Het gebeurt niet vaak maar soms ben ik het: Boos omdat ik veel tijd heb gestoken in iets dat achteraf sjorren aan een dood paard bleek te zijn. Boos omdat ik maar niet kan begrijpen dat hoopogeleide mensen zelf niet na lijken te kunnen denken. Boos omdat iets niet opschiet, want de mensen die wel willen opschieten durven niet (meer) en zijn bang voor wat er zwaait als ze toch vaart gaan maken. Boos omdat er over Twitter gesproken wordt als ‘dat getwitter’. Boos omdat innovatie weliswaar gevraagd wordt maar men tegelijkertijd angstvallig vasthoudt aan dat wat er is en dat wat men kent.

Boos omdat de middelen telkens belangrijker lijken te zijn dan de mentaliteit en omdat dingen blijkbaar boven mensen gaan. Daar kan ik helemaal niet goed tegen. Dus dan word ik pas echt boos en wel op mezelf. Ik begrijp niet dat ik zo stom ben geweest om me weer aan diezelfde steen te stoten. Ik zou beter moeten weten want het is niet voor het eerst dat ik dit meemaak. Het komt elk jaar wel een paar keer voor en het is branche-onafhankelijk. Want het gebeurt bij banken, in de zorg, in het onderwijs, in de retail etc..

En net op het moment dat ik denk ‘Ik hou ermee op, ik pak mijn spullen en ben weg’ twittert @Ragnaja dat ze wel een latte voor me gaat zetten en ze doet er ook nog wat lekkers bij. Want ze kent me en weet precies waar ik blij van word en dan gebeurt het: Er verschijnt een grote glimlach op mijn gezicht die er de rest van de dag niet meer afgaat.

Ik ben niet meer boos op ‘dat getwitter’ maar ozo blij met twitter. En ook dat is niet voor het eerst want ik beschouw het nog altijd als een kleine moeite en een groot plezier.

Boos op mezelf ben ik nog wel maar tegelijkertijd besef ik dat boosheid, ergernis en frustratie horen bij het leven van een innovator. Ze maken je af en toe wanhopig en opstandig maar uiteindelijk kunnen ze worden omgezet in nieuwe energie om weer een stap vooruit te zetten.

Op twitter is # ofwel de hashtag inmiddels een heel gewoon en onmisbaar onderdeel van de gesprekken tussen twitteraars geworden. Zeker wanneer er b.v. een congres plaatsvindt of wanneer er veel mensen teglijk naar een tv-uitzending kijken. Want op die momenten vliegen de hashtags je om de oren en er zijn zelfs dagen dat je door alle hashtags bijna niet meer ziet wat er verder nog gezegd wordt.

Ook dan komt de hashtag van pas want je kunt daarmee de stroom tweets filteren en wel of niet alles laten doorkomen met diezelfde hashtag. Niet dat ik daar gebruik van maak, ik ben een luie twitteraar, filter niks en gebruik met opzet een hele simpele applicatie waarin alle tweets in één stroom terechtkomen en waarin je ook geen lijstjes kunt maken. En dan zie ik wel wat er allemaal aan hashtags opduikt.

Want dat ze dat doen, dat lijdt geen twijfel meer nu ik weet dat ze in Rotterdam zelfs gewoon op straat te vinden zijn. Blijkbaar hebben ze zich los weten te rukken uit de twitterstroom en bevinden ze zich nu het publieke domein. Daar zijn ze niet alleen fors groter van formaat maar lijken ze ook veel meer op een hekje.

Vreemd? Nee, helemaal niet want het Nederlandse woord voor # is immers hekje en met dat gegeven speelt Baschz, de Rotterdamse straatkunstenaar die de hekjes heeft neergezet, dan ook heel mooi.

Je kunt mij bijna geen groter plezier doen dan me in een Zwitserse trein te laten rondrijden. Alleen van het idee word ik al blij en als die trein dan ook nog eens door een mooi landschap rijdt- en dat heb je al gauw als je door Zwitserland reist- dan vind ik dat helemaal een feest. En zo’n feest ga ik de komende dagen vieren want ik ben even naar het land der Helvetiërs o.a. om @fiederels op te gaan zoeken die een paar maanden in het Nederlands Astmacentrum in Davos verblijft.

Dat komt mooi uit want om bij haar te komen moet ik wel mijn favoriete treintje aller tijden nemen en dat is de Rhätische Bahn ofwel ‘die kleine Rote’. Onder treinliefhebbers wereldberoemd om zijn trajecten en zijn (keer)viaducten maar ook bijzonder is dat het een Nederlander was die ervoor zorgde dat de eerste spoorlijn -van Davos naar Landquart- van de latere Rhätische Bahn tot stand kwam.

Overigens is dat het minst spectaculaire traject in hun assortissement maar dat mag de pret niet drukken, ik heb zin in het feest, in treinen tussen de bergen door, in een lekkere Schale met een flink stuk Bündner Nusstorte, in het bezoek aan @fiederels en in de ontmoeting met @gleonhard die in Basel op het progamma staat. Want Tweeps* weten elkaar te vinden in binnen- en buitenland.

Dat betekent dat ik er even niet ben en ook niet blog. Mocht je nu jaloers zijn geworden en wil je ook wel even in zo’n Zwitsers treintje zitten, dan heb ik een tip voor je: Kies op swisstrains een station, klik op een trein die je wel wat lijkt en daar ga je! Jao freilich en ook dat kan met dank aan opnieuw een Nederlander.

*Tweep is net als ‘twitteraar’ een aanduiding voor iemand die twittert

Met andere twitteraars of tweeps zoals ze zichzelf ook wel noemen heb ik het er regelmatig over: Over de nog altijd vernietigende en de met hoongelach gepaard gaande reacties die je krijgt van mensen die zelf niet twitteren maar natuurlijk wel precies weten waarom het belachelijk is dat anderen het wel doen. Op de een of andere manier raakt Twitter mensen in hun hart (al zullen ze dat zelf niet toegeven) want anders zou het nooit zoveel afkeer en weerstand blijven oproepen.

Mij raakt Twitter trouwens ook in mijn hart en er gebeurde deze week weer zoveel moois en hartverwarmends op Twitter dat ik daar graag een blogpost aan wijd. Dat zal niks veranderen aan het hoongelach en de minachtende reacties, want die zullen ongetwijfeld blijven komen maar daar kan ik mee leven omdat ik de andere kant van het verhaal dagelijks ervaar, meemaak en er actief aan deelneem.

Tweepcare

Neem nou de FiederFiets, waarop @fiederels in het onderstaande filmpje voorbij komt scheuren. Een fiets die een aantal twitteraars o.l.v @DorethV in minder dag een dag voor Els bij elkaar hebben gelapt nadat haar andere (onverzekerde) elektrische fiets eerder deze week gestolen was en ze geen geld had voor een nieuwe. Een fiets die trouwens ook meteen verzekerd is voor 3 jaar omdat een twitterend verzekeringskantoor zo vriendelijk was om dat meteen te regelen.

FiederFiets! from fiederels on Vimeo.

Dit is maar één voorbeeld van wat inmiddels tweepcare is gaan heten en dat is niks anders dan de zorg en de hulp waarmee de twitteraars zieke of anderszins niet blije en/of om hulp en advies vragende twitteraars omringen. Want twitter gaat niet aleen maar over leuke dingen, het gaat over het leven en oms ook over de dood, over plezier en verdriet, over vallen en opstaan en over dat wat mensen bezighoudt.

Twitterpost

Dat kan dus van alles zijn, ook het feit dat je, net als Friedrich Nietzsche vele jaren eerder graag in Nice en Sils-Maria rondloopt en dat je op twitter daarover aan de praat raakt met iemand die dat zelfs voor haar werk doet en daar ook boeken (pdf-link) over heeft ‘geschreven’. Ik schrijf ‘geschreven’ tussen aanhalingstekens omdat de twitteraarster in kwestie beeldend kunstenaar is en haar boeken bevatten weliswaar teksten maar ook veel beeld.

En zo kan het gebeuren dat er een paar dagen nadat je daarover hebt zitten twitteren de postbode voor de deur staat met een pakket vol met kunstboeken. Ik heb ze al doorgebladerd en ben er enorm blij mee.

Op die zelfde dag kwam er nog een tweede twitterpostpakket met daarin dit boek van Alexander Osterwalder dat al lang op mijn verlanglijstje stond en dat ik nu via een bevriende twitteraar tegen een gereduceerd tarief kon kopen.

Al met al past het aloude spreekwoord ‘Een kleine moeite, een groot plezier’ dus prima bij Twitter. Want die 140 tekens die je tot je beschikking hebt zorgen elke dag voor een groot plezier, voor steun met op zijn tijd, een goed advies, een luisterend oor, een gouden tip, een verhelderend inzicht, een schouderklop, een grap die je van je stoel laat vallen van het lachen en nog veel meer mooie dingen zoals de Fiederfiets en een paar prachtige boeken.

Het begint al bijna een traditie te worden: Want net als in 2008 en 2009 ben ik ook dit jaar weer bij de Marketingdag voor de Podiumkunsten. En net als vorig jaar loop ik daar morgen, samen met @CultureS, rond als twitterverslaggever om iedereen die er niet bij kan zijn toch mee te laten kijken naar wat er op zo’n dag allemaal gebeurt.

Was Twitter in 2008 nog een vrij exotisch onderwerp dat ik meenam in mijn toenmalige presentatie ‘digital snacking: heeft uw publiek nog wel tijd voor u?‘ en was het in 2009 ook nog niet heel erg ingeburgerd onder de bezoekers van de Marketingdag zodat ik er nog een keer over geinterviewd werd, inmiddels lopen er behoorlijk wat twitteraars rond en die zal je ook vast wel tegenkomen in de zogenaamde twitterfontein die je tijdens de dag zelf hieronder en ter plekke op een groot scherm ziet.

Mocht je ook willen twitteren over de Marketingdag, gebruik dan voor je tweets en je foto’s de hashtag #mdag10, dan verschijnen ze namelijk ook in deze fontein en in de twitterstream op de site van de Marketingdag zelf.

Voor de Twitteraars onder ons is de zogenaamde ‘Fail Whale’ een oude bekende die op gezette d.w.z. drukke tijden opduikt en zo, op een grappige manier, duidelijk maakt dat Twitter de grote aantallen bezoekers weer eens niet aan kan. Dat zo’n symbool en in dit geval zo’n walvis een eigen leven kan gaan leiden, dat is niks nieuws want dat doet hij inmiddels al even en daar schreef ik ook al eerder over. En dan hebben we ook nog dat andere Twitter-voorbeeld: De Dodesfelfo, waarvan niemand weet precies hoe die eruit ziet maar dat hij bestaat daar twijfel ik niet aan.

Dat er behalve deze ‘Fail Whale’ en de Dodesfelfo nu nog een andere nieuwe diersoort, de plakbandkwal, is opgedoken, dat weet lang nog niet iedereen dus het leek me een goed idee om dat hier bekend te maken.

Het dier werd voor het eerst gesignaleerd op de Off-the-rollwebsite maar ik zou er niet van opkijken als het, al dan niet op de fiets, vanaf vandaag kantoren in heel Nederland weet te bereiken. Want daar is de belangrijkste grondstof waaruit deze kwal is opgebouwd (plakband) namelijk in ruime mate voorhanden. Bovendien kan ik me voorstellen dat je, als je dag in dag uit op kantoor zit, af en toe wel behoefte hebt aan even iets heel anders doen.

Nu ben ik ook een verwoede knip-en plakker maar ik neem toch echt mijn petje af voor degene die dit in elkaar heeft weten te plakken. Dit zou mij niet lukken, sterker nog dat zou één grote in elkaar verstrikte plakbandbende worden als ik eraan zou beginnen en daarom hou ik het in dit geval op een blogpost schrijven.

Maar als je zelf denkt, dat kan ik en dat wil ik ook dan zou ik zeggen: Ga je gang en veel plezier! En maak even een foto als je klaar bent want dan plaats ik die alsnog bij deze blogpost.

Vorige week donderdag liep ik opeens met het (centraal) station van Florence in mijn hoofd: Ik zag het voor me, stond bij wijze van spreken op het perron, las het naambord en zag de Santa Maria Novella- de kerk waar het station zijn toevoeging S(anta) M(aria) N(ovella) aan te danken heeft- net boven het dak van het station uitsteken. Ik twitterde erover en er liepen direct een paar mensen met me mee. Elk met zijn eigen herinneringen aan Florence en aan het station aldaar.

Zo snel kan het dus gaan: 1 Tweet en mensen vinden elkaar en verbinden zich met elkaar rondom een bepaald thema, ze vormen even een gelegenheidsformatie en zwermen daarna weer uit. Waarmee Twitter in het bijzonder en in bredere zin internet zijn verbindende kracht maar weer eens heeft aangetoond.

En toen ik later die dag bij het station van mijn woonplaats Nijmegen aan kwam lopen schoot me iets anders te binnen. Elk station is immers bij uitstek een (offline) plek waar gelegenheidsformaties ontstaan en waar verbindingen gelegd worden. Er komen namelijk niet alleen sporen bij elkaar maar ook reizigers die samen onderweg zijn en dan weer hun eigen weg gaan.

Onverwachte verbindingen

Maar in het geval van het Nijmeegse station is er nog iets anders aan de hand. Er ligt namelijk ook een (voor menigeen onbekende) rechtstreekse en onverwachte verbinding naar Florence en wel in de ornamenten (zie foto hieronder) die de zijgevel van het stationsgebouw sieren. Die zijn namelijk geïnspireerd door de blauw-witgeglazuurde medaillons van de beeldhouwer Andrea della Robbia die te vinden zijn op het Ospedale degli Innocenti in Florence.

Het feit dat ik deze blogpost nu pas schrijf is trouwens ook weer zo’n onverwachte verbinding want het idee om ooit te schrijven over die ornamenten, dat heb ik al heel lang. Ik kom namelijk vaak op het station en ben een groot liefhebber van de gebouwen van Sybold van Ravesteyn en ik weet ook al heel lang dat hij zich voor de wederopbouw van het Nijmeegse station heeft laten inspireren door de Toscaanse bouwkunst, vandaar ook deze campanile-achtige toren.

Maar blijkbaar heb je als blogger toch af en toe een prikkel nodig om daadwerkelijk tot schrijven over te gaan en zo gaven de Twitteraars die vorige week met me meeliepen de voorzet en hoefde ik de blogpost-bal alleen nog maar in te koppen. En dat heb ik bij deze gedaan.

Twee weken geleden, op mijn officiële verjaardag, stelde ik jullie hier deze vraag ‘Wat maakt mijn werk (blogposts, adviezen, presentaties, tweets, columns, ideeën en concepten) in jouw ogen, de moeite van het in boekvorm publiceren waard?’. En ik kreeg op die ene vraag maar liefst 48 antwoorden. Antwoorden om stil van te worden, antwoorden om over na te denken en antwoorden om mee aan de slag te gaan.

En ik ben er mee aan de slag gegaan want ik heb ze, om te beginnen, allemaal heel goed gelezen, heb erop gereageerd, heb ze op me laten inwerken en ze laten bezinken. Dat was ook wel nodig want ik kon van tevoren niet inschatten hoeveel antwoorden ik zou krijgen en al helemaal niet voorzien hoezeer ze me zouden raken, want dat deden ze en dat doen ze.

Vervolgens heb ik ze gebundeld in de onderstaande presentatie en die heb ik inmiddels ook gemaild aan de uitgever met de vraag of hij me op korte termijn uitsluitsel wil geven over onze mogelijke samenwerking.

Jullie antwoorden hebben me, op een positieve manier, van mijn stuk gebracht en hebben er stuk voor stuk voor gezorgd dat ik me meer dan ooit elke dag jarig voel. En tegelijkertijd hebben ze me laten inzien dat er hoe dan ook- met of zonder uitgever- inderdaad werk aan de boekwinkel is.

Met andere woorden, ik weet wat mij te doen staat en ga verder met mijn boek over klantropologie, waarbij ik nogmaals wil aantekenen dat je het woord ‘boek’ in dit verband heel ruim moet nemen.

En ik wil iedereen, die op welke manier dan ook, antwoord heeft gegeven of nog gaat geven, daarvoor bedanken. Want zo halen we als mensen het beste uit elkaar en als er iets is waar een klantropoloog van houdt, dan is het- en dat beschrijft het antwoord van Els Ten Napel (dia 36) heel goed- dat wel.

Als er iets is dat ik als ondernemer niet graag doe, dan is het wel mijn administratie. Dat ik niet de enige ben die daar zo over denkt, dat weet ik al heel lang. Want toen ik nog bij ING werkte als business innovator deed ik ook opdrachten voor de afdeling die zich bezighield met de MKB-markt en die vermaledijde adminstratieve rompslomp was toen al een terugkerend thema voor onze klanten en is het volgens mij nog steeds als ik zo om me heen kijk en luister.

Dus als ik, om maar meteen met de deur in huis te vallen, onze overheid, die het ondernemerschap zo graag stimuleert, een paar ongevraagde adviezen mag geven dan zijn het deze:

• Verplicht grote bedrijven en organisaties binnen 14 dagen hun betalingen aan mkb’ers te doen. Stel daar een beloning tegenover als ze dat wel doen en een automatische dagelijkse rente-opslag als ze die betalingstermijn overschrijden.
• Bedenk een oplossing voor het niet- meer- van- deze tijd- gedoe met bonnetjes en het invoeren ervan. Dat moet anno 2010 toch echt handiger, prettiger en efficiënter kunnen.

En voordat je me nu gaat vragen of ik niet zelf een oplossing kan bedenken voor b.v. dat invoeren van de bonnetjes zeg ik alvast dat me dat niet gaat lukken. Om de doodeenvoudige reden dat ik me weliswaar verschrikkelijk erger aan dat stompzinnige gedoe maar er tegelijkertijd ook helemaal niks mee heb. Ik hoop dus dat er andere mensen zijn die dit varkentje gaan wassen.

Zo kan het dus ook

Intussen heb ik heb enorm veel bewondering voor mijn accountant. Ik doe zelf namelijk maar een klein deel van mijn administratie en hij doet gelukkig de rest. Want elke minuut dat ik met Excel moet werken kost me jaren van mijn leven. Ik word er boos en chagrijnig van en ik krijg zelfs de neiging om mijn iMac het raam uit te gooien en dat laatste wil wat zeggen in mijn geval.

Dat dat nog altijd niet gebeurd is komt omdat ik mijn frustratie en boosheid weet te onderdrukken door op zo’n moment te kijken naar de Excel-kunst van Daniëlle Aubert. Daar word ik meteen vrolijk van en dan pak ik toch maar weer het volgende bonnetje om dat in te voeren.

En nu we het er toch over hebben, misschien moet ik mijn accountant eens tippen over Spreadtweet, de Twitter-applicatie waar ik al eerder over schreef en die eruit ziet als Excel. Dat lijkt me voor elke Excel-liefhebber een echte aanrader.

Blogposts met lijstjes erin zijn geliefd en trekken veel bezoekers en ook de nieuwe ‘Twitter-list‘-functionaliteit bleek al na een paar dagen ongelooflijk populair. Dat zegt ongetwijfeld iets over hoe mensen in elkaar zitten. Blijkbaar zijn we enerzijds gevoelig voor het snel wat informatie en tips meepikken (digital snacking) en anderzijds voor de status die het met zich mee brengt als je in zo’n Twitter- lijstje komt te staan.

Zelf ben ik niet zo’n lijstjes-lezer en/of maker, ik lees en vertel liever een verhaal en duw mensen niet graag in een hokje. Al was het maar omdat ik er niet van hou om zelf door anderen in een hokje geduwd te worden.

Bovendien ben ik, in tegenstelling tot veel anderen, ook op Twitter helemaal niet bezig met ‘meer meer meer’, d.w.z. met het krijgen van meer volgers en het terechtkomen op meer lijstjes. Ik kijk namelijk naar kwaliteit en niet naar kwantiteit. Daar komt dan nog bij dat ik een lijstje beschouw als een vorm van achterom kijken en ik kijk nu eenmaal liever vooruit.

En als je nu denkt dat ik dus wel graag te doen-lijstjes maak, omdat die gaan over dingen die nog moeten gebeuren, dan heb je het mis. Die maak ik ook niet, ik begin gewoon ergens en kom bijna altijd goed uit. Omdat ik de grote lijn(en) in mijn hoofd heb en dat is voor mij genoeg om aan een idee, blogpost, presentatie of verandertraject te kunnen werken.

Toch duiken er zelfs in mijn hoofd wel eens spontane lijstjes op: Bijvoorbeeld het lijstje van de lekkerste cappucino’s ooit gedronken. Of dat van de mooiste gebouwen die ik in het echt gezien heb of dat van mijn favoriete artiesten. En die zien er dan zo uit:

Cappucino top 3

Stationsbar La Spezia

Stationsbar Pompei Scavi

Bar Gelateria Viti Empoli

Gebouwen top 3

Dom van Florence

Musée d’Orsay voorheen Gare d’Orsay (Parijs)

Maloja-Palace voorheen Hotel Kursaal-Maloja (Graubünden, Zwitserland)

Favoriete artiesten top 3

Joni Mitchell

Anita Baker

Pat Metheny

Natuurlijk zit er achter elk van deze keuzes een verhaal, dat ik je graag een keer vertel als we elkaar tegen komen. Maar niet voordat ik (dan) van jullie gehoord heb of jullie van lijstjes houden en zoja, hoe die eruit zien.

Gerelateerde artikelen:

Een wit vel en van iets naar niets

De vorm zal u toegeworpen worden: Begin, bouw en vertrouw