Je gaat op een avond naar een netwerkbijeenkomst en daar komt Claire Boonstra, één van de oprichters van Layar een verhaal vertellen. Je kent Claire al langer en je weet ook al wat Layar is: Een Augmented Reality*- applicatie die draait op je telefoon en die je, wanneer je door de camera van je telefoon kijkt, extra informatie geeft over je omgeving. Hoe dat eruit kan zien toont de onderstaande video.

Maar op de één of andere manier raken Claire’s woorden je opeens midden in je firestartershart. Want ze zegt ‘Layar is naar mijn idee erg geschikt voor het vertellen van een verhaal’ en je denkt ‘Maar dat is wat ik doe, ik vertel een verhaal’. En ze zegt ‘Je kunt als verteller bij wijze van spreken in de Layar gaan staan en de mogelijkheden van een Layar groeien met de dag’ en je denkt ‘Dat past perfect mijn mijn manier van werken, van straatvondsten doen en van ‘marketing by walking around’ en ze sluit af met ‘Wie heeft er droom die door Layar verwezenlijkt kan worden’ en voordat je er erg in hebt roep je heel hard ‘Ik!’.

‘Ik kan alles uitleggen’

En je ziet opeens allemaal vragende ogen op je gericht en je moet vertellen waarom je zo hard ‘Ik!’ riep en dan leg je het uit:

‘Ik doe wat Layar ook doet, want ik voeg een extra laag met informatie en inspiratie toe aan de werkelijkheid omdat ik dingen zie die anderen niet zien. En ik speel met het idee om mijn werk, mijn straatvondsten en inzichten naast wat ik al doet op mijn blog en met mijn presentaties, ook uit te geven in boekvorm waarbij je het woord boek heel ruim moet opvatten.

Want ik denk ook nu weer in iets wat er nog niet is: Een Layar dus waarin ik kan ‘plaatsnemen’ om op plekken waar ik zelf al was anderen die er ook komen te vertellen wat ik daar zag en tot welk klantropologisch marketing- en innovatie- inzicht ik daar kwam.

Neem bijvoorbeeld de bladafvalbak die me opnieuw liet inzien dat online en offline helemaal niet zo ver uit elkaar liggen als sommigen ons willen doen geloven. Of neem het klapperbord op het station in Zürich dat laat zien hoe handig het is als je je boerenverstand gebruikt als je iets ontwerpt, verkoopt of vertelt.

En zo heb ik voorbeelden te over om mensen uit te nodigen ook anders te gaan kijken. Want dat is de kern van mijn werk als klantropoloog: Mensen die daarvoor open staan helpen met anders kijken en doen en daarom past Layar perfect bij wat ik doe’.

En dan zie je de andere bezoekers van de netwerkbijeenkomst enthousiast knikken en weet je wat je te doen staat. Want een firestarter komt niet ver zijn eentje dus je gaat de hulp van anderen inroepen. Je vertelt je droom ook aan Maarten Lens-Fitzgerald, één van de twee andere Layar-oprichters die je door twitter en je Nexthealth-activiteiten kent.

Ook Maarten is direct enthousiast en hij zegt ‘Schrijf je droom maar op en dan ga ik kijken met welke ontwikkelaar ik je in contact kan brengen’ en hij geeft je de tip om contact op te nemen met de Hogeschool Van Amsterdam waar studenten sinds dit jaar ook Layars als deze ontwikkelen.

Van wild plan naar Layar: wie helpt me?

En dan ben je een half jaar verder en dan ben je nog lang niet waar je wilde zijn. Er is voor je gevoel nog (te) weinig gebeurd en vooral veel gepraat. Dat had je kunnen weten, want het is niet voor het eerst dat je een wild plan hebt dat je erg graag wil uitvoeren en je weet ook best dat zoiets meestal langer duurt dan jij zou willen. Want je wil het het liefst vandaag of morgen realiseren om de doodeenvoudige redenen dat er nog meer van die wilde plannen in je hoofd zitten en als het ene eruit is kan je pas weer door met het volgende.

Je had het kunnen weten maar begint toch ongeduldig te worden al geef je dat niet graag toe. En daarom besluit je om er een blogpost aan te wijden waarin je om hulp vraagt want die kan je nog steeds heel hard gebruiken.

Dus als jij mij (want de ‘je’ uit het verhaal ben ik natuurlijk gewoon zelf) op welke manier dan ook kunt helpen of als je andere mensen kent die me kunnen helpen om van dit wilde plan een Layar te maken dan hoor ik (heel) graag van je.

*Op Mobile Cowboys vind je een onlangs gemaakte documentaire waarin een aantal mensen, waaronder Maarten Lens-Fitzgerald, vertelt waar Augmented Reality in hun ogen voor staat en wat zij er in hun werk mee doen. De toon en het taalgebruik van de documentaire zijn nogal technisch van aard maar als je daar geen moeite mee hebt en iets meer wilt weten over Augmented Reality dan is hij de moeite van bekijken waard.

En dan is er nog iets waar ik van hou: Technologie. Niet omwille van de technologie ‘an sich’ maar omwille van dat wat je er als mens mee kunt en één van de voor mij allerbelangrijkste dingen die technologie mogelijk maakt is het contact hebben met andere mensen.

Via internet en via de mobiele telefoon want zelfs met mijn iPhone internet ik maar weinig en bel ik veel. Dat is ook de reden dat ik geen ‘echt’ iPhone abonnement heb want dat zou in mijn geval erg onvoordelig uitpakken.

En laten al die zaken nu allemaal met elkaar te maken hebben. Op een manier die je misschien even met je ogen doet knipperen maar die je hopelijk daarna toch ook laat glimlachen, al zijn ze dan juist geen WYSISWYG en zo kunstmatig als maar kan, deze telefoonmasten die vermomd zijn als boom.

Ik heb er zelf ook wel eens eentje gezien, ergens langs de A2 tussen Eindhoven en Weert, maar als je de nu leverbare modelletjes allemaal bij elkaar ziet en je zou ze combineren dan wordt het wel een erg bizar bos, met dennebomen, cactussen en palmen.

En hoezeer ik ook van technologie en bellen houd, ik loop dan toch liever door een echt bos. Alhoewel ik daar natuurlijk ook niet meer helemaal zeker van weet hoe WYSISWYG dat eigenlijk is. Toch eens aan de kabouters vragen als ik weer langs hun stekje in het bos kom want die zullen dat toch wel weten?

Maar dat ik iets over een muis ga zeggen, dat weet ik wel zeker en dan bedoel ik niet zo’n diertje met een lange staart maar een computermuis. En die staat op zijn beurt weer symbool voor iets anders en wel de interactie met je klanten/gebruikers ofwel in dit geval de interactie met je congresbezoekers. Dit keer zijn het namelijk congresorganisatoren die ik ga laten zien wat digital snacking is.

Ik wil ze, aan de hand van wat voorbeelden, duidelijk maken dat hun klanten informatie al in hapklare brokken tot zich nemen, waar en wanneer ze maar zijn en dus ook tijdens een congres. En ik wil ze vervolgens laten zien hoe zij dit zelf kunnen inzetten. Met andere woorden, die muis, die hoop ik daar echt los te gaan laten en als er mensen gaan gillen of op hun stoel gaan staan, dan vind ik dat prima. Want dan doet het ze in elk geval wat en dat is al heel wat meer dan wat het gemiddelde congres met haar bezoekers doet.

En als het aan mij ligt, dan gaat dat heel snel veranderen, mede dankzij mijn presentatie die je hieronder ziet en die natuurlijk ook op slideshare te vinden en te downloaden is.

Nu ben ik sinds een paar maanden de bezitter van een iPhone en de eerste applicatie die ik erop zette was ‘Trein‘, een progamma waarmee je over realtime NS-informatie beschikt. En wat is dat een ongelooflijke luxe zeg. Hoe handig dat kan zijn heb ik inmiddels al een paar keer mogen ervaren en ik geef daarvan even een voorbeeld. Want wat gebeurde er?

Op het moment dat mijn trein uit Nijmegen (met eindbestemming Schiphol) vertrok was er blijkbaar al sprake van een grote verstoring rondom Schiphol en bovendien was er ook iets mis bij Breukelen. Daardoor zou de trein niet verder rijden dan Utrecht en dus zouden er een veel mensen extra overstappen moeten maken en ook beduidend langer onderweg zijn.

De conducteur

Ik kwam daar in Ede-Wageningen (2e halte op dit traject) achter omdat ik, uit pure nieuwsgierigheid, even ‘Trein’ bekeek en zag direct dat ik te laat zou komen voor mijn afspraak op de VU ( Amsterdam-Zuid) en ik vroeg me af wanneer ik een conducteur zou zien cq zou horen omroepen wat er aan de hand was. Maar het ging zoals het zo vaak gaat bij verstoringen: Er werd niks omroepen en er kwam geen conducteur. Pas vlak voor Utrecht zag ik hem en toen ik hem vroeg of het klopte wat ik had gelezen zei hij ‘ja, dat klopt, we gaan niet verder dan Utrecht en daarvandaan moet je naar Duivendrecht en dan daar weer overstappen’. En toen ik vroeg waarom hij dat niet omgeroepen had bleef het stil. Er kwam geen antwoord en hij keek me ook niet begrijpend en zelfs wat geërgerd aan. 

De iPhone

Maar ik had mijn iPhone en ‘Trein’ en zo heb ik in Utrecht, met een aantal medepassagiers- die ik had gevraagd of ze ook richting Amsterdam-Zuid moesten- in mijn kielzog, een aansluitende trein kunnen halen waarmee ik al met al maar 15 minuten in plaats van ruim een half uur te laat aankwam bij mijn afspraak. 

Zo is het daarna nog een paar keer gegaan en het staat inmiddels 3-0 voor de iPhone met dank aan ‘Trein’. En dan te bedenken dat NS deze applicatie wilde verbieden omdat hij niet door NS zelf maar door de Delftse student Dennis Stevense ontwikkeld werd. Zelfs nu we een half jaar verder zijn is ‘trein’ nog altijd één van de populairste applicaties in de Nederlandse iTunes-Appstore en is de NS nog altijd bezig met het ontwikkelen van hun eigen iPhone- software. Treinreizigers met andere telefoons kunnen daarentegen sinds kort wel bij NS terecht voor de zogenaamde Reisplanner Xtra. En eerlijk gezegd ben ik blij dat ik zelf dit keer eens niet hoefde te wachten op de NS want dat doe ik al vaak genoeg.

Ben je geïnteresseerd in mobiele ov-applicaties? Lees dan ook Alper Cugun’s blogpost ‘Unraveling the transit fabric‘ want daarin zie je een voorbeeld van een iPhone-applicatie waarin echt alle vormen van vervoer samen komen.

Want zeg nou zelf, was dit waar je aan dacht bij het lezen van de woorden ‘Hoe mobiel is jouw bank?’.

De mobiele bank is een project van Rogier Martens, ruimtelijk vormgever.

En in tegenstelling tot andere banken lijkt me dit een bank die de kredietcrisis prima zal kunnen doorstaan omdat het meebewegen met de omstandigheden al ingebakken zit in het ontwerp…

Maar waarom? Is het uit nostalgie dat we van oorsprong analoge zaken nu op de digitale über-gadget iPhone zetten? Of is het omdat we het gewoon grappig vinden, iets ouds op iets nieuws?

Nostalgie of het eeuwenoude brein?

Of zegt het iets heel anders over ons? Iets dat ik niet zomaar even kan benoemen. Maar dat misschien te maken heeft met een uitspraak die ik ooit las in Peter Morville’s boek Ambient Findability over het menselijk brein dat nog altijd onveranderd is gebleven terwijl de technologie om ons heen wel voortdurend verandert.

Of is het toch dat waarover ik in de inleiding van dit artikel al schrijf: Is het gewoon het combineren van twee werelden die mensen allebei waardevol vinden? Dat zou mij niet verbazen. Want behalve de applicaties die ik hierboven noem zijn er immers ook vele andere voorbeelden aan te wijzen:

• De ringtone die ‘tring tring’ doet
• Sla een blaadje om
  
• Photoshop ‘humor‘
• Computer symbolen op je muur
• Het geluid van een sluiter op een digitale camera
• Bubbeltjesplastic voorheen op je Palm nu ook op je iPhone
• Het gekraak van papier bij het legen van je Mac prullenbak

• Google Maps offline
• En om het af te leren nog een keer Teletekst maar nu op Twitter

Het beste van twee werelden

Deze lijst is uiteraard niet volledig of uitputtend en er is in het geval van de Google Maps offline waypoints zelfs sprake van een omgekeerde of juist dubbele ‘en en’ want hier wordt iets digitaals juist omgezet naar iets analoogs dat vervolgens weer digitaal wordt.

Maar hoe het ook zij, er wordt het beste van twee werelden gecombineerd en dat is blijkbaar iets wat mensen graag doen. En dat biedt dus kansen voor iedereen die producten of diensten ontwikkelt want zelfs al is het soms verleidelijk om een iets totaal nieuws op de markt te brengen, het blijkt minstens zo zinvol om oud en nieuw of analoog en digitaal samen te brengen en zo waarde voor je klanten te genereren.

Mijn eerdere artikel over Peter Morvilles ‘Ambient Findability’ vind je hier en meer lezen over ‘en en’ kan hier.

Dit artikel verschijnt ook op www.frankwatching.com

Zoals ik hier al eerder schreef heb ik het thema omgedraaid en dus luidt de titel van mijn presentatie daar ‘Digital snacking: Heeft uw publiek nog wel tijd voor u?’.

Update: Ik liet als inleiding op mijn verhaal het volgende filmpje zien:

En verder werd tijdens de eerste ronde van mijn presentatie de onderstaande foto gemaakt door iemand in het publiek.

Het mooie was dat andere foto’s van zijn hand op dia 10 in mijn presentatie als voorbeelden figureerden en dat terwijl we elkaar niet kenden. En toen ik vanochtend een Google-Alert kreeg op mijn naam met de link naar deze foto toen was de cirkel weer rond. Internet bracht ons bij elkaar en liet ons delen en samenwerken.

En wie zegt er niet af en toe ‘googlen’ of ‘downloaden’ of gewoon ‘pinnen’? En wie heeft het niet over ‘mp3 tjes’ en ‘ringtones’? Wat mij betreft noemen we dit vanaf vandaag digi-taal. Omdat digi-taal toch al de associatie oproept met de technologie die ten grondslag ligt aan de dingen waarover we zo praten en omdat er ‘taal’ in het woord staat.

Maar nog niet iedereen spreekt deze digi-taal even goed. Dat merkte ik laatst zelf toen iemand mij heel serieus vroeg ‘wat is dat eigenlijk, een RSS-fiets?’ Ik schoot onwillekeurig in de lach omdat ik-en dat wist degene die mij dat vroeg niet- een oranje fiets heb. Maar tegelijkertijd realiseerde ik me op dat moment ook hoe onbegrijpelijk digi-taal voor niet ingevoerden kan zijn. Dat blijkt ook heel duidelijk uit deze ‘Er is meer’ Planet-commercial:

Voor de liefhebber nu dan maar een niet uitputtend lijstje met nog meer digi-taal uit het dagelijkse leven:

• dat moet wel ‘geshopt’ zijn zo te zien
• ik rip/brand het wel voor je
• ik zet je even op de ‘handsfree’
• ik had net geen bereik
• even snel want mijn accu is bijna leeg
• ik voeg je wel even toe
• ik sluit net af
• hoeveel gig is die van jou?
• ik was mijn oortje kwijt
• heb hem gelijk in mijn favorieten gezet
• heb jij geen netwerkje thuis dan?
• ik zag op Twitter dat je veel te veel koffie drinkt

bbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbb

Tot zover want ik stap weer eens op mijn RSS-fiets…

En nog even dit: Die foto van die fiets is inderdaad ‘geshopt’ en wel door mijn oud-ING Innovation collega Gert-Jan Jacobs. Waarvoor dank!

Maar ik ben niet de enige die ervan houdt om dingen om te draaien, wij zijn inmiddels allemaal-in meer of mindere mate- in onze rol van gebruiker, klant, consument deel geworden van dat wat wel de ‘powershift‘ genoemd wordt. We zijn ‘prosumers’ geworden, we zijn mondiger en vaak ook kritischer, weten soms meer of evenveel dan onze leveranciers en hebben daarmee zelf de oude vertrouwde rollen van ‘actieve’ leverancier en ‘passieve’ klant omgedraaid.

Voor veel bedrijven en organisaties lijkt dat in eerste instantie een bedreiging: Ze zijn bang om de controle over hun merk/product of dienst kwijt te raken. Ze beseffen langzamerhand dat hun klanten overal en nergens zijn op internet, dat hun publiek zijn eigen media-mix bepaalt en ze weten vervolgens niet meer hoe dit dan nog te bereiken. Vandaar dat de titel van mijn presentatie dus luidt ‘Heeft uw publiek nog wel tijd voor u?‘

In overleg met de organisator van het congres ga ik in mijn verhaal vooral in op wat ik ‘digital snacking‘ noem en laat ik een aantal voorbeelden zien van ‘digitale snacks’ die je in kunt zetten om je publiek te blijven bereiken.

Meer informatie over dit congres en het complete progamma van de dag vind je hier.

Het zal een een jaar of 4 geleden zijn dat ik gestopt ben met tv kijken. Ik was nooit een fervent tv- kijker en herinner me zelfs beschaamd dat ik de tv, die ik ooit van mijn ouders kreeg voor mijn verjaardag, maanden onuitgepakt in de doos heb laten zitten. Totdat vrienden graag bij mij tv wilden komen kijken. En zo is het eigenlijk gebleven: Ik keek nauwelijks tv, was en ben nog altijd een radio-liefhebber en een lezer. En met de komst van draadloos internet, in mijn geval in de vorm van een iBook, was het helemaal gedaan met tv kijken. Ik ben ermee gestopt en heb het geen moment gemist.

Dat ik de tv niet mis kan ik wel verklaren. Zoals ik vroeger boeken verslond en daardoor zovaak naar de bibliotheek ging dat de bibliothecaresse me ‘verbood’ nog vaker te komen om weer 6 boeken te lenen, zo haal ik nu mijn hart op aan alle prachtige, interessante, grappige en verrassende dingen die op internet te vinden zijn.

En natuurlijk loop ik daarbij ook aan tegen de ‘mer a boire’ die internet is. Want het wereldwijde web biedt een enorme overvloed aan informatie en kennis: Volgens The Digital Economic Factbook 2007 zijn er nu ruim 113 miljoen actieve websites.

Maar ik heb inmiddels geleerd hoe daarmee om te gaan, hoe daarin mijn weg te vinden zodat ik nu ook anderen kan helpen zoeken en vinden. Met name allerlei web 2.0 tools en applicaties hebben ervoor gezorgd dat het internet mij relevante informatie en content biedt, die ik kan bekijken waar en wanneer ik maar wil. En dat vind ik stukken prettiger dan zomaar wat tv kijken.

Dat het vinden van relevante informatie voor veel mensen, die minder bezig zijn met internet dan ik, lang niet altijd vanzelf gaat, daarvan ben ik me terdege bewust en ik beschouw dat wat ik noem ‘help me find it‘ zelfs als de grote uitdaging voor bedrijven nu en in de nabije toekomst. En dan in de zin van tweerichtingsverkeer dus:

1. Hoe zorg je dat klanten/gebruikers jou vinden?
2. Hoe vind jij je klanten/gebruikers?

Over ‘help me find it’ heb ik al vaker geschreven en ik spreek er ook regelmatig over op congressen of in bijeenkomsten met opdrachtgevers als Achmea, ANWB en ING. En dat ik SISOMO, het meest recente boek van Saatchi-topman Kevin Roberts ben gaan lezen heeft ook alles te maken met mijn interesse daarin. Maar wat heeft dat boek dan te maken met makkelijker zoeken en vinden?

SISOMO

Om te beginnen terug naar ‘The Family of screens’ in de ondertitel van dit artikel. De term evenals de gelijknamige illustraties komen dus uit Roberts’ boek SISOMO. Zijn boek ‘Lovemarks‘ was aanleiding voor mijn allereerste blogpost ooit op Frankwatching en in de hoop dat SISOMO me net zo zou aanspreken heb ik dat nu ook gelezen. Ik ben er minder door gegrepen dan door de ‘Lovemarks’ maar de gedachte erachter i.e. dat mensen houden van ‘Sight, Sound and Motion’ ofwel van SISOMO, die spreekt me wel aan.

Roberts is ervan overtuigd dat in een wereld vol informatie en andere content de rol en het belang van SISOMO als vormfactor nog verder zal toenemen. En daarom zullen ook de leden van de ‘The Family of Screens’ ofwel de verschillende soorten schermen (tv, pc, mobile, narrowcasting etc.) waarop we deze content bekijken meegenomen moeten worden in de manier waarop bedrijven hun klanten benaderen.

Dat klinkt als een open deur, is dat ook in zekere zin, maar in hoeverre houden bedrijven er ook al echt rekening mee? In hoeverre zijn bedrijven zich voortdurend bewust van het de kracht en de impact van SISOMO op alle schermen?

In feite ligt de nadruk nog steeds op de twee bekendste schermen uit de familie namelijk die van de tv en de pc. Over mobiel wordt al jaren geroepen dat het de belofte is voor de toekomst en er zijn inderdaad ook in Nederland initiatieven als deze om met name mobiel internet te promoten, maar verder schiet het nog niet echt op met de aandacht van bedrijven voor het mobieltje. En wat ik aan narrowcasting, bijvoorbeeld op stations en in de horeca voorbij zie komen, blijft ook nogal beprekt tot veel geschreeuw en weinig inhoud.

Overigens onderkent Roberts, net als ik zelf trouwens, dat er wel degelijk veel smaken zijn in schermenland, cq in media-voorkeuren van de verschillende gebruikers. De één houdt het vooral bij de tv-mijn overburen bijvoorbeeld, die zetten ’s ochtends als ze opstaan altijd direct hun tv aan- en iemand als ikzelf klapt als eerste zijn laptop open en gaat op datzelfde moment rss-feeds lezen en twitteren.

Maar allemaal kijken we naar onze schermen en soms- zeker wanneer het een mobieltje is- zie ik mensen er zelfs bijna verliefd naar kijken.

De schermen zou je kunnen beschouwen als een ‘lifeline’, een kanaal of middel dat ons in staat stelt om te communiceren, om contact te maken met anderen. Waarbij beelden, al dan niet bewegend, een extra dimensie toevoegen. Om de simpele reden dat veel mensen nu eenmaal visueel zijn ingesteld en beelden/plaatjes/foto’s vaak beter onthouden dan het verhaal eromheen. Het zelfde geldt ook voor geluid en zeker voor muziek. Hoe vaak komt het niet voor dat een liedje niet meer uit je hoofd wil verdwijnen?

Dus als Roberts concludeert dat ‘Sight, Sound and Motion’ een manier is om met klanten-andere mensen dus-in contact te komen, hen te vinden en te raken, dan kan ik het alleen maar met hem eens zijn…

En tenslotte wil ik mezelf maar ook jullie deze vragen stellen: Welke schermen gebruik je zelf in je dagelijks leven. En hoe zou dat zijn bij je klanten? Met andere woorden: Wat doe jij of wat doet jouw bedrijf al met SISOMO? Op welke schermen richt je je en waar kunnen je klanten jou vinden?

Mijn blogpost over Lovemarks vind je hier