Dag 2 van de Tour de Klantropologie start met een vroege ontmoeting met Justien Marseille. Als inspirator en trendwatcher is Justien al jaren bezig met de veranderende samenleving waarin mensen als mensen meer centraal komen te staan. Een boek Klantropologie moest dan ook aan haar overhandigd worden.

Onder het genot van de koffie van Lebkov waaierde het gesprek tussen Jacqueline en Justien al snel uit over diverse thema’s. Het gebrek aan vertrouwen in organisaties en de groei aan vertrouwen in je bekenden, zorgt volgens Justien tot allerlei nieuwe vraagstukken. Zo staat volgens haar de ‘waarheid’ onder druk. Er is geen eenduidige waarheid meer. Tegelijkertijd vinden mensen elkaar steeds meer in netwerken. Ze organiseren zichzelf. Ze worden uiteindelijk opdrachtgever.

Alle ontwikkelingen leidden volgens Justien tot het verdwijnen van markten. Wanneer mensen weer mensen zijn, wanneer organisaties niet meer praten in termen van ‘oorlog voeren om de klant’, dan heeft de markt zoals wij die nu kennen geen betekenis meer.

Een goede inspirerende start van een tweede dag, die aansluit bij de Jacqueline’s ideeën van Klantropologie.

Opgetekend door Martijn Hulst

Hij is er weer, de video stampvol voorbijschietende en duizelingwekkende social media – cijfers, dit keer voorzien van een stemmig wereldmuziekje. Kijk en luister zelf maar:

Vraag een (westerse) mens anno 2011 ‘Wat heb je altijd bij je? en hij zal je antwoorden: ‘Sleutels, mobieltje en portemonnee’. Nu hadden we die sleutels en die portemonnee altijd al bij ons maar voor het mobieltje rijden we inmiddels terug naar huis als we het vergeten zijn want dat is, zoals ik iemand zo mooi een keer hoorde zeggen, ‘De afstandbediening van het leven’.

Daarom keek ik niet op van de woorden van een vriend die me- met gevoel voor drama- mailde ‘Ik ben alles kwijt, want mijn mobieltje is gestolen’. Want zo is het voor velen van ons inderdaad, je voelt je onthand en beroofd van één van je belangrijkste communicatiemiddelen als je je mobiel niet bij je hebt of kwijt bent geraakt. En als ik zo om me heen kijk dan wordt dat gevoel nog sterker op het moment dat je niet alleen belt met je mobiel maar ook er mee internet, mailt, twittert en wat dies meer zij.

Zelf merkte ik dat op reis opeens heel goed en ik raakte erover in gesprek met wat medereizigers. Ze zijn er allemaal aan gewend om altijd en overal informatie tot zich te kunnen nemen, om even iets op te kunnen zoeken, te bekijken en te delen met anderen. Met andere woorden, ze doen aan wat ik in 2007 al digital snacking heb genoemd en wat we anno 2011 nog meer zijn gaan doen maar wat in het buitenland nogal in de papieren gaat lopen.

Juist daarom zette bijna iedereen bij het passeren van de grens dataroaming uit. Want dan weet je tenminste zeker dat je in het buitenland gewoonweg niet kunt internetten, behalve wanneer je ergens gratis wifi-toegang hebt. Gelukkig had mijn hotel dat, al was het een enorm gedoe met codes, wachtwoorden en inlogschermen om er gebruik van te kunnen maken. Bovendien bleek inloggen met je iPhone moeilijker dan met een laptop. Ik ben niet technisch genoeg om te kunnen ontdekken waarom dat zo is maar het verbaasde me ook nu weer want die ervaring heb ik vaker gehad en de hotelmedewerkers beaamden dat.

Het beste van twee werelden in één app

Waar ik dus erg blij mee ben zijn apps als de Basel City Guide die voor het grootste deel offline werken. Ik heb er op deze reis veel aan gehad en vind het slim van het Zwitserse Bureau voor Toerisme dat ze dit aanbieden want daarmee komen ze hun klanten tegemoet en weten ze het beste van twee werelden te combineren.

Hoezeer ik dat en en denken kan waarderen veronderstel ik inmiddels bekend en natuurlijk zag ik nog meer mooie ‘en en’ voorbeelden in dat land dat aan de ene kant zo opgesloten zit tussen zijn bergen en dat er tegelijkertijd in slaagt om over die bergen heen te kijken. Daarover later meer maar nu naar de moraal van dit mobiele verhaal die niet anders maar wel nog actueler is dan in 2007:

Realiseer je dat ook jouw klanten digitaal snacken en zorg er in elk geval voor dat je website dat aankan. Wil je nog een stap verder gaan dan kan je denken aan een eigen app of eventueel een Layar. Zijn je klanten toeristen uit het buitenland of bied je een dienst aan voor Nederlandse toeristen in het buitenland, combineer dan sowieso in je app het beste van twee werelden zoals hierboven beschreven. Maar zelfs wanneer je alleen binnenlandse gebruikers hebt kan dat een goed idee zijn. Aangezien telecomproviders het mobiele internetgebruik inmiddels aan het rantsoeneren zijn, naar eigen zeggen omdat hun netwerken het niet aan kunnen.

Heb je zo’n app die het beste van twee werelden combineert, communiceer dat dan ook heel duidelijk als je wilt dat mensen je app daadwerkelijk gaan gebruiken. Want vooralsnog is wifi-toegang lang niet overal beschikbaar en blijft mobiel internet zeker buiten de landsgrenzen een kostbare zaak en dat biedt jou de kans om je klanten toch te faciliteren in dat wat ze willen doen zonder ze op kosten te jagen. En dat lijkt mij een te mooie kans om te laten liggen.

Het staat er zo doodgemoedereerd: In Nederland kijken we gemiddeld 202 minuten per dag TV, meer dan 3 uur per dag dus. Geen wonder dat mensen die dat doen mij altijd vragen waar ik de tijd vandaan haal om te twitteren, te bloggen, feeds te lezen etc. Dat lijkt me duidelijk want in die uren dat ik geen TV kijk (ik heb er al jaren geen meer) kan ik dus andere online en offline dingen doen. Zo simpel is het.

Op het bureaublad van mijn iMac, de Mac waarop ik meestal werk, staat de Space Invader die ik van de zomer in Aix- en-Provence fotografeerde. Die mag er van mij staan, sterker nog, die koos ik uit omdat ik elke keer weer goeie zin krijg als ik hem zie. Ik was, zoals altijd wanneer ik een Space Invader aantref, aangenaam verrast toen ik hem tegenkwam en dat ben ik nu dus ook als ik mijn iMac aanzet om te gaan werken. En dat lijkt me een prima begin van de werkdag.

Toch mag je in de meeste organisaties je bureaublad helemaal niet zelf kiezen. Je zit er vast aan het verplichte bedrijfsbureaublad en als je je PC opstart dan verschijnt na dat bureaublad ook nog eens een keer de obligate intranetpagina die niemand leest. En dat allemaal onder het mom van ‘de neuzen de zelfde kant op’, teambuilding, medewerkersbetrokkenheid, de interne merkuitstraling en wat dies meer zij.

Er is geen plaats voor Space Invaders en evenmin voor een eigen startpagina want alle ruimte die er is wordt in beslag genomen door het bedrijf zelf en de persoonlijke ruimte voor de medewerkers is klein zoniet minimaal. Maar daarmee ben je nog niet automatisch betrokken bij de club waarvoor je werkt. Dat laat zich immers niet afdwingen en is ook geen kwestie van startpagina’s, intranet en bureaubladen. Integendeel, dat is iets dat je moet voelen en dat je ook kunt voelen. Juist wanneer je als medewerker wel de ruimte krijgt om je eigen bijdrage te leveren aan dat waar je bedrijf voor staat.

Zo was het vroeger

Mij blijft het dan ook verbazen dat dit inzicht nog niet zo algemeen is dat ik er hier echt niet meer over zou hoeven schrijven. Maar aan de andere kant zie ik ook waar die hang naar controle, naar alles bepalen voor je medewerkers (en vaak ook nog een keer voor je klanten) vandaan komt. Want die stamt nog uit het industriële tijdperk waarin de baas de baas was, de medewerkers arbeiders die routinematig productiewerk deden en de gebouwen fabrieken waarin grote machines stonden.

We hebben meer dan honderd jaar zo gewerkt, we hebben onze organisaties en onze werkruimtes/kantoren zo ingericht en nu valt het ons niet mee om afscheid te nemen van die gewoontes. Zeker niet wanneer je bij de bazen hoort. Want dan moet je met de komst van internet, de netwerkeconomie en het nieuwe werken voor je gevoel veel inleveren: Macht, controle, status.

Maar dat moesten medewerkers dus voorheen ook en in veel gevallen moeten ze dat zelfs nu nog altijd. En daarvan zijn het verplichte bureaublad en de intranetpagina natuurlijk maar ‘onschuldige’ voorbeelden maar ze maken wel duidelijk hoe er in veel organisaties nog gedacht voor en over medewerkers en wat dat betreft is ook de opblaasengelse term Human Resource Management veelzeggend. Want mensen zijn blijkbaar productiemiddelen en met een beetje pech worden ze ook zo behandeld.

Van fabriek naar café, van industrie naar netwerkeconomie

Dat dat aan het veranderen is juich ik toe en ik verwijs in dit verband graag nog een keer op het boek Easycratie, dat ik onlangs gelezen en besproken heb. Omdat het ook bazen laat zien dat er niet alleen wat te verliezen maar vooral veel te winnen valt door loslaten wat je kent en door aan te pakken wat op je afkomt. Bovendien raad ik iedereen die geïnteresseerd is in dit onderwerp aan om de blog van Umair Haque te lezen, want hij schrijft vaak over die omschakeling naar een nieuwe economie en alles wat daarbij komt kijken.

Want dat we inmiddels in de 21e eeuw leven en niet meer in fabrieken werken (in de Westerse wereld althans) dat weten we allemaal en dat zie je ook aan de foto’s hierboven. Ik maakte ze in en om de voormalige DRU-fabriek in Ulft. Een fabriek die in mijn jeugd nog volop in bedrijf was en die nu deels dienst doet als bibliotheek, theater en horecagelegenheid en waarvan de rest tot woningen verbouwd gaat worden.

En ik wil mijn blogpost afsluiten met de vraag uit de titel want wat staat er eigenlijk op jullie bureaublad en wat zou je willen dat er stond?

Het zou mij niet verbazen als we eigenlijk allemaal easycraten zijn maar onszelf hebben leren leven en werken in een bureaucratie. Want de meeste overheden, onderwijs- en zorginstellingen, organisaties, bedrijven zijn nog altijd bureacratisch en sterk hiërarchisch ingericht. Maar dat gaat veranderen en is ook al aan het veranderen door de komst van internet en door de rol die internet speelt op het gebied van kennisdeling en samenwerking. En op die verandering gaan Martijn Aslander en Erwin Witteveen in hun zojuist verschenen boek ‘Easycratie‘ uitgebreid in.

De boodschap

‘Easycratie’ leest makkelijk weg, zeker wanneer de lezer is ingevoerd in de wereld van internet, social media, het nieuwe werken etc. En het maakt zijn boodschap direct vanaf de eerste pagina duidelijk: Het legt uit waarom het inmiddels de hoogste tijd is om niet langer bureaucratisch maar ‘anders’ ofwel makkelijk te gaan werken, het neemt angst en vooroordelen weg, komt met voorbeelden uit de praktijk en met een uitgebreide literatuurlijst, wijst op de hobbels die je tegen kunt komen bij het omschakelen van bureau-naar easycratie en het vertelt ook hoe je het toch kunt doen door een aantal zaken te benoemen die daarbij van pas komen.

In het boek worden deze uitgebreid beschreven en ik vat ze hier zo beknopt mogelijk samen:

• Zwermen: Een meestal informeel netwerk waarin mensen hun kennis en krachten bundelen, Wikipedia is een voorbeeld van zo’n netwerk waarin zowel kennis gedeeld als gecreëerd kan worden. Deze zwermen onstaan als vanzelf, buiten bestaande en hiërarchische organisaties maar beginnen inmiddels ook tot die organisaties door te dringen. Al was het maar omdat zij zichzelf tekort zouden doen als ze niets met de in de zwermen aanwezige kennis zouden doen.
• Explosie van kennisontwikkeling en innovatie: Met de komst van internet is de manier waarop kennis, informatie, denkbeelden en ideeën gedeeld worden ingrijpend veranderd. Het gaat sneller, makkelijker, is voor iedereen bijna overal en altijd beschikbaar en het is vaak ook persoonlijker dan de traditionele gedrukte media. Kennis is niet langer het exclusieve eigendom van een geprivilegieerde minderheid die daarmee ook de touwtjes in handen had en het aloude spreekwoord ‘kennis is macht’ is langzaam maar zeker aan het veranderen in ‘kennis delen is macht’.
• Netwerken:
  • Bureaucratie en het gebrek aan slagkracht zijn sterk aan elkaar verwant dus wanneer je de bureaucratie en de hiërarchische structuur in een organisatie loslaat en vanuit de netwerkgedachte gaat denken en werken vergroot je je slagkracht. Er tegenin gaan met nog meer bureaucratie en hiërarchie werkt niet dus ga mee doen in plaats van tegenwerken.
  • Een bijkomend voordeel van een netwerk is dat het niet uitmaakt hoe oud of hoe hoog je in rang bent want in een netwerk kan iedereen met talent dat benutten en zijn kennis en creativiteit delen. Hoe motiverend dat is weet iedereen die in zijn organisatie wel eens een goed idee ter tafel bracht dat meteen werd afgeschoten omdat het niet van het management of de directie kwam of omdat je er maar pas werkte en nog te weinig wist niet van die afdeling was etc. In een hiërachische organisatie worden creativiteit en innovatie met dat soort argumenten vaak meteen de kop in gedrukt maar in een netwerk krijgt het de ruimte om te groeien.
• Waardebepaling:
  • Waarde wordt in de bestaande manier van werken min of meer zonder na te denken vertaald naar geld en geld was, net als kennis, macht. Of op zijn minst een machtsmiddel want door bepaalde geldstromen te blokkeren en andere te voeden bepaalt een kleine club, hooggeplaatste en goedbetaalde mensen welke ideeën er wel en niet tot uitvoering gebracht worden en wie er wel of niet bevorderd worden cq meer macht krijgen. Waar dat toe kan leiden zie je aan de kredietcrisis die de begrippen ‘vertrouwen’, ‘geld’ en ‘waarde’ opnieuw met elkaar verbonden heeft. Maar waarde is meer dan alleen geld, het kan namelijk van alles zijn dat waarde toevoegt.
  • In een niet-formele situatie is het helemaal niet vreemd om mensen te helpen en daarvoor niet direct iets terug te krijgen. Dat komt immers wel een andere keer als jij iets nodig hebt waarmee zij jou kunnen helpen. Maar in een traditioneel ingerichte organisatie is de ‘voor wat hoort wat’ regel wel van toepassing. Dat is ook de reden dat we vaak vantevoren al willen weten wat er dan hoort dus er wordt een offerte gevraagd aan iemand die iets voor zo’n organisatie komt doen. Dan weet je waar je aan toe bent en raakt de administratie-afdeling niet van slag door een onbekende factuur.
  • Het fenomeen ‘waardebepaling achteraf’ (waarbij je iemand achteraf beloont voor zijn bijdrage en je de hoogte van zijn beloning laat afhangen van wat jij zijn bijdrage waard vindt) is dan ook schrikken en wennen voor zulke organisaties. Terwijl het in de praktijk vaak moeilijk is om vantevoren al vast te stellen wat de waarde is die iemand gaat leveren. Dus het ‘uurtje factuurtje’ zal nog wel even gebruikelijk blijven want zo’n omslag heeft uiteraard tijd nodig. Overigens kan een beloning ook hier iets anders zijn dan geld, misschien krijg je wel Whuffies of een andere vorm van sociaal kapitaal voor je bijdrage.

• Zingeving:
  • In alle tijden zijn mensen op zoek geweest naar zingeving en dat is anno 2010 niet anders. Tijdschriften als Flow en Happinez worden goed gelezen, er wordt in managementboeken aandacht aan gegeven en onderwerpen als Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen en ethiek staan, opnieuw onder invloed van de kredietcrisis, sterk in de belangstelling. Organisaties staan daarmee voor de keuze ‘Laten we onze werknemers hun zingeving elders zoeken of bieden wij ze zingeving in hun werk?’. Dat eerste gebeurt waarschijnlijk al maar dat laatste zorgt voor enthousiastere, gezondere en productievere werknemers dus het antwoord dat ‘Easycratie’ geeft op deze vraag laat zich raden.
  • Zingeving kan zowel in profit als in non-profitorganisaties een plek krijgen. Voor een profitorganisatie is de uitdaging niet langer uitsluitend te denken in winstmaximalisatie en aandeelhouderswaarde. Want sociaal kapitaal laat zich nu eenmaal niet laat vangen in de bestaande boekhouding en kent een maatschappelijke winst- en verliesrekening die wordt opgemaakt aan de hand van de waarde die een organisatie aan de maatschappij toevoegt.
  • Non-profit organisatie moeten eraan wennen dat het niet meer volstaat om wat vage cijfers te publiceren in de hoop dat ze daarmee hun bestaandrecht aangetoond hebben. In de informatiesamenleving waarin we leven volstaat dat niet meer. Naarmate er meer inzicht komt in de kosten en de opbrengsten (waarde) die een non-profitorganisatie maakt cq levert zullen zwermen zich ermee gaan ‘bemoeien’ zodra ze zien dat het één niet opweegt tegen het ander. Dat gebeurt in de zorg steeds meer maar ook een site als overheid 2.0 maakt duidelijk dat dit begint te leven.
  • De belangrijkste vragen die een organisatie zich moet stellen en die ze moet beantwoorden als het gaat over zingeving zijn ‘Wat heeft de organisatie de samenleving te bieden?’ en ‘Wat heeft de organisatie de medewerkers te bieden?.

Conclusies

Ik schrijf conclusies want het zijn er twee, die van het boek en die van mij over het boek. Het boek zegt: Begin, wat voor organisatie je ook bent, morgen met easycratisch werken. Moeilijk hoeft dat niet te zijn want veel van de technologie die je ervoor nodig hebt is al in huis en die kost je ook nog eens niks of heel weinig.

Wat meer moeite zal kosten is die andere manier van denken en werken waarin ‘geld voor tijd’ plaats maakt voor ‘geld voor geleverde (maatschappelijke) waarde’. Een manier van werken die veel beter past bij onze diensten en kenniseconomie want het principe ‘geld voor tijd’ stamt nog uit het industriële tijdperk en dat ligt inmiddels eeuwen achter ons.

Wat ik over het boek zeg komt uit de grond van mijn hart: ‘Easycratie’ is een aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is in de toekomst van werken, van organisaties, van zakendoen, van manager zijn, van leiderschap, van een land besturen en van onderwijs geven.

En over onderwijs gesproken, ik zou dit boek per direct op alle HBO en universitaire onderwijsinstellingen van Nederland willen uitdelen. Tot en met Nijenrode toe. Want ook in een easycratie zal jong geleerd nog altijd (makkelijker) oud gedaan zijn.

Deze blogpost verschijnt ook op frankwatching.com

Het is niet voor het eerst dat ik erover schrijf: Over VRM ofwel over Vendor Relationship Management dat je, om het simpel te zeggen, kunt beschouwen als het tegenovergestelde van CRM (Customer Relationship Management). Want dat is waar VRM om draait en dat is wat VRM ook omdraait. Omdat het de zaak en het zakendoen strikt vanuit de klant bekijkt en niet langer vanuit de leverancier.

De klant ofwel de koper is degene die aan de knoppen draait en is degene die bepaalt met welk bedrijf en welke organisatie hij nog zaken wil doen en die deze intentie vervolgens kenbaar maakt aan de diverse leveranciers/verkopers. Zodat deze zich bij de koper kunnen melden met een voor hem relevant en passend aanbod van een product of een dienst.

Wie biedt?

Dog Searls, de geestelijk vader van VRM (dat in 2006 ooit begon als de Intention Economy) en co-auteur van The Cluetrain Manifesto beschrijft het zo:

• VRM gaat over kopers/klanten, niet over verkopers/leveranciers en het bevestigt het simpele feit dat kopers/klanten op zich al een inkomstenbron zijn. Ze komen uit zichzelf als ze dat willen en reclame maken is niet nodig
• VRM gaat over markten en niet over marketing. Dus ook marketing heb je niet nodig
• VRM werkt met echt open markten, niet met een verzameling silo’s waarin kopers/klanten zitten opgesloten of worden vastgehouden. Kopers/klanten maken dan ook hun intentie tot kopen kenbaar in die open markten en leveranciers mogen vervolgens gaan dingen om de gunst van de koper.
• VRM behelst meer dan alleen transacties. Want ook relaties en conversaties doen ertoe, net zoals reputatie en respect waarbij nu eens de kopers bepalen of de verkopers dat verdienen.
• VRM gaat over kopers die verkopers vinden en niet over verkopers die kopers vinden of vasthouden dus een koper zou bijvoorbeeld dit kunnen vragen: ‘Ik wil van 1 tot en met 15 augustus met 3 andere personen op vakantie naar Zuid-Frankrijk, we willen reizen met de trein, hebben allemaal een OV-jaarkaart, willen bij Roosendaal de grens over en we willen verblijven in een appartement aan zee. Wie biedt?’

Van mens tot mens

Ik volg Dog Searls’s blog hierover al geruime tijd en dat komt omdat ik als klant van de wijze waarop CRM in combinatie met segmentatie tot nu toe toegepast wordt door met name financiële dienstverleners nooit wijzer ben geworden. Integendeel zelfs en dat heeft er mede toe geleid dat ik ben gaan nadenken over een klantbenadering van mens tot mens vs. het benaderen van een klant aan de hand van zijn productbezit/leeftijd/postcode etc.

In de marketingpraktijk van alle dag richten veel organisaties zich immers vooral op de ‘human buying’ terwijl ik daarentegen pleit voor en werk op basis van het aanspreken van de ‘human being’. En ik zie VRM als iets dat in het verlengde daarvan ligt.

Omdat het de macht daar legt waar hij volgens mij zou moeten liggen. Omdat het er mede voor kan zorgen dat alles wat nu ‘social media’ heet de belofte gaat inlossen die het in zich draagt en dat is de belofte tot sociaal zakendoen. Dat op zijn beurt uiteindelijk hopelijk zal leiden tot een andere, meer duurzame economie zoals o.a. Arnold Heertje en Umar Haique die vorig jaar zomer op het Fast Forward VINT-Symposium schetsten.

Wie doet?

Of dat de intentie economie moet gaan heten of VRM of inderdaad sociaal zakendoen, dat maakt niet zoveel uit. Waar het om gaat- en dat geeft Searls ook aan- is dat deze andere manier van zakendoen niet los te zien is van de grotere ontwikkeling die internet en de social media al in hebben gezet.

De vraag is natuurlijk nu nog wel wanneer het zover is? Want alles wijst erop dat we, ondanks de crisis, ondanks ongelukjes met olieboringen, ondanks uitbarstende vulkanen die met hun aswolk het vliegverkeer lamleggen (en die ik er van verdenk dat ze dat doen om ons nog eens en terecht met de neus op de feiten te drukken), ondanks de files, ondanks haperend cq ontbrekend leiderschap bij onze debatterende premierkandidaten, ondanks alles nog altijd niet door lijken te hebben dat er echt iets moet en kan veranderen. En dat zijn wij zelf.

De illustraties bij deze blogpost komen uit de presentatie Digital Strangelove (or How I Learned To Stop Worrying And Love The Internet) van David Gillespie.

Deze blogpost verschijnt ook op frankwatching

Vandaag geef ik graag het woord aan Josephine Green, lange tijd werkzaam als ‘Senior Director of Trends and Strategy’ bij Philips Design en sinds eind vorig jaar zelfstandig consultant. Ik kwam haar presentatie ‘From pyramid to pancake’ bij toeval tegen op de Vimeo-site en vond hem de moeite van het delen waard. Zelfs al is het voor internetbegrippen een lange video want hij duurt 30 minuten.

Desalniettemin raad ik je aan om er even voor te gaan zitten wanneer je, op welke manier dan ook, geïnteresseerd bent in de veranderende wereld om ons heen. Want Josephine Green geeft en heeft niet alleen haar eigen kijk op die zaak maar weet ook duidelijk te maken welke kansen die veranderende wereld ons allemaal biedt.

En wat dat te maken heeft met pannekoeken en piramides, dat zie je vanzelf als je de video bekijkt.

Josephine Green, keynote @ Leap Event 2010 from LEAP! on Vimeo.

Het is wel even slikken en schrikken voor iedereen die zichzelf een ervaren computer-gebruiker noemt en ja, daar hoor ik zelf ook bij. Maar als je er wat langer over nadenkt dan zou Steven Frank wel eens gelijk kunnen hebben met zijn betoog dat de computer van de toekomst meer lijkt op een iPhone cq iPad dan de zelfbenoemde computerexperts van nu lief is. Niet zozeer qua vormfactor maar wel in de manier waarop je het apparaat gebruikt cq kunt gebruiken.

In tegenstelling tot wat we nu- en dat is een ruim begrip want het slaat in dit geval op een periode van ca. 10 a 20 jaar- gewend zijn werkt de computer van de toekomst ofwel de ‘New World- computer’ zoals Frank dat noemt, uitsluitend taakgericht. En dat doet hij snel, veilig en op een direct begrijpelijk manier. Crashes komen nauwelijks voor en de accu gaat langer mee omdat er slechts één taak tegelijk wordt uitgevoerd.

Voor ons, de mensen uit de Oude Computer Wereld, voelt dat waarschijnlijk als een verlies van vrijheid en bewegingsruimte. Omdat we denken in andere termen: Bijvoorbeeld in interfaces waarin het wemelt van de toolbars en in applicaties die hun data bij zich houden en die weliswaar hun mappen aan ons tonen maar die ons welbeschouwd ophouden bij het uitvoeren van de taken die we willen uitvoeren.

Van multi- naar singletasking

We denken misschien nog wel dat we ‘moeten’ multitasken, omdat we denken dat dat erbij hoort, bij het ‘expert zijn’ maar tijden veranderen en ook wij veranderen veelal ongemerkt mee. Want wie van ons doet nog iets met microfiches? Of met ponskaarten?

En wie gebruikt er nog floppies of zelfs een typemachine? Dat zullen er niet veel zijn en dat betekent dat de Nieuwe Wereld Computer, die Frank al vooraangekondigd ziet in de iPad en de iPhone, inderdaad zo maar werkelijkheid zou kunnen worden.

Waardoor de toekomst van het computeren er ongeveer zo uit gaat zien:

1. de interface is gebaseerd op het direct kunnen bewerken van data-objecten
2. de wijze waarop bestanden worden opgeslagen is onzichtbaar- want niet relevant- voor de gebruiker
3. gebruiksgemak staat voorop en dat gaat ten koste van de flexibiliteit zoals we die nu kennen
4. gebruiksgemak gaat boven de belangen van ontwikkelaars en hardware- en softwareleveranciers
5. de interface ligt over taakgerichte applicaties en over overal beschikbare web apps heen

Met één been in de oude en met het andere in de nieuwe wereld

Zelf sta ik volgens mij met één been in de Oude en met het andere in de Nieuwe Computer Wereld. Want hoe blij ik ook ben met mijn Mac en hoezeer ik ook van multitasking houd, ik geloof tegelijkertijd dat het gebruiken van een computer nog veel en veel beter kan, nog gebruiksvriendelijker, nog sneller en vanzelfsprekender en hopelijk ook nog veel energiezuiniger.

En als dat betekent dat ik over moet stappen op een ‘New World Computer’ dan doe ik dat, waarschijnlijk niet van vandaag op morgen-alhoewel ik al een iPhone heb en dus al een beetje kan wennen aan het uitvoeren van slechts één taak tegelijk-maar ik ga het ongetwijfeld doen. Want ik mis de typemachine, de floppies, de microfiches niet en ik heb met allemaal gewerkt.

Bovendien realiseerde ik me tijdens het schrijven van deze blogpost dat ik misschien al begonnen ben met het afscheid nemen van het multitasken waar ik ooit behoorlijk trots op was. Ik betrapte mezelf er namelijk op dat ik inmiddels zoveel mogelijk browserbased werk terwijl ik vroeger ontelbaar veel applicaties tegelijkertijd open had staan. Maar hoe het ook zij, al met al vind ik het artikel van Frank een echte eye-opener en het maakt me erg benieuwd naar jullie Oude of wie weet ook al Nieuwe Wereld Computer-ervaringen.

Deze blogpost verschijnt ook op frankwatching

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Ja dat kan en het is al onderweg. Althans dat is de verwachting die je zo hier en daar al jaren leest maar die onlangs opnieuw opdook in de blogpost ‘Welcome to the site-less web van Paul Gillin. En iedereen die zich de afgelopen jaren maar enigzins heeft beziggehouden met internet zal meteen toegeven dat het internet zoals we dat vroeger kenden, het vrij statische internet, het internet van de ‘ondeelbare’ websites waarop alles stond zonder dat je het eraf kon halen en het internet waar je als gebruiker vooral geacht werd te lezen, dat dat heeft plaats gemaakt voor een ander internet.

Noem het web 2.0 of noem het social media of noem het het knip-en plakweb, maar waar het om gaat is dat bijvoorbeeld een tool/service als Posterous het de gebruiker wel heel erg makkelijk maakt om, met één druk op de knop tegelijkertijd op Twitter, Facebook, Flickr, Tumblr and Delicious zijn content te publiceren. Voorheen was dat nog aardig wat werk omdat je alles handmatig per site moest uploaden maar nu is het doodsimpel geworden om overal en nergens online aanwezig te zijn.

Erwin Blom – Blog – Aanrader: Posterous; blog met de eenvoud van mail via kwout

Van websites en links naar content en mensen

Als we op een ander niveau naar deze ontwikkeling kijken dan zien we dat dit ook wel eens het einde zou kunnen zijn van de manier waarop we tot nu toe over internet en het web spraken. Ooit ging het over websites en links en sinds de komst van social media gaat het over content en mensen. En dat maakt het voor bedrijven niet alleen moeilijker om uit te vinden waar hun klanten zitten maar het blijven volgen van de zogenaamde ‘influencers‘ is helemaal een flinke klus aan het worden. Kon je vroeger nog volstaan met het lezen van de blog van zo’n ‘influencer’, moet je nu het totaalplaatje in beeld zien te krijgen en dat bestaat uit allemaal versnipperde kleinere plaatjes op zoals gezegd Twitter, op Facebook maar ook op Hyves en Linkedin etc.

Bovendien is het niet altijd duidelijk vast te stellen hoe invloedrijk iemand op al die verschillende plekken is. Wat betekent het bijvoorbeeld als iemand 1000 volgers heeft op Twitter en wat zegt het als hij wordt aanbevolen op LinkedIn? Die vragen zijn nog niet éénduidig te beantwoorden en volgens Gillin is het ook in dit geval de tijd die ons gaat leren hoe daarmee om te gaan.

Strikt genomen heb je als bedrijf of als maker van wat voor content dan ook cq als ‘influencer’ anno 2010 geen ‘echte’ homepage meer nodig om mensen te bereiken maar ik denk dat het vooralsnog toch nog handig blijft wanneer al je snippertjes op één plek samenkomen. Omdat nog lang niet iedereen zo ver is dat hij afstand wil doen van zijn eigen homepage en omdat ook nog niet alle lezers/bezoekers zover zijn dat ze overal en nergens komen. Een voorbeeld van een tool waarmee je zo’n alternatieve, geaggregeerde homepage kunt maken is bijvoorbeeld Flavors.me en er zijn er ongetwijfeld veel meer.

Van meebewegen naar weer thuisvoelen

Maar beweeg intussen wel mee want het kan en het komt eraan, dat internet zonder homepages. Kijk maar eens naar de recente lancering van Buzz door Google. Die is veelzeggend en maakt opnieuw heel erg duidelijk dat het voor bedrijven maar ook voor een blogger als ondergetekende noodzakelijk is om mee te bewegen.

Dat vergt wel wat van je organisatie cq van je eigen houding. Omdat we moeten leren leven met onzekerheid, omdat we lef nodig hebben om de controle op onze content en ons merk los te laten en omdat we in sommige opzichten misschien wel opnieuw moeten beginnen. Zodat  ons weer opnieuw thuis gaan voelen op internet, al is het dan niet meer uitsluitend op onze eigen homepage.

Deze blogpost verschijnt ook op frankwatching

Update vrijdag 19 februari 10.14: Via Twitter kreeg ik 2 reacties/aanvullingen binnen op deze blogpost. De eerste komt van @evr en luidt ‘Dankzij google (met deeplink) zien overigens ook al heel wat bezoekers niet eens de homepage al hoewel deze er nog wel is.’ De tweede is van @buurtaal die schrijft ‘Ik denk dat homepages & social media elkaar juist goed aanvullen. Ook zijn bedrijfssites vaak al minder statisch dan vroeger.’

Update zondag 21 februari: Zojuist werd ik opnieuw via Twitter door @shakingtree gewezen op dit (via posterous geplaatste) artikel van Steve Rubel ‘AP is visionary: They see a Siteless web’.