Ze bestaan hoor, mensen die ‘aan de Moezel gaan’ terwijl ze niet drinken en ik ben één van hen. Want ik drink niet maar ga vanaf morgen gewoon een week vakantie houden aan de Moezel. En ik heb er zin in, in zo’n week met boeken, met hopelijk mooi fiets- en wandelweer en met ongetwijfeld heel veel Moezel om me heen, zowel in alcoholische als non-alcoholische zin. Een week ook waarin mijn MacBook misschien nog wel mee gaat maar waarin ik niet online zal zijn.

En daarna ben ik nog een week vrij en wat ik dan ga doen, dat weet ik nu nog niet. Het zal, zoals gewoonlijk, wel weer van alles zijn. Dus het wordt hier op fackeldeyfinds even wat stiller want wanneer ik weer ga schrijven, dat weet ik nu ook nog niet. Dat wordt of de tweede of de derde week van augustus.

Maar voordat ik me echt terugtrek nog even dit: Want de titel van deze post ‘Aan de Moezel terwijl je niet drinkt’ staat wat mij betreft niet op zichzelf maar voor een combinatie van 2 dingen waar web 2.0 ofwel het sociale web ons vaker mee confonteert:

1. ‘The Long Tail‘: Je kunt het zo gek niet bedenken of er is een (niche) markt voor: In dit geval dus niet de misschien voor de hand liggende markt van de Moezelwijn-liefhebber maar die van de niet-drinkende fietser en wandelaar die bovendien graag Duits spreekt.
2. ‘Everything is miscellaneous’: Voor de één lijkt het zo duidelijk als het maar kan en geldt de ‘tag’ Moezel = wijn, maar voor de ander geldt Moezel = wandelen, fietsen en weer een ander combineert beide ‘tags’ met elkaar of brengt deze rivier in verband met de andere grote rivieren of met de vele kasteelruïnes in Duitsland. Op Flickr is ook in dit geval prachtig te zien hoe ‘tagging’ in de praktijk werkt.

Met andere woorden, dingen zijn lang niet altijd wat ze op het eerste gezicht lijken te zijn en als je nog een keer kijkt, dan zie je dat er eindeloos veel mogelijkheden zijn. En dus ook kansen om je klanten beter te leren kennen door eens echt goed naar ze te kijken en luisteren, door ze zelf aan het woord te laten in plaats van alles ongevraagd voor ze in te vullen.

Dus mocht je zelf nog met vakantie gaan, dan allereerst heel veel plezier en kijk, als je wilt, ook eens om je heen en laat me weten welke mogelijkheden je zag. Want wie weet kunnen we er samen aan verder werken als we weer terug zijn van onze vakanties?

En nu ga ik echt, dus graag tot ziens na mijn vakantie!

In bijna elke presentatie die ik geef staat er minimaal eentje en ook rechtsbovenaan op deze blog vind je een zogenaamde ‘tagcloud‘ ofwel een woordenwolk. Ik heb wel iets met woordenwolken en ben sowieso een liefhebber van visualisaties. Waarschijnlijk omdat ik nu eenmaal visueel ingesteld ben en ook vaak denk in beelden.

En nu is er dus wordle, een hele simpele manier om je eigen woordenwolk te maken. Ik heb drie varianten gemaakt: De eerste is op basis de introductietekst van dit artikel en die vind je hierboven. De tweede hieronder gaat uit van de laatste RSS-feeds van fackeldeyfinds:

En deze is gebaseerd op de ‘tags’ die ik gebruik in del icio us, een social bookmarking site.

Alles is mogelijk en je kunt kan je ook gewoon zelf wat losse woorden noemen die wordle dan voor jou in een wolk zet. Kleur en vorm van je woordenwolk kan je uiteraard naar eigen inzicht aanpassen.

Een woordenwolk als CV

Een toepassing die ik zelf ook gebruik en waarvan ik weet dat die reacties uitlokt is je CV in de vorm van een woordenwolk aan je publiek presenteren (zie afbeelding hieronder, gemaakt in krachtpunt/powerpoint).

Ook dit werkt, zeker wanneer je de ‘tags’ in die wolk door andere mensen aangereikt hebt gekregen en je aan de hand daarvan kunt vertellen wie je bent en waarvoor je staat.

En zo zijn er ongetwijfeld nog veel meer mogelijkheden om tagclouds in te zetten. Daar kom ik zeker nog een keer op terug maar wie weet waar jullie nu zelf mee aan de slag gaan?

En wie weet ben je nu ook geïnteresseerd geraakt in het onderwerp visualisaties? In dat geval zijn de volgende blogs echte aanraders:

Infosthetics

Visualcomplexity

Over David Weinbergers laatste boek ‘Everything is miscellaneous’- wat mij betreft een aanrader voor iedereen die zich bezighoudt met marketing, communicatie en informatievoorziening- schreef ik hier al. En ik trok toen de conclusie dat DE manier van zoeken en vinden niet meer bestaat. Nu vraag ik jullie aandacht voor een video waarin onder meer verwezen wordt naar dat boek.

De video heet ‘The information R/evolution’ en vertelt waarom het tijd wordt om anders over informatie te gaan denken. En maakt duidelijk dat informatie zoeken en vinden in de digitale wereld anders is en niet de beperkingen van de offline wereld kent. Er zijn geen kasten, schappen en mappen, geen statische of voorgefomuleerde indelingen of strikte categorieën. Er is vooral de dynamiek van zelf lezen en schrijven, van zelf tags toevoegen en indelen, van samen zoeken en vinden.

bbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbb

Mijn eerdere artikel over ‘Everything is miscellanous’ vind je hier.

Wat doet een mens als hij iets heeft meegemaakt dat nog mooier, fijner, beter, handiger, leuker was dan hij had verwacht en gedacht? Dan praat of schrijf je erover en vertel je andere mensen wat je hebt beleefd of -in dit geval- hebt gelezen. Dat lijkt misschien web 2.0- omdat dat gaat over samenwerken en delen- maar het is natuurlijk van alle tijden. Alleen maakt internet dit delen van ervaringen zichtbaar voor veel meer mensen. Dus ik schrijf vandaag over Everything is miscellaneous, het nieuwe boek van David Weinberger.

Bij het lezen van dat boek had ik namelijk, net als bij het lezen van The Cluetrain Manifesto, het gevoel alsof het speciaal voor mij geschreven was. Ofwel voor de alles-door-elkaar heen doenende en alles met alles met elkaar in verband brengende mens, de zogenaamde connector, de N.A.D.D. er of hoe je het ook maar noemen wil. En zo’n bijzondere ervaring deel ik graag met anderen, bovendien is de gedachtengang van het boek mijns inziens interessant voor iedereen die bezig is met (online) marketing.

In Everything is miscellaneous beschrijft Weinberger het fenomeen dat wij mensen eigenlijk allemaal heel verschillend zijn en dus ook allemaal op onze eigen manier zouden willen zoeken. Maar dat lukt meestal niet in de offline wereld cq in een fysieke winkel. Daar gelden immers de ongeschreven wetten, schapindelingen, benamingen en aanduidingen die door de winkelier werden bepaald en gehanteerd. En die weerspiegelden lang niet altijd jouw manier van zoeken, maar je had ermee leren leven en deed het ermee. Met de komst van internet ofwel de komst van de digitale wereld is hier verandering in gekomen.

Het dilemma van de afdelingsmanager

Om duidelijk te maken welke verandering dat is geef ik een voorbeeld uit mijn eigen praktijk als manager van de cd-afdeling bij de Bijenkorf:

Stel, je hebt het pianoconcert van Robert Schumann in je hand en je wil dat ergens op je afdeling neerzetten. Waar zou je dat dan onderbrengen? Gebruikelijke indelingscriteria zijn in dat geval:

• klassiek (naast pop/jazz/wereldmuziek)
• componist (op alfabet van achternaam)
• pianoconcert (naast fluit/viool etc. concerten)
• piano (naast andere instrumenten)
• orkest werk met solo instrument (naast orkestwerk als b.v. symfonie o.i.d.)
• prijs

Maar klanten zochten ook op:

• solist b.v. Krystian Zimermann
• ‘romantisch’ als periode in de klassieke muziek
• hoesje/cover/kleur/afbeelding ( zo zocht ik zelf ook in de tienduizenden cd’s die we in huis hadden, ik herinner me de hoesjes nu, meer dan 10 jaar later, nog)
• orkest (b.v. Berliner Philharmoniker)

• dirigent van het orkest (b.v. von Karajan)
• componistlabel dat cd uitbracht (b.v. Deutsche Grammophon)
• live of studio opname
• zaal waar live opname plaatsvond
• AAD, ADD of DDD opname
• jaar van opname
• producer van de opname
• etc.

Tot zover…want het zal duidelijk zijn voor welk dilemma een fysieke winkel staat: je hebt dat pianoconcert van Robert Schumann waarschijnlijk weliswaar in huis in meerdere uitvoeringen – bijvoorbeeld als 2 verschillende fullprice cd’s met daarnaast 1 goedkopere opname en 1 tijdelijke aanbieding-, maar dan staan die 2 fullprice titels meestal samen met de goedkopere bij de componist en de aanbieding staat apart in een aanbiedingenbak.

En dan houdt het wel zo’n beetje op. Want zelfs al zou je willen voldoen aan alle criteria waarop klanten zoeken, je zou het niet kunnen. Enerzijds niet omdat je er de ruimte niet voor hebt (hoeveel bakken heb je daar niet voor nodig? dat zouden er mogelijk net zoveel zijn als er mensen zijn). Anderzijds niet omdat je dat veel voorraad en dus geld kost. En zo vaak verkoop je dat pianoconcert nou ook weer niet.

De kracht van de digitale chaos

Weinberger merkt op dat dilemma niet geldt voor de digitale wereld. Daar wordt de beschikbaarheid van informatie, producten, diensten of wat dan ook maar niet gehinderd door fysieke beperkingen als te weinig schapruimte (zie daarvoor ook mijn artikel over ‘ The Long Tail’). In de digitale wereld kan iedereen zoeken en vinden op zijn manier, vandaar ook de ondertitel van het boek die luidt ‘The power of digital disorder’.

Kijk bijvoorbeeld ook eens bij Amazon naar de tags (tag = letterlijk: etiket, label maar ook wel trefwoord) die mensen hangen aan een cd van popmuzikant John Mayer, dan zie je hoe ongelooflijk veel verschillende tags er worden gebruikt. Het zijn er bijna 100 en dat maakt in één oogopslag duidelijk hoe ‘miscellaneous’ mensen van nature zijn. En het laat nogmaals zien dat geen enkele fysieke winkel daar tegenop kan, want niemand heeft zoveel schapruimte…

De uitdaging

En daar begint de uitdaging voor iedereen die klanten niet eindeloos wil laten zoeken naar producten maar ze juist wil laten vinden: Houd daarbij zoveel mogelijk rekening met al hun manieren van zoeken. Faciliteer hen daarin, maak het je klanten gemakkelijk om te vinden wat ze willen en wind je er niet over op als hun manier van taggen niet de jouwe is. Want dat gaat gebeuren natuurlijk, net zoals ik soms als afdelingsmanager discussies had met klanten die zich niet konden vinden in de Bijenkorf-indeling van bijvoorbeeld muziekgenres.

Op dat moment kon ik daar niet veel mee om de redenen die ik eerder in dit artikel noem. Maar als je nu eigenaar bent van een online shop is dat een gegeven waar je dus wel iets mee moet. DE manier bestaat daar niet meer en het is de klant die bepaalt hoe hij zoekt en vindt.

Bekijk ook deze video over de ‘information revolution’.