bij elkaar gezet worden en dat deze ook elders eenvoudig te plaatsen zijn zodat bezoekers die dat willen ze op hun eigen site/blog kunnen plaatsen om aan de hand daarvan een verslag te schrijven over het congres
6. Op het congres gemaakte foto’s terug te vinden zijn in een flickr-groep of in elk geval op flickr met de daaraan gekoppelde ‘hashtag’ want ook dat is een manier om je ervaringen als congresbezoeker met anderen te delen

Dit zijn ‘maar’ 6 tips en ik weet dat deze lijst veel langer zou kunnen zijn maar het lijkt me voor de gemiddelde congresorganisator wel even genoeg om mee te beginnen. En mocht die om meer werk verlegen zitten, dan verwijs ik graag naar mijn eerdere blogposts met andere ongevraagde adviezen aan de congresbranche: Stop de panels en Geef hier die muis

Maar wat heeft dat nu te maken met ‘The Long Tail‘ (het verschijnsel dat internet een verschuiving van mass marketing naar niche marketing mogelijk maakt)? Dat is een heel verhaal en dat begint zo:

De tunnel in Roermond

Op een dag stond ik in de file voor de stationstunnel in Roermond. Dat duurde niet erg lang maar het was voor mij lang genoeg om te zien dat die tunnel maar door één architect ontworpen kon zijn en wel door de eerder genoemde Van Ravesteyn. Ik was aangenaam verrast en deed de volgende dag meteen navraag bij een vriendin van me, die al jaren in Roermond woont. Ze wist niet wie de tunnel ontworpen had en de naam van de architect zei haar helemaal niks maar ze beloofde navraag te doen bij iemand van de gemeente die o.a. bezig is met het herinrichten van de stationsomgeving.

Maar dat ging me allemaal te lang duren dus ik ging googlen en ik vond op deze site een bevestiging van wat ik al dacht: De tunnel was van Van Ravesteyn. Ik had het goed gezien en ik ben niet lang daarna nog een keer teruggegaan, dit keer met de trein, om hem te fotograferen. Want hij wordt mogelijk gesloopt. Een lot dat de meeste gebouwen (zo ook de stations van Utrecht, Rotterdam en Den Bosch) van Van Ravesteyn trof en hij wordt dan ook wel ‘de meest afgebroken architect van Nederland’ genoemd.

Gevonden!

Toch is er gelukkig hier en daar nog wel wat van hem bewaard gebleven. Bijvoorbeeld het station van mijn eigen woonplaats Nijmegen. Maar een ander mooi voorbeeld staat in Utrecht. Ik zag het elke keer vanuit de trein naar Amsterdam en dacht altijd ‘Dat kan niet missen, dat moet van Sybold van Ravesteyn zijn’ en toen ik zag dat het gerenoveerd werd besloot ik ook dat maar eens op internet gaan zoeken.

Maar hoe pak je dat aan als je niet weet hoe het gebouw heet noch of het überhaupt een naam heeft?
Ik kon maar één manier bedenken en dat was beginnen bij Google Maps opzoeken hoe de straat heet waaraan het gebouw ligt. Want waar het ongeveer lag dat was het enige dat ik wist.

Toen ik dat gedaan had ben ik opnieuw gaan googlen en met resultaat: Het pand bleek gebouwd te zijn voor een dochteronderneming van de NS, het Centraal Autoherstel Bedrijf (CAB). En het was inderdaad van de hand Van Ravesteyn. Maar dat was niet het enige dat ik vond want waar ik nog veel blijer mee was waren de prachtige foto’s (zie zwart-wit foto hierboven) die een andere architectuur-liefhebber, op Flickr gezet bleek te hebben. Ik ben er zelf nog niet geweest om het op de foto te zetten maar dat gaat er zeker een keer van komen.

De kracht van ‘The Long Tail’ en web 2.0

Omdat ik zo blij was met alles wat ik vond dankzij het web 2.0 ofwel het internet van mensen die delen en samenwerken, meldde ik dat via Twitter en je raadt het al, ook op Twitter vind je mensen die van wederopbouwarchitectuur houden en die Van Ravesteyn kennen. En daarmee hebben het web 2.0 en ‘The Long Tail’ hun eigen bestaansrecht en kracht weer eens bewezen.

Want hoe lang zou je er ‘vroeger ‘niet over gedaan hebben om al deze informatie en dit beeldmateriaal gevonden te hebben? Minimaal een paar dagen maar waarschijnlijk langer en voordat je dan ook nog eens de mensen zou hebben gevonden die net als jijzelf geïnteresseerd zijn in dit onderwerp zou je maanden verder zijn. En dat alles vind je dankzij Google, Google Maps, Flickr, Stationsweb, Wikipedia en Twitter nu binnen een paar uur.

Want de badmeester hierboven zou je kunnen zien als bijzondere aanbevelingsmachine en wel een menselijke en eentje die offline zijn aanbevelingen doet. Maar de badmeester is niet de enige offline 2.0 variant die ik eens de onder de aandacht wil brengen, er zijn er nog wel nog meer.

Wat dacht je bijvoorbeeld van de ‘wishlist‘ die ik tegenkwam in een Duitse speelgoedzaak? Of wat dacht je van de hier onder afgebeelde fysieke boekenplank-aanbevelingen die een vriend van me bij Waterstone’s fotografeerde?

Hetzelfde en toch anders

Nu lijkt dat misschien wat vreemd, deze zogenaamde typische 2.0- functionaliteiten die vertaald zijn naar een offline omgeving maar in werkelijkheid verschillen de meeste dingen die we online doen niet erg van de dingen die we altijd al offline deden. En dat heeft simpelweg zijn oorzaak in het feit dat het menselijke brein zoals Peter Morville in zijn boek ‘Ambient Findability‘ beschrijft ‘de laatste 50.000 jaar niet meer bijgewerkt is, terwijl de technologie voortschrijdt’.

Zo lijkt aanbevelingsmachine dus nog steeds heel erg op een verkoper die zijn klanten echt kent en hen adviseert op basis van hun voorkeuren en die van andere klanten met een vergelijkbare smaak. En een ‘Amazon-wishlist‘ is natuurlijk ook gewoon een verlanglijstje, al staat dat dan niet op papier maar online.

En toch zijn er wel verschilen: Ook hier maakt internet met één druk op een knop alles zichtbaar maakt en dat desgewenst voor vele anderenen wereldwijd. Ook heeft de verkoper nu een andere en vooral faciliterende rol gekregen in het verkoopproces omdat hij het adviseren aan de klanten onderling over laat. En verder heeft dat ‘klant helpt klant’ zijn invloed op de wijze waarop mensen producten zoeken en vinden.

En mocht je je nu gaan afvragen hoe het uit zou pakken als je echt alles wat 2.0 heet offline zou brengen in een retailomgeving, bekijk dan dit filmpje want daarin gebeurt dat al…

Van de vorige generatie automaten herinnerde ik me een ‘knop’ ‘vertrek vanaf ander station’ maar in het menu van de huidige touch-screen automaten konden we die niet vinden. We hebben alles bij elkaar 10 minuten staan zoeken en proberen maar kwamen er niet uit. En voor de goede orde vermeld ik graag even dat mijn medereiziger net als ik vertrouwd is met computers, apparaten en interfaces en toch en toch lukte ons het niet om het gewenste kaartje tevoorschijn te toveren.

We haalden er een NS-medewerker bij en die liet ons zien hoe het dus moet: Je trekt je even niks aan van het feit op welk station je staat (Nijmegen) en geeft je eindbestemming (ook Nijmegen) in. Op een bepaald moment in het menu wordt dan gevraagd of dat wel klopt want vertrek en eindbestemming zijn het zelfde. En pas daarna kan je het juiste vertrekstation ingeven, in dit geval dus Schiphol.

De trein gemist en het spoor bijster

Nu hadden we gelukkig geen haast, maar als we die wel hadden gehad, dan was de trein die we op de heenweg hadden willen nemen zonder ons weggereden. Misschien lag het aan ons, misschien keken we niet goed of redeneerden we verkeerd maar echt intuïtief vonden wij deze interface niet. Inmiddels heb ik een aantal andere geroutineerde treinreizigers gevraagd of zij ook eens zo’n kaartje wilden ‘trekken’ en ze raakten allemaal het spoor bijster in het menu.

Ik vond onze zoektocht naar een omgekeerd kaartje dan ook de moeite van het beschrijven waard. Aan de ene kant omdat er nog zoveel te verbeteren valt in de manier waarop niet alleen mensen met mensen maar ook apparaten met mensen (gebruikers) dus communiceren. Aan de andere kant omdat ik er van overtuigd ben dat de meeste mensen liever willen vinden dan zoeken en dat biedt elk bedrijf dat mensen-op welke manier dan ook- kan helpen met vinden enorme commerciële kansen. Ook NS en haar automaatleveranciers zouden die kansen kunnen grijpen maar blijkbaar laten zij ze gewoon nog even liggen.

Wordt vervolgd…

Hoe het ook zij, op zulke momenten vind ik het bijna jammer dat ik zelf niet technisch ben want ik zou maar wat graag aan de slag willen om de enorme hoeveelheid apparaten die nog geen ‘humane interface‘ hebben te verbeteren. Maar dan besef ik tegelijkertijd ook dat erover nadenken, erover schrijven en er tijdens presentaties of workshops over spreken een andere manier is om eraan te werken. En dat zal ik dan ook blijven doen. En gelukkig hoef ik daarbij helemaal niet bang te zijn voor gebrek aan inspiratie want of het nu gaat om een harddiskrecorder, routeplanner of om de koffie-automaat op het werk, we bevinden ons voortdurend in het gezelschap van apparaten waarvan de interfaces voor verbetering vatbaar zijn. Wordt vervolgd dus…

Mijn eerdere artikelen over mens en interface vind je hier.

De bomen en het bos

Omdat er zo ongelooflijk veel informatie beschikbaar is is het inmiddels voor veel mensen een uitdaging geworden om het voor hen relevante eruit te filteren. En als ik ergens een presentatie geef merk ik regelmatig dat de mensen ‘in de zaal’ door de bomen van al die informatie het bos niet meer zien.

Waardoor ze vervolgens ook huiverig zijn voor en opzien tegen ‘iets met internet’ doen. Want dan komen er nog meer bomen en verdwijnt het bos helemaal, bovendien kost ‘internet’ alleen maar tijd want opeens willen klanten dan met je communiceren en interacteren. ‘Wie moet dat allemaal gaan doen? We hebben het allemaal al zo druk!’ Is een uitroep die ik vaak hoor van de marketing- en communicatiemanagers die me meestal gevraagd hebben te komen spreken juist omdat ze met online marketing aan de slag willen.

Overigens las ik een keer dat wanneer je het gebruik van internet vergelijkt met de tijd die we besteden aan tv- kijken, dat we met zijn allen sinds jaar en dag ongemerkt en volkomen geaccepteerd veel tijd kwijt zijn met tv- kijken. Maar dat terzijde.

‘Help me find it’

Terug naar de ondertitel van deze blogpost ‘help me find it’ en naar mijn advies om dus niet alles zelf te willen zoeken: Dat is dan ook de boodschap van de onderstaande presentatie:

In de presentatie noem ik een aantal tools en sites die je kunnen helpen met vinden. Mocht je daar meer over willen weten dan kom ik je graag een keer laten zien hoe je deze kunt gebruiken. Maar om alvast alvast een eerste indruk te krijgen van de mogelijkheden van bijvoorbeeld rss, social bookmarking (delicious) verwijs ik je graag naar deze filmpjes waarin een en ander prima wordt uitgelegd.

Mocht je je tenslotte afvragen of er soms nog een tweede reden is waarom mijn bedrijfsnaam ‘fackeldeyfinds’ luidt. Dan kan ik dat bevestigen want die tweede reden is natuurlijk dat ik iemand ben met een eigen mening. Als ik dat niet zou zijn zou ik vermoedelijk nooit ondernemer zijn geworden en al evenmin zijn gaan bloggen. Maar om daar nou een presentatie aan te wijden, dat leek me weinig zinvol…

En daarna ben ik nog een week vrij en wat ik dan ga doen, dat weet ik nu nog niet. Het zal, zoals gewoonlijk, wel weer van alles zijn. Dus het wordt hier op fackeldeyfinds even wat stiller want wanneer ik weer ga schrijven, dat weet ik nu ook nog niet. Dat wordt of de tweede of de derde week van augustus.

Maar voordat ik me echt terugtrek nog even dit: Want de titel van deze post ‘Aan de Moezel terwijl je niet drinkt’ staat wat mij betreft niet op zichzelf maar voor een combinatie van 2 dingen waar web 2.0 ofwel het sociale web ons vaker mee confonteert:

1. ‘The Long Tail‘: Je kunt het zo gek niet bedenken of er is een (niche) markt voor: In dit geval dus niet de misschien voor de hand liggende markt van de Moezelwijn-liefhebber maar die van de niet-drinkende fietser en wandelaar die bovendien graag Duits spreekt.
2. ‘Everything is miscellaneous’: Voor de één lijkt het zo duidelijk als het maar kan en geldt de ‘tag’ Moezel = wijn, maar voor de ander geldt Moezel = wandelen, fietsen en weer een ander combineert beide ‘tags’ met elkaar of brengt deze rivier in verband met de andere grote rivieren of met de vele kasteelruïnes in Duitsland. Op Flickr is ook in dit geval prachtig te zien hoe ‘tagging’ in de praktijk werkt.

Met andere woorden, dingen zijn lang niet altijd wat ze op het eerste gezicht lijken te zijn en als je nog een keer kijkt, dan zie je dat er eindeloos veel mogelijkheden zijn. En dus ook kansen om je klanten beter te leren kennen door eens echt goed naar ze te kijken en luisteren, door ze zelf aan het woord te laten in plaats van alles ongevraagd voor ze in te vullen.

Dus mocht je zelf nog met vakantie gaan, dan allereerst heel veel plezier en kijk, als je wilt, ook eens om je heen en laat me weten welke mogelijkheden je zag. Want wie weet kunnen we er samen aan verder werken als we weer terug zijn van onze vakanties?

En nu ga ik echt, dus graag tot ziens na mijn vakantie!

Ter lering

Ik heb namelijk vaak gezien dat mensen die presentaties bijwonen de daarin getoonde grafieken niet zo 1,2,3 doorgronden en dus ook niet begrijpen maar (opvallende) plaatjes en het bijbehorende verhaal wel blijken te onthouden.

Maar misschien moet ik mijn mening daarover herzien? Want ik kwam op Go Big Always een lijstje met 10 grafieken tegen waarvan ik direct wel gecharmeerd was.

bbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbb

Ende vermaeck

Dat komt omdat ze zo duidelijk ironisch bedoeld zijn en tegelijkertijd naar mijn idee wel een kern van waarheid bevatten. En die combinatie van gevoel voor humor en ernst, die spreekt me aan.

Dus ik heb de de daad maar bij het woord en heb er een aantal meteen maar gebruikt als illustraties bij dit artikel. Hopelijk ter lering ende vermaeck…

Het complete lijstje met alle 10 grafieken vind je hier

En nu is er dus wordle, een hele simpele manier om je eigen woordenwolk te maken. Ik heb drie varianten gemaakt: De eerste is op basis de introductietekst van dit artikel en die vind je hierboven. De tweede hieronder gaat uit van de laatste RSS-feeds van fackeldeyfinds:

En deze is gebaseerd op de ‘tags’ die ik gebruik in del icio us, een social bookmarking site.

Alles is mogelijk en je kunt kan je ook gewoon zelf wat losse woorden noemen die wordle dan voor jou in een wolk zet. Kleur en vorm van je woordenwolk kan je uiteraard naar eigen inzicht aanpassen.

Een woordenwolk als CV

Een toepassing die ik zelf ook gebruik en waarvan ik weet dat die reacties uitlokt is je CV in de vorm van een woordenwolk aan je publiek presenteren (zie afbeelding hieronder, gemaakt in krachtpunt/powerpoint).

Ook dit werkt, zeker wanneer je de ‘tags’ in die wolk door andere mensen aangereikt hebt gekregen en je aan de hand daarvan kunt vertellen wie je bent en waarvoor je staat.

En zo zijn er ongetwijfeld nog veel meer mogelijkheden om tagclouds in te zetten. Daar kom ik zeker nog een keer op terug maar wie weet waar jullie nu zelf mee aan de slag gaan?

En wie weet ben je nu ook geïnteresseerd geraakt in het onderwerp visualisaties? In dat geval zijn de volgende blogs echte aanraders:

Infosthetics

Visualcomplexity