Later als ik groot ben dan komt ie er misschien nog wel een keer: een modelspoorbaan. Of ik daar een F* van ga maken dat weet ik niet maar er zullen ongetwijfeld kleine rode treintjes op gaan rijden door een berglandschap met hier een daar een meertje. En er staan van die kleine houten stationnetjes waar bloembakken met geraniums aan hangen en waar oude (trein) en nieuwe (touch-screens waarmee je de trein op ‘jouw’ halte kunt laten stoppen) technologie elkaar treffen. Want zo gaat dat in Zwitserland en zeker bij de Rhätische Bahn, dat zag ik weer eens toen ik begin dit jaar @fiederels in Davos ging opzoeken.

Dus mij verbaast het helemaal niet dat Google Streetview uitgerekend de Rhätische Bahn ofwel ‘die kleine Rote’ koos voor het allereerste Streetview- treintraject ooit. En grappig genoeg nam Google Streetview behalve de trein ook de fiets. Logisch toch? Dat doen we hier in Nederland ook heel vaak.

Toch keek ik wel op van dit filmpje. Niet van het prachtige traject Albula-Bernina (pdf-link) dat er gereden wordt want dat is een feest van herkenning maar van de manier waarop er gefilmd wordt. Kijk zelf maar:

*De F bovenaan deze blogpost is opgebouwd uit modelspoorbaan-onderdelen en maakt deel uit van een compleet alfabet dat Bureau Bruneau ontwierp. Het heet heel toepasselijk ‘Traintype’ en het moge duidelijk zijn dat het bij dit ‘treintype’ in de smaak valt ;-).

Keer op keer, jaar in jaar uit kom ik het tegen: het idee dat online contact niet persoonlijk is cq niet persoonlijk kan zijn. Ik hoorde het een kleine 10 jaar geleden voor het eerst toen ik bij ING werkte aan een concept voor ‘de bank van de toekomst’. Een concept waarbij je als klant online op je bankwenken bediend werd. Ik las het nu in het Medisch Contact themanummer over Nieuwe Media, zorg 2.0 en e-health. En keer op keer kan ik er niet bij met mijn hoofd en nog minder met mijn hart.

Dus ik gooi bij deze maar weer eens dat balletje op dat ik al eerder heb opgegooid: Online contact kan wel persoonlijk zijn en misschien zelfs wel net zo persoonlijk als iemand fysiek ontmoeten. Natuurlijk is het anders: het is een andere manier van iemand spreken, van iemand leren kennen, van met iemand meeleven. Maar het is niet minder hartverwarmend, niet minder mooi, niet minder grappig, niet minder sociaal of minder menselijk.

Niet minder maar anders en minstens zo waardevol. Niet alleen voor mij, maar ook voor anderen. Daarom ik laat nu graag @RagnaJa aan het woord die uitlegt hoe dat persoonlijke online contact haar helpt bij het leven met niet aangeboren hersenletsel.

In De Wereld (sociale media en NAH) | Ragna Ja via kwout

Of dit de laatste keer zal zijn dat ik over dat zogenaamd ozo onpersoonlijke online contact begin weet ik niet, maar inmiddels zitten we toch wel zo’n beetje op het kantelpunt. Het duurt immers gemiddeld zo’n jaar of 10 voordat een nieuwe technologie volledig geaccepteerd en omarmd wordt en die 10 jaar zijn bijna voorbij. En laten we dan ook meteen dat woord e-health vervangen door we-health want dat voorvoegsel ‘e’ begint nu toch echt wel heel erg uit de tijd te raken.

Hoe dan ook, ik heb goede hoop dat ik binnenkort ophouden met het ontkrachten van het veel gehoorde bezwaar dat online contact onpersoonlijk zou zijn. Maar mocht het nodig zijn, dan pak ik die bal zo weer uit de kast en gooi hem gewoon nog een keer op. Totdat er nieuwe bal opduikt waar we met zijn allen dan ook weer aan moeten wennen en waarbij we weer diezelfde cyclus doorlopen die ik beschreef in mijn blogpost 10 x nee tegen nieuwe technologie.

Ik hou van oud en nieuw en waarschijnlijk van allebei ongeveer even veel. Bovendien hou ik van ‘en en’ ofwel van het combineren van dingen die op het eerste gezicht niks met elkaar te maken lijken te hebben. Daarom vielen deze oude affiches die reclame maken voor nieuwe technologie me direct op. Ze passen bij de oude affiches die ik in de vorm van reproducties, boeken en ansichtkaarten al sinds mijn jeugd verzamel en laten ook mooi zien hoe goed oud en nieuw te combineren zijn.

Oud en nieuw met elkaar combineren kan behalve mooi ook handig zijn wanneer het om innovatie gaat. Bied je gebruikers/klanten iets nieuws aan dat lijkt op wat ze kennen dan kan dat helpen bij het accepteren ervan. De kunst is om ook daarbij groot te denken en klein te blijven doen. Want voor je het weet ga je als innovator (uit puur enthousiasme) te snel voor je klanten/gebruikers en vlieg je uit de bocht met je Segway van Hollandsch Fabrikaat ;-).

In de UK wordt steeds meer vinyl verkocht en raar vind ik dat niet. Want het klinkt in mijn oren nu eenmaal mooier, warmer en ‘voller’ dan een MP3tje. Bovendien heeft een LP-hoes door zijn grote formaat meer ruimte voor een mooi verhaal in welke vorm dan ook en ook dat weet ik te waarderen. Niet dat ik nooit naar MP3tjes luister want dat doe ik wel, maar alleen onderweg in de trein op mijn iPod. Thuis draai ik nog altijd LP’s en cd’s of luister ik naar internetradio, meestal via Last FM.

Maar zelfs als je toch de voorkeur geeft aan het ook thuis beluisteren van muziek in digitaal formaat- en dat doen inmiddels velen- kan een oude LP je nog prima van pas komen. Hoe dan? Dat laat Paul Cocksedge zien want hij maakt van LP’s ‘luidsprekers’ of eigenlijk grammofoonhoorns zoals we ze kennen uit het verre verleden en van het His Master’s Voice-logo.

Deze grammofoonhoorn ‘koppel’ je vervolgens aan je iPhone of iPod en zo hergebruik je iets op een manier die aansluit bij het oorspronkelijke gebruiksdoel. Waarbij LP en MP3, heden en verleden, oude en nieuwe technologie elkaar weer eens gevonden hebben en waardoor je hond weer voor de hoorn kan gaan zitten om te luisteren naar de stem van zijn baasje ;-).

De techniek staat voor niets en dus kan je er landschappen mee maken die echter dan echt lijken en die je, zeker als je ze vergezeld laat gaan van prachtige muziek die perfect past bij wat er te zien is, doen huiveren. Net alsof je echt daar in dat landschap staat, alsof je erin rondloopt, de sneeuwvlokken zachtjes op je hoofd voelt vallen en de wind in je haren voelt.

De techniek staat voor niets en er kan al zoveel dat de techniek meestal niet de belemmering is voor het doorvoeren van veranderingen, van een nieuwe manier van werken, voor het ontwikkelen van een nieuw product of een nieuwe dienst. Daarbij speelt de techniek alleen maar een faciliterende rol maar uiteindelijk telt wat mensen met die techniek en met die technologie doen. Soms is dat bar weinig en dat ligt lang niet altijd aan de techniek maar aan het feit dat mensen nu eenmaal moeite hebben met verandering en vernieuwing.

In het geval van Misha Shyukin zou je kunnen zeggen dat hij juist alles haalt uit de techniek zoals die nu voorhanden is en hij doet dat zo goed dat ik mijn ogen niet kon geloven toen zijn landschappen zag. Want die raken me alsof ze echt zijn en tegelijkertijd stellen ze me vragen waarop ik niet zo snel een antwoord heb: Wat is echt en wat onecht? Wat is natuur en wat is een natuurlijk landschap?

Zoals gezegd ik heb geen simpele antwoorden op deze vragen maar dat maakt de landschappen niet minder fascinerend, kijk zelf maar:

shyscapes on Vimeo on Vimeo

Vraag een (westerse) mens anno 2011 ‘Wat heb je altijd bij je? en hij zal je antwoorden: ‘Sleutels, mobieltje en portemonnee’. Nu hadden we die sleutels en die portemonnee altijd al bij ons maar voor het mobieltje rijden we inmiddels terug naar huis als we het vergeten zijn want dat is, zoals ik iemand zo mooi een keer hoorde zeggen, ‘De afstandbediening van het leven’.

Daarom keek ik niet op van de woorden van een vriend die me- met gevoel voor drama- mailde ‘Ik ben alles kwijt, want mijn mobieltje is gestolen’. Want zo is het voor velen van ons inderdaad, je voelt je onthand en beroofd van één van je belangrijkste communicatiemiddelen als je je mobiel niet bij je hebt of kwijt bent geraakt. En als ik zo om me heen kijk dan wordt dat gevoel nog sterker op het moment dat je niet alleen belt met je mobiel maar ook er mee internet, mailt, twittert en wat dies meer zij.

Zelf merkte ik dat op reis opeens heel goed en ik raakte erover in gesprek met wat medereizigers. Ze zijn er allemaal aan gewend om altijd en overal informatie tot zich te kunnen nemen, om even iets op te kunnen zoeken, te bekijken en te delen met anderen. Met andere woorden, ze doen aan wat ik in 2007 al digital snacking heb genoemd en wat we anno 2011 nog meer zijn gaan doen maar wat in het buitenland nogal in de papieren gaat lopen.

Juist daarom zette bijna iedereen bij het passeren van de grens dataroaming uit. Want dan weet je tenminste zeker dat je in het buitenland gewoonweg niet kunt internetten, behalve wanneer je ergens gratis wifi-toegang hebt. Gelukkig had mijn hotel dat, al was het een enorm gedoe met codes, wachtwoorden en inlogschermen om er gebruik van te kunnen maken. Bovendien bleek inloggen met je iPhone moeilijker dan met een laptop. Ik ben niet technisch genoeg om te kunnen ontdekken waarom dat zo is maar het verbaasde me ook nu weer want die ervaring heb ik vaker gehad en de hotelmedewerkers beaamden dat.

Het beste van twee werelden in één app

Waar ik dus erg blij mee ben zijn apps als de Basel City Guide die voor het grootste deel offline werken. Ik heb er op deze reis veel aan gehad en vind het slim van het Zwitserse Bureau voor Toerisme dat ze dit aanbieden want daarmee komen ze hun klanten tegemoet en weten ze het beste van twee werelden te combineren.

Hoezeer ik dat en en denken kan waarderen veronderstel ik inmiddels bekend en natuurlijk zag ik nog meer mooie ‘en en’ voorbeelden in dat land dat aan de ene kant zo opgesloten zit tussen zijn bergen en dat er tegelijkertijd in slaagt om over die bergen heen te kijken. Daarover later meer maar nu naar de moraal van dit mobiele verhaal die niet anders maar wel nog actueler is dan in 2007:

Realiseer je dat ook jouw klanten digitaal snacken en zorg er in elk geval voor dat je website dat aankan. Wil je nog een stap verder gaan dan kan je denken aan een eigen app of eventueel een Layar. Zijn je klanten toeristen uit het buitenland of bied je een dienst aan voor Nederlandse toeristen in het buitenland, combineer dan sowieso in je app het beste van twee werelden zoals hierboven beschreven. Maar zelfs wanneer je alleen binnenlandse gebruikers hebt kan dat een goed idee zijn. Aangezien telecomproviders het mobiele internetgebruik inmiddels aan het rantsoeneren zijn, naar eigen zeggen omdat hun netwerken het niet aan kunnen.

Heb je zo’n app die het beste van twee werelden combineert, communiceer dat dan ook heel duidelijk als je wilt dat mensen je app daadwerkelijk gaan gebruiken. Want vooralsnog is wifi-toegang lang niet overal beschikbaar en blijft mobiel internet zeker buiten de landsgrenzen een kostbare zaak en dat biedt jou de kans om je klanten toch te faciliteren in dat wat ze willen doen zonder ze op kosten te jagen. En dat lijkt mij een te mooie kans om te laten liggen.

Of het nu gaat over de introductie van de boekdrukkunst, straatverlichting, de (mobiele) telefoon, de trein, verkeersborden, twitter of het internet in het algemeen, er duiken al eeuwenlang dezelfde argumenten en bezwaren op zodra de mensheid in aanraking komt met een nieuwe technologie.

Daar kan je boos over worden en het kan je hoofdbrekens bezorgen als je zelf al helemaal om bent als gebruiker van zo’n nieuwe technologie en je hoopt anderen daarin mee te kunnen nemen. Maar het is een feit en met dat feit moeten de mensen die voorop lopen en daar reken reken ik mezelf ook toe leren leven.

Maar het biedt ons ook houvast, omdat de bezwaren niet alleen al eeuwenlang inhoudelijk hetzelfde zijn maar ook nog eens altijd in dezelfde chronologische volgorde verschijnen. Want de bezwaren groeien langzaam maar zeker mee met de aanwezigheid en de opmars van een nieuwe technologie. Al met al duurt het tegenwoordig gemiddeld zo’n 10 jaar voordat iets gemeengoed is geworden en ook dat is iets om je te realiseren als je er zelf wel vroeg bij bent.

Dit zijn die bezwaren in hun voorspelbare eeuwenoude volgorde:

1. Waar is dat nou goed voor?
2. Wie wil dat nou?
3. Het is niet iets voor de massa maar voor rare mensen
4. Het waait vanzelf over
5. Het verandert niets aan de situatie zoals hij is
6. Het is leuk speelgoed maar meer ook niet
7. Het gaat nergens over
8. Er valt geen geld mee te verdienen
9. Het maakt mensen dom en lui
10. Het werkt misschien toch wel maar het blijft behelpen

Doe je voordeel ermee want je weet nu wat je kunt verwachten aan (afkeurende) reacties als je zelf iets aan te ontdekken of ontwikkelen bent. En laat je er niet teveel door leiden want zo gek zijn mensen en evenmin organisaties nu eenmaal niet op innovatie, op verandering, op zaken die ze niet kennen en waarvoor ze in eerste instantie soms zelfs bang zijn.

Dat heeft allemaal tijd nodig en vaak is dat meer tijd dan de vooroplopers onder ons anderen gunnen…

Deze blogpost verschijnt ook op www.frankwatching.com

Het klinkt zo logisch als maar kan: De zorg van de toekomst die naar je toekomt, die daar is waar de patiënten zijn, die-met behulp van technologie die al bewezen heeft dat zij werkt- letterlijk en figuurlijk mobiel is. En toch valt het idee dat we in de toekomst mogelijk geen kolossale ziekenhuisgebouwen meer nodig hebben bij de zorgbestuurders en zorgverleners die ik spreek niet altijd goed. Maar er zijn ook initiatieven die wel getuigen van een vooruitziende blik zoals de NeurasBus, een gezamenlijk project van het Erasmus MC in Rotterdam, Intel en Dell.

De NeurasBus is een bus die door neurowetenschappers van het Erasmus MC is omgebouwd tot een mobiel waarin patiënten met hersenaandoeningen gemakkelijker mee kunnen aan neurologisch onderzoek. De NeurasBus rijdt langs ziekenhuizen en komt desgewenst bij de patiënt aan huis en het was ook een patiënt die er mede de oorzaak van is dat deze bus er gekomen is. Dat het initiatief genomen wordt zie je steeds vaker in de zorg gebeuren: De klant (lees: patiënt) wordt mondiger, haalt zijn informatie van internet en benaderde zelf de onderzoekers van het Erasmus MC met de vraag of er niet zo’n bus zou kunnen komen.

Een oude traditie in ere hersteld

Nu is de bus in de strikte zin van het woord nog geen zorg die naar je toekomt maar een onderzoeksproject en toch beschouw ik dit als een belangrijke eerste stap in een andere denkrichting. Een denkrichting die op zich niet nieuw is want ooit kwam de huisarts (het woord zegt het al) ook op huisbezoek. Bovendien is onderzoek in met name de academische ziekenhuizen altijd al een belangrijk voorstadium voor daadwerkelijk verleende zorg. Daarmee past de Neurasbus dus in een lange traditie maar vult deze eigentijds en vernieuwend in.

Dat geldt ook voor de manier waarop de onderzoekers bestaande voorwerpen -zoals een doodgewone fietshelm en een bus van marktplaats- hebben gebruikt om er een onderzoeksinstrument en laboratorium van te maken. Toen ik ze vroeg waarom ze hadden gekozen voor een fietshelm luidde het antwoord: Omdat die tenminste nog een beetje lekker zit en de meeste mensen al wel eens zo’n helm hebben gedragen. Met andere woorden, dat maakt het onderzoek voor degenen die onderzocht worden hopelijk net iets minder spannend ofwel net iets dichterbij.

Transformatie van de zorg

Dell en Intel beschikken allebei over uitgebreide ervaring met de inzet van IT voor medisch onderzoek en daarom koos het Erasmus MC hen als IT- en kennispartners voor dit project met als bjikomend (en waarschijnlijk helemaal niet zo bedoeld voordeel) dat de NeurasBus afgelopen week aan zijn tournee begon aan de Transformatorweg in Amsterdam. Daar zit het Nederlandse hoofdkantoor van Dell en dat leek mij een toepasselijk adres om deze tournee te laten beginnen.

Waarom? Omdat ik geloof in zorg die naar je toe komt, niet per sé fysiek maar in elk geval in overdrachtelijke zin want zorg hoort dat in mijn ogen te doen maar doet het nu nog lang niet altijd. Integendeel, er is zelfs vaak sprake van een kunstmatig geschapen afstand tussen zorgverlener en ontvanger, bijvoorbeeld doordat de zorgverlener medisch jargon en vaktaal gebruikt waar de zorgontvanger niets van begrijpt.

Dat is niet zozeer een kwestie van technologie maar van mentaliteit en daar valt nog veel te winnen maar dat neemt niet weg dat de technologie van vandaag, laat staan die van de toekomst, een wezenlijke bijdrage kan leveren aan het dichterbij brengen van de zorg. En ik twijfel er niet aan dat de NeurasBus deze transformatie mede in gang kan zetten.

Meer informatie over de NeurasBus vind je op www.neurasbus.com

Deze blogpost verschijnt ook op www.frankwatching.com

Toen het bericht kwam dat Delicious waarschijnlijk gaat verdwijnen mijmerde ik met een paar andere bloggers/twitteraars ietwat nostalgisch over sites en progamma’s die er al lang niet meer zijn. Ik ben immers zelf al zo oud dat ik nog gewerkt heb met WordPerfect en met DOS-commando’s die ik allang weer vergeten ben.

Mijn scriptie heb ik getypt, de eerste hoofdstukken nog op een mooie rode en rammelende Brother typemachine zoals je hierboven ziet en de laatste op zijn opvolger, elektrisch en superdeluxe voor die tijd. Ook herinner ik me de microfiches in de univeriteitsbibliotheek en dan heb ik het nog niet over de zwart-wit tv, de walkman, de bandrecorder, het cassettebandje, de floppy, de videorecorder en over de cd-i’s en de cd-i spelers die ik voor Philips aan de man heb gebracht.

Ik heb het allemaal meegemaakt, ik heb er mee gewerkt en sommige oude technologie -zoals LP’s en een draaitafel- gebruik ik nog steeds. Puur voor de lol want nostalgie kan natuurlijk erg leuk zijn. Dat zie je wel aan de populariteit van de top 2000, waar ik overigens zelf helemaal niks mee heb.

Maar dat neemt niet weg dat technologie snel oud wordt, kijk maar eens wat er gebeurt als je kinderen van nu laat spelen met apparaten van ‘toen’.