In hun bekendste nummer ‘Op fietse’ zingt de Drentse band Skik hoe onoverwinnelijk je je kunt voelen als je op de fiets zit ‘Wie döt mij wat, wie döt mij wat, wie döt mij wat vandage, ‘k heb de banden vol met wind, nee ik heb ja niks te klagen’. Daarin kan ik me zelfs als huis,- tuin- en keukenfietser helemaal vinden want als je lekker door kunt trappen of je sjeest met losse handen een vals plat Nijmeegs straatje naar beneden dan geeft dat inderdaad een onoverwinnelijk gevoel.

Laat staan als je werkelijk alles maar dan ook alles met je fiets kan zoals Danny Macaskill in de onderstaande video laat zien.

[youtube width="535" height="455"]http://www.youtube.com/watch?v=ShbC5yVqOdI[/youtube]

Dan kan het toch haast niet anders dan dat je beaamt wat Skik zingt. En dan kan het toch ook haast niet anders dan dat je flink wat fietsuren (alhoewel vlieguren hier ook niet zou misstaan) hebt moeten maken om zo ‘Op fietse’ te kunnen zitten.

Ik heb ademloos zitten kijken naar al deze capriolen maar hou het zelf gewoon op het doortrappen met af en toe een losse handen actie. Dat is in mijn geval al avontuurlijk en overwinnelijk genoeg…

Dat ik ooit een hap zal nemen van het fijn gemalen vlees dat tot Spam verwerkt wordt acht ik zeer onwaarschijnlijk. En de Spam in mijn mailbox verdwijnt gelukkig linea recta naar de prullenbak. Maar er is Spam waar ik wel van smul en dat is zoals gewoonlijk totaal absurde en Spam-sketch van Monty Python. Die zwierf al jaren rond op internet, in hele slechte kwaliteit (want waarschijnlijk gefilmd vanaf de tv) en met Spaanse ondertiteling. Maar Monty Python zag in dat ze beter zelf hun sketches in hoge kwaliteit online kunnen zetten.

Ze openden een eigen YouTube-kanaal waar ze ook echt op zijn Monty Python’s uitleggen hoe ze tot die beslissing zijn gekomen:

‘No more of those crap quality videos you’ve been posting. We’re giving you the real thing – HQ videos delivered straight from our vault. What’s more, we’re taking our most viewed clips and uploading brand new HQ versions. And what’s even more, we’re letting you see absolutely everything for free. So there! 

But we want something in return. None of your driveling, mindless comments. Instead, we want you to click on the links, buy our movies & TV shows and soften our pain and disgust at being ripped off all these years.’

Dus is er Spam om in hoge resolutie van te smullen, zelfs al eet je dan geen vlees. Mocht je niet van de Monty Python-humor houden dan zou je in elk geval het lef en het inzicht van de heren (inmiddels aardig op leeftijd) kunnen bewonderen. Want hun Spam-actie is wat mij betreft geslaagd en welke andere spammert doet ze dat nou na?

[youtube width="525" height="455"]http://www.youtube.com/watch?v=M_eYSuPKP3Y[/youtube]

De leesbril: Ik kan niet meer zonder en inmiddels zit er eentje in elke tas en ligt er eentje in elke kamer. De leesbril deed een paar jaar geleden- noodgedwongen door de ouderdom- de intrede in mijn leven en ik beschouw hem niet bepaald als bron van vermaak. Integendeel, ik vind het onhandig dat lezen met bril en dat eindeloze op en af zetten, het eraan moeten denken dat je je hem niet ergens laat liggen en het feit dat je eigenlijk nooit meer zonder tas weg kunt want die bril moet altijd mee.

En nu denk je misschien dat een leesbril alleen maar iets is voor 45+ers net als ik maar dan heb je het mis. De Hema denkt daar duidelijk heel anders over en laat haar leesbrillen testen door een heel jong klantpanel.

Dit filmpje zorgt ervoor dat ik de leesbril nu opeens wel als bron van vermaak zie want ik hoef hem maar op te zetten en ik begin weer te lachen en ja, ik moet hem ook opzetten om het überhaupt te kunnen zien ;-).

Als kind van een Philips-man ken ik de uitdrukking ‘Licht spreidt gezelligheid’ en zie ik de doosjes van de Argenta Super Lux (’30 % meer licht op tafel’) ook nog voor me. Maar er kan veel meer met licht, misschien zelfs wel meer dan Philips weet. Je kunt er namelijk ook piano mee spelen al heeft dat wel wat voeten in aarde voordat het zover is. Maar als het dan zover is dan speel je in de waarste zin van het woord lichtvoetig piano zoals je ziet in de video hieronder.

Light-Paint Piano Player from Ryan Cashman on Vimeo.

Ik word er blij van, van dingen als Guerrila-gardening en Urban knitting en ik zou ook blij worden van een gedicht in mijn kraag. Al ben ik dan allergisch voor maatlabels en wasvoorschriften die ik altijd meteen verwijder als ik kleding heb gekocht. Toch zou ik best met zo’n gedicht in mijn kraag willen rondlopen om te zien wat er gebeurt.

En als mensen dan tegen me zeggen ‘Hé, er hangt een nummertje uit je kraag’ dan zou ik antwoorden ‘Dat is geen nummertje maar een gedicht en je mag het best even lezen’. Want ik geloof, net als Agustina Woodgate die de gedichten in kleding naait, dat mensen (aangenaam) verrast willen worden en van gekkigheid houden. Die haal ik zelf ook graag uit maar ik ben niet handig met naald en draad.

Agustina is dat wel. Kijk maar hoe dat in zijn werk gaat:

Hij is er weer, de video stampvol voorbijschietende en duizelingwekkende social media – cijfers, dit keer voorzien van een stemmig wereldmuziekje. Kijk en luister zelf maar:

Ik hoop dat de titel van deze blogpost voor zich spreekt want ik zou niet weten wat ik verder nog over dit geweldige filmpje zou moeten schrijven.
 

Ronen’s Adventure: Trapped in an iPhone from Ronen V on Vimeo.

Er zijn mensen die me voor gek verslijten als ik zeg dat ik er best zou willen wonen. In die stad waar Philips zijn stempel op gedrukt heeft en waar ik als kind al graag kwam vanwege het Evoluon en die ‘rare groene’ Bijenkorf. In die stad waar mijn favoriete museum staat en waar design en techniek aan de orde van de dag zijn. En natuurlijk heeft elke stad haar eigen verhaal, haar eigen woorden, beelden en geluiden maar Eindhoven heeft nu net even meer want het is op muziek gezet door Akko Goldenbeld, student aan de Design Academy.

Goldenbeld maakt muziek aan de hand van de bebouwing van de stad. Of dat mooie muziek oplevert is natuurlijk een kwestie van smaak, zoals ook het wel willen wonen in Eindhoven een kwestie van smaak is maar bijzonder en origineel is deze wijze van musiceren zeker. Kijk zelf maar:

Dus als ik de gemeente Eindhoven was dan wist ik wel wat ik zou doen: Ik zou het stadsmuziekstuk van Golenbeld in de hal van het gemeentehuis plaatsen en er elke dag even aan draaien. Want in beweging blijven is goed voor een stad en voor haar inwoners, dat heb ik tijdens de studiereis naar de krimpgebieden in Duitsland goed kunnen zien. En dan rijst natuurlijk meteen de vraag hoe een krimpende stad eigenlijk zou klinken als die omgewerkt zou worden tot stadsmuziekstuk? Zou dat ruimtelijker en rustgevender zijn of eerder kaal en ongenaakbaar?

Ik zou het best eens willen horen maar voorlopig doe ik het met de stadsmuziek van Eindhoven. En als ik er volgende week weer ben zal ik er ongetwijfeld met nog meer plezier rondlopen en wie weet of dat ooit nog eens tot een verhuizing leidt.

Een cijfertjes-mens zal ik nooit worden maar dat ze af en toe zaken in een ander perspectief kunnen zetten juich ik alleen maar toe. Want ondanks alle tijd die ik investeer in het actief gebruik maken van social media besef ik heel goed dat lang niet iedereen dat wil of kan. En sowieso wil ik waken voor een ongenuanceerd hallelujah-verhaal over social media in de zin van de applicaties en de toepassingen.

Want social media gaat je organisatie niet redden, je wordt er niet zonder meer innovatiever en klantvriendelijker noch socialer van. Het is geen tovermiddel dat al je problemen oplost maar biedt wel veel mogelijkheden als je ook bereid bent om sociaal zaken te gaan doen.

Daarom vandaag een video om dat besef weer even goed op het netvlies te krijgen:

De techniek staat voor niets en dus kan je er landschappen mee maken die echter dan echt lijken en die je, zeker als je ze vergezeld laat gaan van prachtige muziek die perfect past bij wat er te zien is, doen huiveren. Net alsof je echt daar in dat landschap staat, alsof je erin rondloopt, de sneeuwvlokken zachtjes op je hoofd voelt vallen en de wind in je haren voelt.

De techniek staat voor niets en er kan al zoveel dat de techniek meestal niet de belemmering is voor het doorvoeren van veranderingen, van een nieuwe manier van werken, voor het ontwikkelen van een nieuw product of een nieuwe dienst. Daarbij speelt de techniek alleen maar een faciliterende rol maar uiteindelijk telt wat mensen met die techniek en met die technologie doen. Soms is dat bar weinig en dat ligt lang niet altijd aan de techniek maar aan het feit dat mensen nu eenmaal moeite hebben met verandering en vernieuwing.

In het geval van Misha Shyukin zou je kunnen zeggen dat hij juist alles haalt uit de techniek zoals die nu voorhanden is en hij doet dat zo goed dat ik mijn ogen niet kon geloven toen zijn landschappen zag. Want die raken me alsof ze echt zijn en tegelijkertijd stellen ze me vragen waarop ik niet zo snel een antwoord heb: Wat is echt en wat onecht? Wat is natuur en wat is een natuurlijk landschap?

Zoals gezegd ik heb geen simpele antwoorden op deze vragen maar dat maakt de landschappen niet minder fascinerend, kijk zelf maar:

shyscapes on Vimeo on Vimeo