Roermond, Eindhoven, Nijmegen, Rotterdam en Den Bosch. Ogenschijnlijk een willekeurige rij met plaatsnamen maar er is iets dat ze verbindt. De naoorloogse en inmiddels ook alweer bijna allemaal afgebroken stations in deze plaatsen en/of de stationsomgeving aldaar werden namelijk door de architect Sybold van Ravesteyn ontworpen. Hij is met name bekend door zijn ontwerp voor Diergaarde Blijdorp maar als trein- en stationsliefhebber ken ik hem vooral van zijn werk voor NS.

Maar wat heeft dat nu te maken met ‘The Long Tail‘ (het verschijnsel dat internet een verschuiving van mass marketing naar niche marketing mogelijk maakt)? Dat is een heel verhaal en dat begint zo:

De tunnel in Roermond

Op een dag stond ik in de file voor de stationstunnel in Roermond. Dat duurde niet erg lang maar het was voor mij lang genoeg om te zien dat die tunnel maar door één architect ontworpen kon zijn en wel door de eerder genoemde Van Ravesteyn. Ik was aangenaam verrast en deed de volgende dag meteen navraag bij een vriendin van me, die al jaren in Roermond woont. Ze wist niet wie de tunnel ontworpen had en de naam van de architect zei haar helemaal niks maar ze beloofde navraag te doen bij iemand van de gemeente die o.a. bezig is met het herinrichten van de stationsomgeving.

Maar dat ging me allemaal te lang duren dus ik ging googlen en ik vond op deze site een bevestiging van wat ik al dacht: De tunnel was van Van Ravesteyn. Ik had het goed gezien en ik ben niet lang daarna nog een keer teruggegaan, dit keer met de trein, om hem te fotograferen. Want hij wordt mogelijk gesloopt. Een lot dat de meeste gebouwen (zo ook de stations van Utrecht, Rotterdam en Den Bosch) van Van Ravesteyn trof en hij wordt dan ook wel ‘de meest afgebroken architect van Nederland’ genoemd.

Gevonden!

Toch is er gelukkig hier en daar nog wel wat van hem bewaard gebleven. Bijvoorbeeld het station van mijn eigen woonplaats Nijmegen. Maar een ander mooi voorbeeld staat in Utrecht. Ik zag het elke keer vanuit de trein naar Amsterdam en dacht altijd ‘Dat kan niet missen, dat moet van Sybold van Ravesteyn zijn’ en toen ik zag dat het gerenoveerd werd besloot ik ook dat maar eens op internet gaan zoeken.

Maar hoe pak je dat aan als je niet weet hoe het gebouw heet noch of het überhaupt een naam heeft? Ik kon maar één manier bedenken en dat was in Google Maps opzoeken hoe de straat heet waaraan het gebouw ligt. Want waar het ongeveer lag dat was het enige dat ik wist.

Toen ik dat gedaan had ben ik opnieuw gaan googlen en met resultaat: Het pand bleek gebouwd te zijn voor een dochteronderneming van de NS, het Centraal Autoherstel Bedrijf (CAB). En het was inderdaad van de hand Van Ravesteyn. Maar dat was niet het enige dat ik vond want waar ik nog veel blijer mee was waren de prachtige foto’s (zie zwart-wit foto hierboven) die een andere architectuur-liefhebber, op Flickr gezet bleek te hebben. Ik ben er zelf nog niet geweest om het op de foto te zetten maar dat gaat er zeker een keer van komen.

De kracht van ‘The Long Tail’ en web 2.0

Omdat ik zo blij was met alles wat ik vond dankzij het web 2.0 ofwel het internet van mensen die delen en samenwerken, meldde ik dat via Twitter en je raadt het al, ook op Twitter vind je mensen die van wederopbouwarchitectuur houden en die Van Ravesteyn kennen. En daarmee hebben het web 2.0 en ‘The Long Tail’ hun eigen bestaansrecht en kracht weer eens bewezen.

Want hoe lang zou je er ‘vroeger ‘niet over gedaan hebben om al deze informatie en dit beeldmateriaal gevonden te hebben? Minimaal een paar dagen maar waarschijnlijk langer en voordat je dan ook nog eens de mensen zou hebben gevonden die net als jijzelf geïnteresseerd zijn in dit onderwerp zou je maanden verder zijn. En dat alles vind je dankzij Google, Google Maps, Flickr, Stationsweb, Wikipedia en Twitter nu binnen een paar uur.

Dat de wereld van marketing en communicatie aan het veranderen is, dat zal niemand hier nog verbazen want alleen al het feit dat je deze blog leest bewijst dat. En inmiddels worden op de daaruitvoortvloeiende en veelgestelde vraag ‘welke businessmodellen bij deze veranderende wereld passen?’ ook antwoorden gegeven.

Bij voorbeeld door Chris Anderson, auteur van ‘The Long Tail’, Kevin Kelly of Gerd Leonhard maar ook door Alexander Osterwalder die als een autoriteit geldt op het gebied van vernieuwende business modellen. Hij publiceerde onlangs deze presentatie die ik graag met jullie wil delen omdat hij daarin wat mij betreft op een begrijpelijke manier duidelijk maakt wat er nu anders is aan de nieuwe manier van zaken doen.

Dat het belang van nieuwe business modellen ook in Nederland onderkend wordt blijkt wel uit het feit dat er eerder deze maand in Mediaplaza een congres rondom dit thema plaatsvond. Ook daar was Osterwalder één van de vele sprekers en een compleet verslag van dat congres vind je op Frankwatching.

]]> http://www.fackeldeyfinds.com/de-wereld-verandert-nu-de-business-modellen-nog/feed/ 1 http://www.fackeldeyfinds.com/aan-de-moezel-terwijl-je-niet-drinkt/ http://www.fackeldeyfinds.com/aan-de-moezel-terwijl-je-niet-drinkt/#comments Thu, 31 Jul 2008 08:07:04 +0000 Jacqueline Fackeldey http://www.fackeldeyfinds.com/?p=683 dit artikel is geschreven door Jacqueline Fackeldey voor publicatie op fackeldeyfinds.

Ze bestaan hoor, mensen die ‘aan de Moezel gaan’ terwijl ze niet drinken en ik ben één van hen. Want ik drink niet maar ga vanaf morgen gewoon een week vakantie houden aan de Moezel. En ik heb er zin in, in zo’n week met boeken, met hopelijk mooi fiets- en wandelweer en met ongetwijfeld [...]

6 T-shirts (waaronder het shirt genaamd ‘Bobshopping’, dat hier links afgebeeld staat) heb ik besteld bij Threadless. Het merk dat zichzelf ietwat spottend in de markt zet met de tagline ‘nude no more’ en het merk dat beroemd is geworden als een succesvol voorbeeld van co-creation. Want het zijn de gebruikers die het doen bij Threadless, ze ontwerpen de t-shirts, zetten hun ontwerpen online, laten andere gebruikers stemmen en zo bepalen welk shirt daadwerkelijk geproduceerd gaat worden.

Vervolgens maken ze foto’s van zichzelf terwijl ze de aangeschafte Threadless-shirts dragen en ze bepalen ook of een uitverkocht shirt weer opnieuw in productie gaat of niet. Dat gebeurt alleen met die shirts die echt populair zijn dus. Al met al brengt Threadless zo de gedachtes achter ‘The Long Tail‘, web 2.0 en wat dies meer zij met succes in de praktijk.

Met andere woorden Threadless doet in mijn ogen aan ‘human to human marketing‘ en is zeker ook een Lovemark. Dit keer kreeg ik overigens geen stickers bij mijn bestelling maar zaten de shirts wel in een verpakking die zelfs de postbode aan het lachen maakte. Je ziet hieronder waarom:

De TNT-man reikte me met een stralende glimlach mijn pakje aan en zei heel blij ‘T-shirts uit America’ en hij vroeg me nog net niet of ze meteen even aan wilde doen om ze te laten zien. Hij lachte om de tekst op de verpakking en toen ik zag wat er stond was ik ook om.

Zoals ik blij word van de aanhef ‘liebe Kundin’ in de mailtjes die ik van Amazon.de krijg of van de snelheid waarmee Freitag zijn tassen weet te leveren, zo werd ik ook blij van het feit dat Threadless mij bevestigt in mijn keuze voor hen. En dat ze dat op de voor hun kenmerkende ironische manier doen, dat klopt gewoon helemaal.

Kortom, mensen houden van Threadless omdat het een merk is dat van mensen houdt.

‘Dat is nu toch echt de wereld op zijn kop’ zal menig marketeer denken als hij de term VRM (Vendor Relationship Management) -als tegenhanger van het alom bekende CRM (Customer Relationship Management)- voor het eerst tegenkomt. Want dat is echt de omgekeerde wereld waarin de gebruiker zijn leveranciers ‘managet’. Ofwel zoals hier beschreven staat ‘With VRM, the customer is in charge of the relationship. Not the vendor.’

In deel 1 van mijn serie artikelen over segmentatie heb ik het gehad over CRM ofwel over segmentatie zoals het nu nog vaak wordt toegepast. In deel 2 ben ik een stap verder gaan en heb ik aandacht geschonken aan wat ik zelfsegmentatie heb genoemd.

En in dit vooralsnog laatste en derde deel wil ik stilstaan bij bedrijven die al wel wat doen met zelfsegmentatie maar wil ik ook naar de toekomst kijken door in te gaan op een volgende ontwikkeling op dit gebied genaamd VRM.

Zelfsegmentatie

Amazon is anno 2008 nog altijd het bekendste voorbeeld van een bedrijf dat gebruikmaakt van zelfsegmentatie en Apple’s iTunes Store is er inmiddels ook al een paar jaar mee bezig. Meer daarover kan je lezen in mijn eerdere artikel over The Long Tail.

Maar in het kort komt het erop neer dat je- op een prettige en niet pusherige manier- productaanbevelingen krijgt (zie afbeelding hieronder). Dat gebeurt enerzijds op basis van je koopgedrag maar ook -als je dat wilt tenminste- op basis van gegevens over jezelf die je ter beschikking stelt. Deze gegevens kan je in elk geval bij Amazon eenvoudig actualiseren en aanpassen waardoor de productaanbevelingen nog relevanter kunnen worden. En ik moet zeggen dat ik nog altijd enthousiast ben over deze werkwijze.

bbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbb

Nee-Nee

Van de meeste andere online- en offline-bedrijven ontvang ik nog altijd geen aanbiedingen of informatie op maat. Integendeel: Ik heb nog nooit zoveel ongevraagde rommel in mijn brievenbus gekregen sinds ik me als ondernemer heb ingeschreven bij de KVK. En elke keer als ik weer zo’n berg papier uit de brievenbus pluk vraag ik me af wat de verzenders ervan bezielt. Wat een geld-en papierverspilling…

Veel bedrijven schieten met hagel en hopen iets te te raken. En dat doen ze ook, maar wat mij betreft op de verkeerde manier want ik raak alleen maar geïrriteerd en gooi alles meteen weg. En het vervelende is dat ik daar niets tegen kan doen. En dat ik sinds jaar en dag een nee-nee sticker op mijn brievenbus heb zitten helpt in deze gevallen helaas niet omdat het allemaal (aan fackeldeyfinds) geadresseerde post is. Maar ik ervaar het hoe dan ook als spam en behandel het zo ook.

Met leveranciers die zich zo, geheel en al ongevraagd aan mij opdringen, met bedrijven die mij denken te kunnen overhalen door hun voet tussen de telefonische deur te wringen, met dat soort bedrijven wil ik helemaal niks te maken hebben. Laat staan dat ik er zaken mee wil doen.

VRM

En ik zie dan ook zeker wat in VRM, in Vendor Relationship Management. Dat staat voor een fundamentele omkeer in de klant-leverancier relatie waarbij ik als klant bepaal wie er aan mij mag (blijven) leveren.

In de presentatie hieronder vind je de basisprincipes van VRM zoals die zijn geformuleerd door Doc Searls, onder meer co-auteur van ‘The Cluetrain Manifesto’

| View | Upload your own

En natuurlijk managen we als klanten onze relaties met leveranciers nu deels ook al, maar op een onuitgesproken en onbewuste manier. We stemmen met onze voeten als we niet tevreden zijn, we mopperen eens wat of zijn juist erg enthousiast over een leverancier en komen er graag terug. Maar VRM gaat daarin veel verder en maakt de klant-leverancier relatie wederzijds expliciet.

VRM dus, de omgekeerde wereld en een wereld die nog in de kinderschoenen staat maar wel een wereld waarin zowel aan de zijde van de klant als aan die van de leverancier waarde wordt toegegvoegd. Een wereld waarin klant en leverancier samen werken aan een betere en relevantere match tussen wat de ene vraagt en de andere te bieden heeft.

Al met al een wereld waarvan ik veel verwacht en waar ik naar uitkijk dus ik heb de rss-feed van de VRM-blog dan ook meteen maar in mijn reader gezet.

Wat doet een mens als hij iets heeft meegemaakt dat nog mooier, fijner, beter, handiger, leuker was dan hij had verwacht en gedacht? Dan praat of schrijf je erover en vertel je andere mensen wat je hebt beleefd of -in dit geval- hebt gelezen. Dat lijkt misschien web 2.0- omdat dat gaat over samenwerken en delen- maar het is natuurlijk van alle tijden. Alleen maakt internet dit delen van ervaringen zichtbaar voor veel meer mensen. Dus ik schrijf vandaag over Everything is miscellaneous, het nieuwe boek van David Weinberger.

Bij het lezen van dat boek had ik namelijk, net als bij het lezen van The Cluetrain Manifesto, het gevoel alsof het speciaal voor mij geschreven was. Ofwel voor de alles-door-elkaar heen doenende en alles met alles met elkaar in verband brengende mens, de zogenaamde connector, de N.A.D.D. er of hoe je het ook maar noemen wil. En zo’n bijzondere ervaring deel ik graag met anderen, bovendien is de gedachtengang van het boek mijns inziens interessant voor iedereen die bezig is met (online) marketing.

In Everything is miscellaneous beschrijft Weinberger het fenomeen dat wij mensen eigenlijk allemaal heel verschillend zijn en dus ook allemaal op onze eigen manier zouden willen zoeken. Maar dat lukt meestal niet in de offline wereld cq in een fysieke winkel. Daar gelden immers de ongeschreven wetten, schapindelingen, benamingen en aanduidingen die door de winkelier werden bepaald en gehanteerd. En die weerspiegelden lang niet altijd jouw manier van zoeken, maar je had ermee leren leven en deed het ermee. Met de komst van internet ofwel de komst van de digitale wereld is hier verandering in gekomen.

Het dilemma van de afdelingsmanager

Om duidelijk te maken welke verandering dat is geef ik een voorbeeld uit mijn eigen praktijk als manager van de cd-afdeling bij de Bijenkorf:

Stel, je hebt het pianoconcert van Robert Schumann in je hand en je wil dat ergens op je afdeling neerzetten. Waar zou je dat dan onderbrengen? Gebruikelijke indelingscriteria zijn in dat geval:

• klassiek (naast pop/jazz/wereldmuziek)
• componist (op alfabet van achternaam)
• pianoconcert (naast fluit/viool etc. concerten)
• piano (naast andere instrumenten)
• orkest werk met solo instrument (naast orkestwerk als b.v. symfonie o.i.d.)
• prijs

Maar klanten zochten ook op:

• solist b.v. Krystian Zimermann
• ‘romantisch’ als periode in de klassieke muziek
• hoesje/cover/kleur/afbeelding ( zo zocht ik zelf ook in de tienduizenden cd’s die we in huis hadden, ik herinner me de hoesjes nu, meer dan 10 jaar later, nog)
• orkest (b.v. Berliner Philharmoniker)

• dirigent van het orkest (b.v. von Karajan)
• componistlabel dat cd uitbracht (b.v. Deutsche Grammophon)
• live of studio opname
• zaal waar live opname plaatsvond
• AAD, ADD of DDD opname
• jaar van opname
• producer van de opname
• etc.

Tot zover…want het zal duidelijk zijn voor welk dilemma een fysieke winkel staat: je hebt dat pianoconcert van Robert Schumann waarschijnlijk weliswaar in huis in meerdere uitvoeringen – bijvoorbeeld als 2 verschillende fullprice cd’s met daarnaast 1 goedkopere opname en 1 tijdelijke aanbieding-, maar dan staan die 2 fullprice titels meestal samen met de goedkopere bij de componist en de aanbieding staat apart in een aanbiedingenbak.

En dan houdt het wel zo’n beetje op. Want zelfs al zou je willen voldoen aan alle criteria waarop klanten zoeken, je zou het niet kunnen. Enerzijds niet omdat je er de ruimte niet voor hebt (hoeveel bakken heb je daar niet voor nodig? dat zouden er mogelijk net zoveel zijn als er mensen zijn). Anderzijds niet omdat je dat veel voorraad en dus geld kost. En zo vaak verkoop je dat pianoconcert nou ook weer niet.

De kracht van de digitale chaos

Weinberger merkt op dat dilemma niet geldt voor de digitale wereld. Daar wordt de beschikbaarheid van informatie, producten, diensten of wat dan ook maar niet gehinderd door fysieke beperkingen als te weinig schapruimte (zie daarvoor ook mijn artikel over ‘ The Long Tail’). In de digitale wereld kan iedereen zoeken en vinden op zijn manier, vandaar ook de ondertitel van het boek die luidt ‘The power of digital disorder’.

Kijk bijvoorbeeld ook eens bij Amazon naar de tags (tag = letterlijk: etiket, label maar ook wel trefwoord) die mensen hangen aan een cd van popmuzikant John Mayer, dan zie je hoe ongelooflijk veel verschillende tags er worden gebruikt. Het zijn er bijna 100 en dat maakt in één oogopslag duidelijk hoe ‘miscellaneous’ mensen van nature zijn. En het laat nogmaals zien dat geen enkele fysieke winkel daar tegenop kan, want niemand heeft zoveel schapruimte…

De uitdaging

En daar begint de uitdaging voor iedereen die klanten niet eindeloos wil laten zoeken naar producten maar ze juist wil laten vinden: Houd daarbij zoveel mogelijk rekening met al hun manieren van zoeken. Faciliteer hen daarin, maak het je klanten gemakkelijk om te vinden wat ze willen en wind je er niet over op als hun manier van taggen niet de jouwe is. Want dat gaat gebeuren natuurlijk, net zoals ik soms als afdelingsmanager discussies had met klanten die zich niet konden vinden in de Bijenkorf-indeling van bijvoorbeeld muziekgenres.

Op dat moment kon ik daar niet veel mee om de redenen die ik eerder in dit artikel noem. Maar als je nu eigenaar bent van een online shop is dat een gegeven waar je dus wel iets mee moet. DE manier bestaat daar niet meer en het is de klant die bepaalt hoe hij zoekt en vindt.

Bekijk ook deze video over de ‘information revolution’.

Dat Longtail-marketing ofwel nichemarketing de toekomst heeft, daar twijfel ik niet aan en ik vind het daarom ook elke keer weer boeiend om te zien uit welke, voor mij soms onverwachte hoeken, een niche opduikt:

Dit keer uit de religieuze hoek want ik kwam de afgelopen dagen twee recente initiatieven tegen op dat gebied: Zogenaamde ‘reli ringtones’ bij de Ikon en GodTube, een speciale videosite met vooralsnog uitsluitend christelijke (er zijn immers nog meer goden) filmpjes.

Natuurlijk, we hadden we al de Lego bijbel en niet te vergeten de bijbel in sms- taal om maar eens paar andere voorbeelden te noemen.Verder zijn er de pod-castende geestelijken en voor de liefhebber niet te vergeten widgets als deze.

Vermoedelijk kunnen we dus wachten op een speciale ReliTunes-store en wie weet doet ook LastFM binnenkort mee in deze nichemarkt? Vooralsnog vind ik in hun aanbod namelijk nog geen ‘tag’ relipop of wat dies meer zij.Tenslotte wordt er in Second Life nu ook Pasen gevierd. Dit artikel van USA Today geeft een aardig inzicht in de algemene stand van zaken rondom geloof en spiritualiteit in Second Life.Het zal duidelijk zijn dat deze lijst verre van uitputtend is, maar het toont wel aan dat er ook in en door deze niche volop gebruikt gemaakt wordt van de middelen die de marketeer en gebruiker van nu ter beschikking staan. Wie meer wil lezen over het verschijnsel The Long Tail verwijs ik graag naar mijn artikel daarover.

Dit artikel verscheen ook op Molblog

Zoals Nescafé staat voor alle oploskoffie en ‘Walkman’ ooit stond voor alle draagbare cassettespelers zo is de term ‘The Long Tail’ een eigen leven gaan leiden door toedoen van de Chris Anderson, hoofdredacteur bij het gerenommeerde tijdschrift Wired. Het is alweer even geleden dat die lange staart voor het eerst door Anderson werd beschreven. Vandaag in dit artikel ruim baan voor de ideeën van Anderson die nog altijd actueel zijn.

De eerste maal dat Chris Anderson de aandacht trok met het verhaal van The Long Tail, was met dit artikel dat hij in oktober 2004 schreef. Dat artikel werd gevolgd door (de start van) zijn gelijknamige blog die uiteindelijk weer heeft geleid tot het boek ‘The Long Tail- How Endless Choice is Creating Unlimiting Demand’. Dit boek, dat in 2006 verscheen, is veel besproken, bekritiseerd en wordt vaak geciteerd. Niet alleen op internet (kijk bijvoorbeeld naar het gelijknamige filmpje) maar ook in Nederlandse kranten en tijdschriften.

De term ‘ The Long Tail ‘ staat simpel gezegd voor het verschijnsel dat internet een verschuiving van massa marketing naar niche marketing mogelijk maakt.

Uiteraard noemt Anderson de bekende voorbeelden van o.a. Amazon en iTunes Store als bedrijven die geld verdienen aan die lange staart. Zij maken immers een verrassend groot deel van omzet doordat ze hun klanten helpen bij het ontdekken van hun eigen ‘niches’.

Een voorbeeld uit mijn eigen praktijk: ik snuffel regelmatig zo maar wat rond in de iTunes Store en dit keer was dat in het genre ‘electronic’. Daar kwam ik het nummer ‘Unlike Me’ van Kate Havnevik tegen. Ik kende deze artieste niet, zou er uit mezelf nooit naar gaan zoeken, maar ik beluisterde het nummer om de een of andere reden, vond het geweldig mooi en ik downloadde het vervolgens. Intussen keek ik toch ook nog even verder in haar andere nummers cq naar andere – mij volkomen onbekende- artiesten die vergelijkbare muziek maken. En ook daarvan heb ik er inmiddels een aantal songs gedownload. Bijkomend voordeel voor de consument is dat je niet verplicht bent om een compleet album aan te schaffen, je kunt zo kieskeurig zijn als je maar wilt en alleen die nummers kopen die je echt mooi vindt. En, als ik naar mezelf kijk, dan is dat ook precies wat ik doe, ik koop vooral veel losse nummers en stel daarmee mijn eigen mix-cd’s samen. Helemaal op maat en helemaal naar mijn wens.

Met andere woorden, Amazon en de iTunes Store prikkelen je als consument om op zoek te gaan naar de grenzen van je voorkeuren en je smaak. Misschien zou je zelfs kunnen zeggen dat je zo ook jezelf beter leert kennen. Maar hoe dan ook, zo kom je steeds verder in die staart terecht.

Anderson suggereert in de ondertitel van zijn boek dat consumenten ook inderdaad gaan kopen, wanneer je ze de keus geeft cq wanneer je alles maar te koop aanbiedt. En de indrukwekkende verkoopcijfers die hij noemt tonen dat ook aan want al die ‘eentjes en tweetjes’ – om in winkeltermen te spreken – vormen bij elkaar opgeteld enorme aantallen en zijn daarmee ook omzetmakers.

Maar voorwaarde daarbij is wel, en dat is ook meteen de grote uitdaging voor bedrijven die succesvol willen zijn in deze niche marketing, dat je de klant helpt met vinden wat hij wil. Filters, bijvoorbeeld in de vorm van recensies en aanbevelingen door andere klanten, spelen daarbij een belangrijke rol. Wat dat betreft leven we inderdaad in ‘the age of recommendation’’.

Maar we leven ook in ‘ the age of Google’, d.w.z. dat de consument op internet – veel meer dan in de echte wereld – zelf bepaalt hoe hij zoekt en vindt wat hij wil. Ook daarvan een voorbeeld. Stel je bent op zoek naar een paar rode wandelsokken maat 39 en je bezoekt daarom een buitensportzaak. Nu heeft een fysieke winkel niet de ruimte om overal maar sokken neer te hangen dus zelfs al hebben ze de sokken onderverdeeld op kleur, merk, maat, ze hangen allemaal bij elkaar op 1 plek. Dat betekent dat jij als klant die plek maar moet zien te vinden en anders moet je het personeel in de winkel ernaar vragen. Een webwinkel daarentegen kan een paar wandelsokken ‘taggen’ op wandelen, op materiaal (wol of synthetisch), kleur, maat, merk, dik of dun, etc. etc. Zo maakt het helemaal niet zoveel uit hoe je zoekt want je vindt die sokken heus wel.

Dat webwinkels een groot deel van hun omzet kunnen halen uit de staart komt dus met name omdat hun distributiemodel niet gehinderd wordt door fysiek ruimtegebrek of door hoge kosten voor het leveren van hun producten. En daarmee verleggen zij het accent van een business model dat grotendeels gebaseerd was op kaskrakers (‘hits’) naar een model waarbij niche-producten een groot aandeel in de verkoop voor hun rekening nemen.

Anders dan je misschien zou verwachten gelooft Anderson niet dat er geen markt meer zal zijn voor ‘hits’, hij is ervan overtuigd dat die twee markten naast elkaar kunnen blijven bestaan. In zijn eigen woorden: We gaan van een of-cultuur (waarin een product of een hit of underground blijft) naar een en-cultuur. De consument van vandaag en morgen blijft dus top 20 artikelen kopen maar zal ook op zoek gaan naar nieuwe, relatief onbekende producten die zich bevinden in die hele lange staart. En als het even kan doet hij dat bij één en dezelfde winkel, want het gemak dient de moderne mens.

Ter aanvulling op dit artikel het volgende bericht. In het hierboven getoonde filmpje (dat al dateert van eind 2005 ) werd de ondergang van Tower Records, ooit één van Amerika’s grootste en best gesorteerde cd-zaken, voorspeld en die voorspelling is inmiddels uitgekomen want Tower Records is echt failliet gegaan. Zij hebben de kracht en de macht van de staart blijkbaar te laat onderkend.

Dit artikel verscheen ook op Frankwatching