Ik ben al nieuwsgierig en hou dat graag zo maar hoe staat het jouw nieuwsgierigheid? Ben je al nieuwsgierig en blijf je het ook in 2012? Of word je het nu spontaan als je Seth Godin hebt horen vertellen over de voor- en nadelen van nieuwsgierigheid.

Seth Godin weet het regelmatig zo treffend te formuleren dat ik ook vandaag graag aanhaak bij wat hij schreef over de verwarring die toeslaat wanneer we het hebben over gehoorzaamheid in samenhang met onderwijs en organisatiestructuren. Ons onderwijs is nog hoofdzakelijk gericht op het aanleren van gehoorzaamheid en eenmaal aan het werk is braaf doen wat je verteld wordt is nog steeds de makkelijkste manier om je te handhaven in een organisatie.

Met andere woorden, leerlingen en medewerkers worden vooral gewaardeerd en beloond wanneer ze gehoorzaam zijn. Dat is weliswaar goed verklaarbaar want zowel organisaties als onderwijsinstellingen leunen nog zwaar op een 19e eeuws model waarin goed gedrilde arbeiders in fabrieken werkten en waarin hiërarchie hoogtij vierde. Maar is het anno nu ook nog wel wenselijk cq verstandig?

De tijden zijn immers veranderd: we werken in dit land nauwelijks nog in fabrieken en verdienen ons geld met kenniswerken. En dat doen we dan ook nog eens regelmatig in een ‘losvast’ netwerkverband. Over deze nieuwe vorm van werken en organiseren lees je meer in het eerder door mij besproken boek Easycratie.

En is gehoorzaamheid in zo’n maatschappij nog wel zo belangrijk? Is dat wat we van werknemers/collega’s verwachten? En is dat wat we jonge mensen moeten leren? Of zouden we ze in plaats daarvan beter zelfbeheersing kunnen onderwijzen? Volgens Godin- en ik ben het met hem eens- is dat echt wat anders maar het wordt vaak verward met gehoorzaamheid.

Zelfbeheersing is wat we m.i. nodig hebben om niet ten koste van anderen maar samen met anderen groot te worden en dat past weer heel goed bij die nieuwe wereld waarin we leven. Een wereld waarin organisaties groter zijn dan de organisaties en haar medewerkers zelf, waarin het leggen van verbindingen zowel intern als extern onontbeerlijk wordt voor het voortbestaan van de organisatie.

Niet dat er in die nieuwe wereld geen leiders (zullen) zijn, die zijn er wel (daar schreef Godin zijn boek Tribes over) maar die zijn dat niet geworden door gehoorzaam te zijn. Integendeel, die worden dat door tegen de stroom in te roeien, door bevlogen te zijn, door hun eigen pad te kiezen en anderen, die ze onderweg tegenkomen, daarin mee te nemen.

Er is dus een toekomst voor ongehoorzaamheid en ook die toekomst begint vandaag.

Over creativiteit gesproken, dat is wat ik afgelopen woensdag weer eens heb gedaan voor een groep studenten van de Hogeschool Utrecht. Ze waren halverwege een week waarin ze de Media Battle aangingen met een vergelijkbare groep studenten van de Saxion Hogeschool in Enschede.

En zoals het betaamt in een week waarin veel van de creativiteit en het uithoudingsvermogen van de studenten werd gevraagd zoemde het van het ongeduld om weer aan de slag te gaan met de opdrachten die er lagen.

Ook bij mij lag er een opdracht en die luidde ‘Vertel in ca. 30 minuten wat jij onder creativiteit verstaat en kom met praktische tips voor onze studenten’. Dus heb ik over creativiteit gesproken aan de hand van de onderstaande presentatie.

Daarin pleit ik voor het de straat opgaan, voor het kijken en luisteren naar wat mensen doen, voor het nooit ophouden met je verbazen en voor het maken van onverwachte combinaties. En niet te vergeten voor het gebruiken van je ‘soul power’ want al die zaken bij elkaar staan in mijn ogen voor creativiteit.

Creativiteit is daarmee niet alleen voorbehouden aan wat we wel ‘creatieven’ of kunstenaars noemen. Het zit in iedereen maar lang niet iedereen geeft er even makkelijk aan toe want creativiteit wordt immers lang niet altijd gewaardeerd. En dat terwijl meer creativiteit organisaties en bedrijven juist helpt bij het verbinden van bedrijfsproces en klantbehoefte.

Daarom raak ik er waarschijnlijk nooit over uitgesproken en kijk ik nu alweer uit naar een volgende gelegenheid om Eichendorff  of Wilhem Tell, of  wie of wat dan ook ook maar weer van stal of van de straat te halen…

Zo af en toe duiken er Duitse dichtregels in mijn hoofd op, soms zijn ze van Goethe, soms van Herman Hesse, maar meestal zijn ze van Von Eichendorff. Verwonderlijk is dat niet want ik mijn afstudeerscriptie ging over zijn laat-Romantische landschapsbeschrijvingen. Dat zijn op zich al prachtige verhalen en gedichten maar ze dragen nog een tweede verhaal cq een diepere betekenislaag in zich en dat maakt ze nog interessanter.

Vandaar dan ook dat ik meteen aan zijn gedicht Wünschelrute moest denken toen de Hogeschool van Amsterdam me vroeg om een werkcollege te komen geven over storytelling. Dat gedicht vertelt dat er in alles om ons heen een lied, een verhaal verstopt zit en het roept je op om dat lied te laten klinken ofwel om dat verhaal te vertellen.

En dat is precies wat ik de studenten heb gevraagd te doen waarbij ik niet alleen hen zelf wilde laten leren en profiteren van de opdracht maar ook hun docenten en de Hogeschool. Want de studenten stonden voor de schone taak om de allersaaiste lesstof uit de Minor Online Management, waarvan mijn colleges deel van uitmaakten, om te werken tot een fraai verhaal. Vandaar het thema van de opdracht ‘van saai naar fraai’.

Niet dat je er al bent als je je alleen maar bekommert om de fraaie buitenkant van een verhaal. Een goed verhaal klopt namelijk van buiten en binnen en van voor tot achter. Toch vertellen veel organisaties prachtige verhalen die helaas helemaal niet passen bij hun binnenkant. Met andere woorden, ze denken heel groot maar doen niet klein.

En daar ligt een taak voor de marketing- en communicatiemanagers van de toekomst. Een aantal daarvan zat dus in mijn colleges en ga er maar van uit dat ik ze op het hart gedrukt heb dat alles moet kloppen in de verhalen die zij straks gaan vertellen. En ga er ook maar van uit dat er op enig moment hier wel weer een Duitse dichtregel zal opduiken want ook die zitten verstopt in de wereld om ons heen en ze wachten totdat er iemand langskomt die ze weer laat klinken…

Update maandag 21.41: Tijdens mijn werkcollege schoof @wilg(Esther Gons) onverwacht aan en die maakte tot mijn grote plezier een beeldverhaal van mijn verhaal. Ik kreeg dat vanmiddag van haar en het staat nu hierboven.

Woensdag geef ik weer een gastcollege aan de Hogeschool van Amsterdam en stuur ik de studenten de straat op. Niet om van ze af te zijn maar om ze te laten wennen aan het idee dat iedereen die bezig is met innovatie, marketing en communicatie daar inspiratie kan opdoen. Om de simpele reden dat je klanten rondlopen op straat en je dus daar moet zijn als je wil weten wat hen boeit en je met hen wil verbinden. Dat hoort allemaal bij klantropologie en dat is prima te leren.

Om erachter te komen wat mensen boeit hoef je ze niet eens per sé aan te spreken, als je maar heel goed kijkt naar wat ze doen en eventueel luistert naar wat ze tegen elkaar zeggen. Mensen vertellen door wat ze doen, door wat ze aan hebben en bij zich hebben een verhaal over hun leven en het is aan jou of je dat verhaal tussen de regels door kunt ontdekken en of je met jouw product of met jouw dienstverlening waarde toe kunt voegen aan dat verhaal. Niet door er ruwweg in binnen te dringen maar door hen iets te bieden dat naadloos aansluit bij wat ze al doen cq zouden willen doen.

Dat lukt de ene keer beter dan de andere keer maar het helpt hoe dan ook als je je onder de mensen begeeft en niet alleen maar boekenwijsheid tot je neemt. Dus ik laat ‘mijn studenten’ woensdag graag gaan in de hoop dat ze tussen de regels door gaan lezen en terugkomen met mooie verhalen. En hoe je daar dan zelf weer een mooi verhaal van maakt komt later deze maand in mijn college over storytelling aan de orde. Wordt vervolgd dus.

Mijn lievelingsvak op de middelbare school was Latijn en ik weet hoe dat kwam. Dat lag aan de docente die ik daarvoor had. Die vertelde zo bevlogen dat het zo goed als onmogelijk was om je niet door haar mee te laten slepen naar de wereld van de Oudheid. Eén van de praktische gevolgen van het kiezen van Latijn en Grieks was dat je blokuren had en dat je op vrijdagmiddag, als de rest van de school al in het befaamde ‘Bruine’ (café) zat, nog braaf zat te studeren op die ‘oude talen’. Maar juist die vrijdagmiddagen zijn me bij gebleven. Want onze juf wist hoe ze les moest geven en gaf ons precies zoveel vrijheid en sturing als we nodig hadden.

Halverwege zo’n blokuur mochten we even naar het bakkertje om de hoek om iets lekkers te halen voor bij de thee en soms betaalde zij dat. Als het mooi weer was klommen we samen met haar uit het raam en kregen we buiten les of we liepen naar de vijver in de buurt en zaten met onze boeken op schoot om haar heen op het gras.

Als het vroor was er warme chocolademelk en altijd waren er die prachtige verhalen uit haar mond. Over de goden, over de Romeinse keizers, over de klassieke bouwkunst, de ontwikkeling van de Europese talen en de vele parallellen tussen het leven toen en nu.

Maar het verhaal dat ik haar het liefste hoorde vertellen was dat van Dido en Aeneas. Ik heb het haar nooit gevraagd maar ik weet zeker dat dat haar lievelingsverhaal was. Daar ging ze helemaal in op en ze hoorde de bel niet die ons vertelde dat de lesdag nu toch echt voorbij was. Wij namen haar dat niet kwalijk want ze hield zo overduidelijk van haar vak dat we haar gewoon het hoofdstuk uit lieten lezen.

Tijdloos in tape

Dat het verhaal van Dido en Aeneas tijdloos is of liever gezegd van alle tijden is daaraan heb ik nooit getwijfeld. Maar dat je het gemaakt van tape terugziet, dat verbaasde me wel. En toch is dat wat je ziet in de illustraties* bij dit artikel. Een ‘voering’ van tape voor een gebouw dat staat te verkommeren maar dat nu toch heel even herleeft door dat oude verhaal.

Dat gegeven vind ik sowieso al mooi maar de herinnering aan onze juf en aan haar lessen Latijn maken deze ‘voering’ voor mij nog meer de moeite van het bekijken waard. En zo werd me opnieuw duidelijk hoe krachtig een goed verhaal is en hoe belangrijk het is dat docenten goede vertellers zijn.

En ik kan alleen maar hopen dat het gastcollege dat ik volgende maand zelf op de Hogeschool van Amsterdam ga geven over de kracht van het verhalen vertellen (ofwel over storytelling zoals dat tegenwoordig wel genoemd wordt) de studenten aldaar net zo mee gaat nemen. Is het niet naar de wereld van de oudheid, dan toch wel naar de toekomst, want ook daarin zal een goed verhaal ongetwijfeld zijn waarde behouden.

*De illustraties zijn gemaakt door de Australische kunstenaar BUFFdiss die kan toveren met tape.

Bij het horen van de woorden ‘groei’ en ‘krimp’ zullen velen van ons vinden dat ‘groei’ aantrekkelijker klinkt dan ‘krimp’. Maar als je anders tegen niet alleen deze woorden maar ook de bijbehorende verschijnselen aankijkt dan is ‘krimp’ ook te beschrijven in termen van kansen en met de woorden ‘van meer naar beter’.

De gelijknamige site volg ik dan ook met belangstelling want stads- en gebiedsontwikkeling is een onderwerp dat me al jaren boeit en dat nu alleen nog maar interessanter is geworden in het licht van de demografische en economische ontwikkelingen.

Daarom ben ik blij dat de keuze op mij viel toen Corporatie NL en Companen een blogger/twitterverslaggever/fotograaf zochten voor hun studiereis naar een aantal Duitse krimpgebieden. Ik zag de oproep, reageerde meteen en weet inmiddels dat ik mee mag en dat heb ik, zo begreep ik, te danken aan het feit dat ik zo actief ben op social media. Dus bij deze mijn dank aan jullie want het is mede dankzij jullie dat ik mee ga op deze reis.

Zoals gezegd lees ik graag over architectuur, stads-en gebiedsontwikkeling en woningbouw en ik heb me voorgenomen om er meer over te schrijven en om er, als het even kan, actief mee aan de slag te gaan. Omdat het een onderwerp is dat de toekomst heeft, omdat het vraagt zoniet schreeuwt om anders kijken, denken en doen en omdat ik ook nog ergens een ‘wildplan’ in de la heb liggen dat te maken heeft met één van de kansen die krimp biedt.

Krimp biedt kansen voor morgen

Kansen die beginnen bij het loslaten van bestaande ideeën over wat goed en fout is, van denken dat alsmaar groter, groter en meer, meer beter is terwijl kwaliteit juist vaak in het kleine zit. En wat dat betreft hebben we nu dan eindelijk het tij mee, hoe cru dat ook klinkt: Aannemers die failliet gaan, structurele leegstand van het kantorenpark (1 op de 7 kantoren), huizen en vooral appartementen die niet verkocht worden, projectontwikkelaars, architecten en gemeentes die niet of nauwelijks blijken te (willen) leren van dat wat al langer duidelijk was voor wie goed keek.

Het is de werkelijkheid waarin we leven maar waarvoor we lang (en sommigen doen dat ook nu nog) onze ogen sloten, omdat we zijn opgevoed met de wederopbouw-gedachte en groei zo logisch en vanzelfsprekend klonk. Geen wonder dus dat we moeten wennen aan wederafbouw en krimp. Dus ik hoop dat het onderwijs deze kans oppakt zodat de planologen, architecten, stedebouwkundigen en projectontwikkelaars etc. van morgen andere beelden hebben bij het lezen van ‘krimp’ en ‘groei’ en zich prettig voelen bij werken aan ‘beter’ in plaats van ‘meer’.

Voor wie ook geïnteresseerd is in stads-en gebiedsontwikkeling noem ik hieronder naast Van meer naar beter en Corporatie NL nog een aantal andere lezenswaardige blogs op dit gebied:

Ruimtevolk

Vrijstaat Amsterdam

Nederland wordt anders

David Barrie

En wie in of om Nijmegen woont en vanavond tijd heeft wijs ik graag op het debat Stedelijke ontwikkeling op de schop dat in Lux plaatsvindt. Ik ga er naartoe en ik spreek je graag als je er ook bent.

Dat ik op deze blog anderen het woord geef komt vaak voor maar meestal doe ik dat indirect. Ik citeer blogposts of uitspraken van anderen of ik lees hun boeken en voeg daar mijn eigen gedachten en inzichten aan toe. Maar soms lees, hoor of zie ik iets waar ik niks aan toe te voegen heb omdat ik me er helemaal in kan vinden. En dan laat ik verder commentaar achterwege.

Waarvan akte: Kijk naar deze animatie-video waarin Sir Ken Robinson zijn licht laat schijnen over het onderwijs van de 21e eeuw. Kijk, luister en huiver, want wat is er nog veel te doen en wat is er nog een lange weg te gaan, maar wat levert het veel op als we die paradigma-verandering voor elkaar krijgen en ons onderwijs eindelijk gaat passen bij de eeuw en de wereld waarin we leven.

De video hierboven is een samenvatting van een zogenaamde Ted-Talk die een kleine 20 minuten duurt en die je hier kunt vinden.

Het zou mij niet verbazen als we eigenlijk allemaal easycraten zijn maar onszelf hebben leren leven en werken in een bureaucratie. Want de meeste overheden, onderwijs- en zorginstellingen, organisaties, bedrijven zijn nog altijd bureacratisch en sterk hiërarchisch ingericht. Maar dat gaat veranderen en is ook al aan het veranderen door de komst van internet en door de rol die internet speelt op het gebied van kennisdeling en samenwerking. En op die verandering gaan Martijn Aslander en Erwin Witteveen in hun zojuist verschenen boek ‘Easycratie‘ uitgebreid in.

De boodschap

‘Easycratie’ leest makkelijk weg, zeker wanneer de lezer is ingevoerd in de wereld van internet, social media, het nieuwe werken etc. En het maakt zijn boodschap direct vanaf de eerste pagina duidelijk: Het legt uit waarom het inmiddels de hoogste tijd is om niet langer bureaucratisch maar ‘anders’ ofwel makkelijk te gaan werken, het neemt angst en vooroordelen weg, komt met voorbeelden uit de praktijk en met een uitgebreide literatuurlijst, wijst op de hobbels die je tegen kunt komen bij het omschakelen van bureau-naar easycratie en het vertelt ook hoe je het toch kunt doen door een aantal zaken te benoemen die daarbij van pas komen.

In het boek worden deze uitgebreid beschreven en ik vat ze hier zo beknopt mogelijk samen:

• Zwermen: Een meestal informeel netwerk waarin mensen hun kennis en krachten bundelen, Wikipedia is een voorbeeld van zo’n netwerk waarin zowel kennis gedeeld als gecreëerd kan worden. Deze zwermen onstaan als vanzelf, buiten bestaande en hiërarchische organisaties maar beginnen inmiddels ook tot die organisaties door te dringen. Al was het maar omdat zij zichzelf tekort zouden doen als ze niets met de in de zwermen aanwezige kennis zouden doen.
• Explosie van kennisontwikkeling en innovatie: Met de komst van internet is de manier waarop kennis, informatie, denkbeelden en ideeën gedeeld worden ingrijpend veranderd. Het gaat sneller, makkelijker, is voor iedereen bijna overal en altijd beschikbaar en het is vaak ook persoonlijker dan de traditionele gedrukte media. Kennis is niet langer het exclusieve eigendom van een geprivilegieerde minderheid die daarmee ook de touwtjes in handen had en het aloude spreekwoord ‘kennis is macht’ is langzaam maar zeker aan het veranderen in ‘kennis delen is macht’.
• Netwerken:
  • Bureaucratie en het gebrek aan slagkracht zijn sterk aan elkaar verwant dus wanneer je de bureaucratie en de hiërarchische structuur in een organisatie loslaat en vanuit de netwerkgedachte gaat denken en werken vergroot je je slagkracht. Er tegenin gaan met nog meer bureaucratie en hiërarchie werkt niet dus ga mee doen in plaats van tegenwerken.
  • Een bijkomend voordeel van een netwerk is dat het niet uitmaakt hoe oud of hoe hoog je in rang bent want in een netwerk kan iedereen met talent dat benutten en zijn kennis en creativiteit delen. Hoe motiverend dat is weet iedereen die in zijn organisatie wel eens een goed idee ter tafel bracht dat meteen werd afgeschoten omdat het niet van het management of de directie kwam of omdat je er maar pas werkte en nog te weinig wist niet van die afdeling was etc. In een hiërachische organisatie worden creativiteit en innovatie met dat soort argumenten vaak meteen de kop in gedrukt maar in een netwerk krijgt het de ruimte om te groeien.
• Waardebepaling:
  • Waarde wordt in de bestaande manier van werken min of meer zonder na te denken vertaald naar geld en geld was, net als kennis, macht. Of op zijn minst een machtsmiddel want door bepaalde geldstromen te blokkeren en andere te voeden bepaalt een kleine club, hooggeplaatste en goedbetaalde mensen welke ideeën er wel en niet tot uitvoering gebracht worden en wie er wel of niet bevorderd worden cq meer macht krijgen. Waar dat toe kan leiden zie je aan de kredietcrisis die de begrippen ‘vertrouwen’, ‘geld’ en ‘waarde’ opnieuw met elkaar verbonden heeft. Maar waarde is meer dan alleen geld, het kan namelijk van alles zijn dat waarde toevoegt.
  • In een niet-formele situatie is het helemaal niet vreemd om mensen te helpen en daarvoor niet direct iets terug te krijgen. Dat komt immers wel een andere keer als jij iets nodig hebt waarmee zij jou kunnen helpen. Maar in een traditioneel ingerichte organisatie is de ‘voor wat hoort wat’ regel wel van toepassing. Dat is ook de reden dat we vaak vantevoren al willen weten wat er dan hoort dus er wordt een offerte gevraagd aan iemand die iets voor zo’n organisatie komt doen. Dan weet je waar je aan toe bent en raakt de administratie-afdeling niet van slag door een onbekende factuur.
  • Het fenomeen ‘waardebepaling achteraf’ (waarbij je iemand achteraf beloont voor zijn bijdrage en je de hoogte van zijn beloning laat afhangen van wat jij zijn bijdrage waard vindt) is dan ook schrikken en wennen voor zulke organisaties. Terwijl het in de praktijk vaak moeilijk is om vantevoren al vast te stellen wat de waarde is die iemand gaat leveren. Dus het ‘uurtje factuurtje’ zal nog wel even gebruikelijk blijven want zo’n omslag heeft uiteraard tijd nodig. Overigens kan een beloning ook hier iets anders zijn dan geld, misschien krijg je wel Whuffies of een andere vorm van sociaal kapitaal voor je bijdrage.

• Zingeving:
  • In alle tijden zijn mensen op zoek geweest naar zingeving en dat is anno 2010 niet anders. Tijdschriften als Flow en Happinez worden goed gelezen, er wordt in managementboeken aandacht aan gegeven en onderwerpen als Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen en ethiek staan, opnieuw onder invloed van de kredietcrisis, sterk in de belangstelling. Organisaties staan daarmee voor de keuze ‘Laten we onze werknemers hun zingeving elders zoeken of bieden wij ze zingeving in hun werk?’. Dat eerste gebeurt waarschijnlijk al maar dat laatste zorgt voor enthousiastere, gezondere en productievere werknemers dus het antwoord dat ‘Easycratie’ geeft op deze vraag laat zich raden.
  • Zingeving kan zowel in profit als in non-profitorganisaties een plek krijgen. Voor een profitorganisatie is de uitdaging niet langer uitsluitend te denken in winstmaximalisatie en aandeelhouderswaarde. Want sociaal kapitaal laat zich nu eenmaal niet laat vangen in de bestaande boekhouding en kent een maatschappelijke winst- en verliesrekening die wordt opgemaakt aan de hand van de waarde die een organisatie aan de maatschappij toevoegt.
  • Non-profit organisatie moeten eraan wennen dat het niet meer volstaat om wat vage cijfers te publiceren in de hoop dat ze daarmee hun bestaandrecht aangetoond hebben. In de informatiesamenleving waarin we leven volstaat dat niet meer. Naarmate er meer inzicht komt in de kosten en de opbrengsten (waarde) die een non-profitorganisatie maakt cq levert zullen zwermen zich ermee gaan ‘bemoeien’ zodra ze zien dat het één niet opweegt tegen het ander. Dat gebeurt in de zorg steeds meer maar ook een site als overheid 2.0 maakt duidelijk dat dit begint te leven.
  • De belangrijkste vragen die een organisatie zich moet stellen en die ze moet beantwoorden als het gaat over zingeving zijn ‘Wat heeft de organisatie de samenleving te bieden?’ en ‘Wat heeft de organisatie de medewerkers te bieden?.

Conclusies

Ik schrijf conclusies want het zijn er twee, die van het boek en die van mij over het boek. Het boek zegt: Begin, wat voor organisatie je ook bent, morgen met easycratisch werken. Moeilijk hoeft dat niet te zijn want veel van de technologie die je ervoor nodig hebt is al in huis en die kost je ook nog eens niks of heel weinig.

Wat meer moeite zal kosten is die andere manier van denken en werken waarin ‘geld voor tijd’ plaats maakt voor ‘geld voor geleverde (maatschappelijke) waarde’. Een manier van werken die veel beter past bij onze diensten en kenniseconomie want het principe ‘geld voor tijd’ stamt nog uit het industriële tijdperk en dat ligt inmiddels eeuwen achter ons.

Wat ik over het boek zeg komt uit de grond van mijn hart: ‘Easycratie’ is een aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is in de toekomst van werken, van organisaties, van zakendoen, van manager zijn, van leiderschap, van een land besturen en van onderwijs geven.

En over onderwijs gesproken, ik zou dit boek per direct op alle HBO en universitaire onderwijsinstellingen van Nederland willen uitdelen. Tot en met Nijenrode toe. Want ook in een easycratie zal jong geleerd nog altijd (makkelijker) oud gedaan zijn.

Deze blogpost verschijnt ook op frankwatching.com

Zou het kunnen, een blogpost schrijven die uitsluitend uit vragen bestaat? Zou me dat lukken als ik het heel graag wil? En zou iemand die blogpost dan willen lezen? En zou dat dan niet net zo’n bizarre onderneming zijn als het boek dat de Franse auteur George Perec ooit schreef, een boek waarin de letter ‘e’ niet voorkomt? Misschien is een blogpost met alleen maar vragen dan toch een stuk makkelijker? Want leven we niet in een tijd waarin ‘vraaggestuurd werken’ wenselijk en /of normaal wordt gevonden?

Maar als dat zo is, waarom gebeurt dat dan nog zo weinig? Waarom zijn we nog altijd geneigd om de vraag b.v. zo te stellen ‘Hoe kunnen we jongeren interesseren voor het spreken van een dialect?’ in plaats van ‘Hoe past het spreken van een dialect in het leven van jongeren van nu?’.

En waarom maak ik mezelf er ook regelmatig schuldig aan dat ik niet vraaggestuurd werk althans niet in de strikte zin van het woord? Want hoe moet je het anders noemen als je regelmatig met ideeën en concepten komt waar nooit iemand om gevraagd heeft maar die toch een oplossing bieden voor een vraagstuk cq een behoefte invullen?

Ik zou het niet weten maar jullie misschien wel? Of is het gewoon een definitiekwestie? Want als je vraaggestuurd werken beschouwt als werken vanuit het stellen van (waarom)vragen, aan je klanten, aan je zelf en je organisatie waardoor je antwoorden krijgt en die vervolgens zelf ook kunt geven, dan is dat toch ook vraaggestuurd werken of heb ik dat mis?

Hoe kijken jullie daartegenaan? En hoe vraaggestuurd werkt jouw organisatie al? Is dat vraaggestuurd in de strikte of in de ruime zin van het woord? Welke vragen stel je jezelf over dat wat je ziet in de wereld om je heen en over dat wat je mensen met jouw product of dienst ziet doen? En hoe zie je je eigen rol in de organisatie en daarbuiten?

Wisten jullie trouwens dat kinderen gemiddeld 40 vragen per dag stellen en volwassenen nog maar een paar? Wat zegt dat wel niet over onze opvoeding, ons onderwijs en onze organisatievormen?

Kijk je er dan nog van op dat sommige mensen helemaal gek worden van hun collega’s die maar vragen blijven stellen? Verbaast het je dan nog dat de meeste managers helemaal niet van innovatie houden? En begrijp je dan nu waarom ik eens een blogpost wilde schrijven die uit alleen maar vragen bestaat?