Vraag een (westerse) mens anno 2011 ‘Wat heb je altijd bij je? en hij zal je antwoorden: ‘Sleutels, mobieltje en portemonnee’. Nu hadden we die sleutels en die portemonnee altijd al bij ons maar voor het mobieltje rijden we inmiddels terug naar huis als we het vergeten zijn want dat is, zoals ik iemand zo mooi een keer hoorde zeggen, ‘De afstandbediening van het leven’.

Daarom keek ik niet op van de woorden van een vriend die me- met gevoel voor drama- mailde ‘Ik ben alles kwijt, want mijn mobieltje is gestolen’. Want zo is het voor velen van ons inderdaad, je voelt je onthand en beroofd van één van je belangrijkste communicatiemiddelen als je je mobiel niet bij je hebt of kwijt bent geraakt. En als ik zo om me heen kijk dan wordt dat gevoel nog sterker op het moment dat je niet alleen belt met je mobiel maar ook er mee internet, mailt, twittert en wat dies meer zij.

Zelf merkte ik dat op reis opeens heel goed en ik raakte erover in gesprek met wat medereizigers. Ze zijn er allemaal aan gewend om altijd en overal informatie tot zich te kunnen nemen, om even iets op te kunnen zoeken, te bekijken en te delen met anderen. Met andere woorden, ze doen aan wat ik in 2007 al digital snacking heb genoemd en wat we anno 2011 nog meer zijn gaan doen maar wat in het buitenland nogal in de papieren gaat lopen.

Juist daarom zette bijna iedereen bij het passeren van de grens dataroaming uit. Want dan weet je tenminste zeker dat je in het buitenland gewoonweg niet kunt internetten, behalve wanneer je ergens gratis wifi-toegang hebt. Gelukkig had mijn hotel dat, al was het een enorm gedoe met codes, wachtwoorden en inlogschermen om er gebruik van te kunnen maken. Bovendien bleek inloggen met je iPhone moeilijker dan met een laptop. Ik ben niet technisch genoeg om te kunnen ontdekken waarom dat zo is maar het verbaasde me ook nu weer want die ervaring heb ik vaker gehad en de hotelmedewerkers beaamden dat.

Het beste van twee werelden in één app

Waar ik dus erg blij mee ben zijn apps als de Basel City Guide die voor het grootste deel offline werken. Ik heb er op deze reis veel aan gehad en vind het slim van het Zwitserse Bureau voor Toerisme dat ze dit aanbieden want daarmee komen ze hun klanten tegemoet en weten ze het beste van twee werelden te combineren.

Hoezeer ik dat en en denken kan waarderen veronderstel ik inmiddels bekend en natuurlijk zag ik nog meer mooie ‘en en’ voorbeelden in dat land dat aan de ene kant zo opgesloten zit tussen zijn bergen en dat er tegelijkertijd in slaagt om over die bergen heen te kijken. Daarover later meer maar nu naar de moraal van dit mobiele verhaal die niet anders maar wel nog actueler is dan in 2007:

Realiseer je dat ook jouw klanten digitaal snacken en zorg er in elk geval voor dat je website dat aankan. Wil je nog een stap verder gaan dan kan je denken aan een eigen app of eventueel een Layar. Zijn je klanten toeristen uit het buitenland of bied je een dienst aan voor Nederlandse toeristen in het buitenland, combineer dan sowieso in je app het beste van twee werelden zoals hierboven beschreven. Maar zelfs wanneer je alleen binnenlandse gebruikers hebt kan dat een goed idee zijn. Aangezien telecomproviders het mobiele internetgebruik inmiddels aan het rantsoeneren zijn, naar eigen zeggen omdat hun netwerken het niet aan kunnen.

Heb je zo’n app die het beste van twee werelden combineert, communiceer dat dan ook heel duidelijk als je wilt dat mensen je app daadwerkelijk gaan gebruiken. Want vooralsnog is wifi-toegang lang niet overal beschikbaar en blijft mobiel internet zeker buiten de landsgrenzen een kostbare zaak en dat biedt jou de kans om je klanten toch te faciliteren in dat wat ze willen doen zonder ze op kosten te jagen. En dat lijkt mij een te mooie kans om te laten liggen.

Tja, hoe gaat dat als je een firestarter bent en meestal gewoon maar begint omdat je daar nu eenmaal goed in bent? Hoe komt het dat je dingen die er nog niet zijn voor je ziet en in dingen die er al wel zijn een samenhang ziet die anderen niet zien. En waarom zegt je omgeving dan ook nog dat je door moet gaan met wat je doet? Is er misschien een dokter in de zaal die uit kan leggen hoe dat werkt? Dan kan ik nu door met mijn verhaal en dat luidt als volgt:

Je gaat op een avond naar een netwerkbijeenkomst en daar komt Claire Boonstra, één van de oprichters van Layar een verhaal vertellen. Je kent Claire al langer en je weet ook al wat Layar is: Een Augmented Reality*- applicatie die draait op je telefoon en die je, wanneer je door de camera van je telefoon kijkt, extra informatie geeft over je omgeving. Hoe dat eruit kan zien toont de onderstaande video.

Maar op de één of andere manier raken Claire’s woorden je opeens midden in je firestartershart. Want ze zegt ‘Layar is naar mijn idee erg geschikt voor het vertellen van een verhaal’ en je denkt ‘Maar dat is wat ik doe, ik vertel een verhaal’. En ze zegt ‘Je kunt als verteller bij wijze van spreken in de Layar gaan staan en de mogelijkheden van een Layar groeien met de dag’ en je denkt ‘Dat past perfect mijn mijn manier van werken, van straatvondsten doen en van ‘marketing by walking around’ en ze sluit af met ‘Wie heeft er droom die door Layar verwezenlijkt kan worden’ en voordat je er erg in hebt roep je heel hard ‘Ik!’.

‘Ik kan alles uitleggen’

En je ziet opeens allemaal vragende ogen op je gericht en je moet vertellen waarom je zo hard ‘Ik!’ riep en dan leg je het uit:

‘Ik doe wat Layar ook doet, want ik voeg een extra laag met informatie en inspiratie toe aan de werkelijkheid omdat ik dingen zie die anderen niet zien. En ik speel met het idee om mijn werk, mijn straatvondsten en inzichten naast wat ik al doet op mijn blog en met mijn presentaties, ook uit te geven in boekvorm waarbij je het woord boek heel ruim moet opvatten.

Want ik denk ook nu weer in iets wat er nog niet is: Een fackeldeyfinds of klantropologie-Layar dus waarin ik kan ‘plaatsnemen’ om op plekken waar ik zelf al was anderen die er ook komen te vertellen wat ik daar zag en tot welk marketing- en innovatie- inzicht ik daar kwam.

Neem bijvoorbeeld de bladafvalbak die me opnieuw liet inzien dat online en offline helemaal niet zo ver uit elkaar liggen als sommigen ons willen doen geloven. Of neem het klapperbord op het station in Zürich dat laat zien hoe handig het is als je je boerenverstand gebruikt als je iets ontwerpt, verkoopt of vertelt.

En zo heb ik voorbeelden te over om mensen uit te nodigen ook anders te gaan kijken. Want dat is de kern van klantropologie en van mijn werk als klantropoloog: Mensen die daarvoor open staan helpen met anders kijken en doen en daarom past Layar perfect bij wat ik doe’.

En dan zie je de andere bezoekers van de netwerkbijeenkomst enthousiast knikken en weet je wat je te doen staat. Want een firestarter komt niet ver zijn eentje dus je gaat de hulp van anderen inroepen. Je vertelt je droom ook aan Maarten Lens-Fitzgerald, één van de twee andere Layar-oprichters die je door twitter en je Nexthealth-activiteiten kent.

Ook Maarten is direct enthousiast en hij zegt ‘Schrijf je droom maar op en dan ga ik kijken met welke ontwikkelaar ik je in contact kan brengen’ en hij geeft je de tip om contact op te nemen met de Hogeschool Van Amsterdam waar studenten sinds dit jaar ook Layars als deze ontwikkelen.

Van wild plan naar Layar: wie helpt me?

En dan ben je een half jaar verder en dan ben je nog lang niet waar je wilde zijn. Er is voor je gevoel nog (te) weinig gebeurd en vooral veel gepraat. Dat had je kunnen weten, want het is niet voor het eerst dat je een wild plan hebt dat je erg graag wil uitvoeren en je weet ook best dat zoiets meestal langer duurt dan jij zou willen. Want je wil het het liefst vandaag of morgen realiseren om de doodeenvoudige redenen dat er nog meer van die wilde plannen in je hoofd zitten en als het ene eruit is kan je pas weer door met het volgende.

Je had het kunnen weten maar begint toch ongeduldig te worden al geef je dat niet graag toe. En daarom besluit je om er een blogpost aan te wijden waarin je om hulp vraagt want die kan je nog steeds heel hard gebruiken.

Dus als jij mij (want de ‘je’ uit het verhaal ben ik natuurlijk gewoon zelf) op welke manier dan ook kunt helpen of als je andere mensen kent die me kunnen helpen om van dit wilde plan een Layar te maken dan hoor ik (heel) graag van je.

*Op Mobile Cowboys vind je een onlangs gemaakte documentaire waarin een aantal mensen, waaronder Maarten Lens-Fitzgerald, vertelt waar Augmented Reality in hun ogen voor staat en wat zij er in hun werk mee doen. De toon en het taalgebruik van de documentaire zijn nogal technisch van aard maar als je daar geen moeite mee hebt en iets meer wilt weten over Augmented Reality dan is hij de moeite van bekijken waard.

Normaal gesproken hou ik van ‘What You See Is What You Get’ (WYSISWYG) en vind ik het bizar dat je op ‘start’ moet drukken om een apparaat-in dit al vaker door mij aangehaalde voorbeeld een Windows PC -uit te zetten. Maar tegelijkertijd houd ik ook erg van bomen. Niet om ermee te knuffelen want dat gaat me net iets te ver, maar wel om naar te kijken want ik vind ze mooi in elk seizoen. En zelfs als ze allemaal bij elkaar staan in het bos loop ik er graag tussendoor, omdat ze beschutting en stilte geven, dieren en kabouters herbergen, het licht mooi filteren en ga zo maar door.

En dan is er nog iets waar ik van hou: Technologie. Niet omwille van de technologie ‘an sich’ maar omwille van dat wat je er als mens mee kunt en één van de voor mij allerbelangrijkste dingen die technologie mogelijk maakt is het contact hebben met andere mensen.

Via internet en via de mobiele telefoon want zelfs met mijn iPhone internet ik maar weinig en bel ik veel. Dat is ook de reden dat ik geen ‘echt’ iPhone abonnement heb want dat zou in mijn geval erg onvoordelig uitpakken.

En laten al die zaken nu allemaal met elkaar te maken hebben. Op een manier die je misschien even met je ogen doet knipperen maar die je hopelijk daarna toch ook laat glimlachen, al zijn ze dan juist geen WYSISWYG en zo kunstmatig als maar kan, deze telefoonmasten die vermomd zijn als boom.

Ik heb er zelf ook wel eens eentje gezien, ergens langs de A2 tussen Eindhoven en Weert, maar als je de nu leverbare modelletjes allemaal bij elkaar ziet en je zou ze combineren dan wordt het wel een erg bizar bos, met dennebomen, cactussen en palmen.

En hoezeer ik ook van technologie en bellen houd, ik loop dan toch liever door een echt bos. Alhoewel ik daar natuurlijk ook niet meer helemaal zeker van weet hoe WYSISWYG dat eigenlijk is. Toch eens aan de kabouters vragen als ik weer langs hun stekje in het bos kom want die zullen dat toch wel weten?

Dat technologie van alles mogelijk maakt, ook dingen waar je op het eerste gezicht helemaal niet aan zou denken, dat is iets waar ik hier graag bij stil sta en daarvan is het feit dat een beetje dakloze van tegenwoordig blijkbaar ook een draadloze is weer zo’n mooi voorbeeld.

En voor het geval dat je denkt dat ik nu echt overdrijf of denkt dat ik dat uit mijn duim heb gezogen citeer ik bij deze graag uit het artikel in de Wall Street Journal waarop ik mijn constatering hierboven baseer. Daarin wordt een aantal dak- en draadlozen geportretteerd waaronder Charles Pitts:

‘Like most San Franciscans, Charles Pitts is wired. Mr. Pitts, who is 37 years old, has accounts on Facebook, MySpace and Twitter. He runs an Internet forum on Yahoo, reads news online and keeps in touch with friends via email. The tough part is managing this digital lifestyle from his residence under a highway bridge.’

Het eerste wat ik dacht toen ik het artikel las was ‘Wat zou ik zelf doen als ik dakloos zou raken? Zou ik ook draadloos gaan internetten?’. Maar een eenduidig antwoord op die vraag kan ik niet geven. Het zou me niet verbazen als ik ook zou proberen om online te blijven, juist omdat je al zo buiten de zogenaamde normale wereld staat en je op die manier toch ook in verbinding kunt blijven met die wereld. Maar het tegenovergestelde kan ik me net zo goed voorstellen, want als je dan eenmaal een buitenstaander bent, waarom zou je dat dan ook niet helemaal willen zijn.

Internettoegang is een recht

Hoe het ook zij, het kan misschien nog een graadje onverwachter of juist nog meer bij de tijd, het is maar net hoe je het bekijkt. Want het Europees Parlement beschouwt internettoegang inmiddels als iets waar je recht op hebt en het maakt zich daar ook hard voor.

‘Zoals elk kind vandaag de dag recht heeft op onderwijs, en elke volwassene op permanente opleiding, zo zou elk individu zijn leven lang recht moet hebben op toegang tot computers en tot internet.’

Dus als je het nu eens inderdaad zo bekijkt, dan is een draadloze dakloze eigenlijk helemaal niet zo vreemd maar inderdaad weer zo’n mooi voorbeeld van iets dat technologie mogelijk maakt en dat mensen doen.

‘Geef hier de muis!’ (vrij naar Toon Hermans’ uitspraak ‘Leg neer die bal‘ uit zijn conference ‘High Society’) zijn de woorden waarmee ik aanstaande woensdag op het Event 09 mijn presentatie over digital snacking mogelijk ga afsluiten. Want wat ik precies ga vertellen en zeggen, dat weet ik nooit precies vantevoren. Omdat het afhangt van wat er ter plekke gebeurt en vooral van hoe de mensen in de zaal gaan reageren.

Maar dat ik iets over een muis ga zeggen, dat weet ik wel zeker en dan bedoel ik niet zo’n diertje met een lange staart maar een computermuis. En die staat op zijn beurt weer symbool voor iets anders en wel de interactie met je klanten/gebruikers ofwel in dit geval de interactie met je congresbezoekers. Dit keer zijn het namelijk congresorganisatoren die ik ga laten zien wat digital snacking is.

Ik wil ze, aan de hand van wat voorbeelden, duidelijk maken dat hun klanten informatie al in hapklare brokken tot zich nemen, waar en wanneer ze maar zijn en dus ook tijdens een congres. En ik wil ze vervolgens laten zien hoe zij dit zelf kunnen inzetten. Met andere woorden, die muis, die hoop ik daar echt los te gaan laten en als er mensen gaan gillen of op hun stoel gaan staan, dan vind ik dat prima. Want dan doet het ze in elk geval wat en dat is al heel wat meer dan wat het gemiddelde congres met haar bezoekers doet.

En als het aan mij ligt, dan gaat dat heel snel veranderen, mede dankzij mijn presentatie die je hieronder ziet en die natuurlijk ook op slideshare te vinden en te downloaden is.

Het gebeurt regelmatig dat het NS een dag niet meezit: Op zo’n dag gaat er van alles mis, er zijn stroomstoringen, wisselstoringen, materieeltekort, er rijden vertraagde goederen-of stoptreinen voor de intercity uit en ga zo maar door. Dat dat gebeurt, dat lijkt in Nederland een voldongen feit en is iets waarmee we blijkbaar mee moeten leren leven. Maar wat reizigers sinds jaar en dag nog vervelender vinden dan de storingen zelf is de gebrekkige informatievoorziening waar NS een patent op lijkt te hebben.

Nu ben ik sinds een paar maanden de bezitter van een iPhone en de eerste applicatie die ik erop zette was ‘Trein‘, een progamma waarmee je over realtime NS-informatie beschikt. En wat is dat een ongelooflijke luxe zeg. Hoe handig dat kan zijn heb ik inmiddels al een paar keer mogen ervaren en ik geef daarvan even een voorbeeld. Want wat gebeurde er?

Op het moment dat mijn trein uit Nijmegen (met eindbestemming Schiphol) vertrok was er blijkbaar al sprake van een grote verstoring rondom Schiphol en bovendien was er ook iets mis bij Breukelen. Daardoor zou de trein niet verder rijden dan Utrecht en dus zouden er een veel mensen extra overstappen moeten maken en ook beduidend langer onderweg zijn.

De conducteur

Ik kwam daar in Ede-Wageningen (2e halte op dit traject) achter omdat ik, uit pure nieuwsgierigheid, even ‘Trein’ bekeek en zag direct dat ik te laat zou komen voor mijn afspraak op de VU ( Amsterdam-Zuid) en ik vroeg me af wanneer ik een conducteur zou zien cq zou horen omroepen wat er aan de hand was. Maar het ging zoals het zo vaak gaat bij verstoringen: Er werd niks omroepen en er kwam geen conducteur. Pas vlak voor Utrecht zag ik hem en toen ik hem vroeg of het klopte wat ik had gelezen zei hij ‘ja, dat klopt, we gaan niet verder dan Utrecht en daarvandaan moet je naar Duivendrecht en dan daar weer overstappen’. En toen ik vroeg waarom hij dat niet omgeroepen had bleef het stil. Er kwam geen antwoord en hij keek me ook niet begrijpend en zelfs wat geërgerd aan.

De iPhone

Maar ik had mijn iPhone en ‘Trein’ en zo heb ik in Utrecht, met een aantal medepassagiers- die ik had gevraagd of ze ook richting Amsterdam-Zuid moesten- in mijn kielzog, een aansluitende trein kunnen halen waarmee ik al met al maar 15 minuten in plaats van ruim een half uur te laat aankwam bij mijn afspraak.

Zo is het daarna nog een paar keer gegaan en het staat inmiddels 3-0 voor de iPhone met dank aan ‘Trein’. En dan te bedenken dat NS deze applicatie wilde verbieden omdat hij niet door NS zelf maar door de Delftse student Dennis Stevense ontwikkeld werd. Zelfs nu we een half jaar verder zijn is ‘trein’ nog altijd één van de populairste applicaties in de Nederlandse iTunes-Appstore en is de NS nog altijd bezig met het ontwikkelen van hun eigen iPhone- software. Treinreizigers met andere telefoons kunnen daarentegen sinds kort wel bij NS terecht voor de zogenaamde Reisplanner Xtra. En eerlijk gezegd ben ik blij dat ik zelf dit keer eens niet hoefde te wachten op de NS want dat doe ik al vaak genoeg.

Ben je geïnteresseerd in mobiele ov-applicaties? Lees dan ook Alper Cugun’s blogpost ‘Unraveling the transit fabric‘ want daarin zie je een voorbeeld van een iPhone-applicatie waarin echt alle vormen van vervoer samen komen.

Mensen op een niet vervelende manier op het verkeerde been zetten en ze laten zien dat lang niet alles altijd is wat het lijkt, dat vind ik op zijn tijd een goede zaak. Ik doe dat graag en hou er ook van als anderen dat met mij doen om me op die manier bij de les houden. Dus toen ik deze mobiele bank tegenkwam wist ik meteen dat ik die zou gebruiken voor een blogpost daarover.

Want zeg nou zelf, was dit waar je aan dacht bij het lezen van de woorden ‘Hoe mobiel is jouw bank?’.

De mobiele bank is een project van Rogier Martens, ruimtelijk vormgever.

En in tegenstelling tot andere banken lijkt me dit een bank die de kredietcrisis prima zal kunnen doorstaan omdat het meebewegen met de omstandigheden al ingebakken zit in het ontwerp…

Het aloude en overbekende Teletekst is in eigen land één van de meest populaire iPhone applicaties. Wonderlijk? Ja, maar wel waar. En het kan nog gekker want een in de VS populaire iPhone-applicatie is een retro klapperklok. Ik heb diezelfde klok als screensaver op mijn MacBook en krijg er alom enthousiaste reacties op, mensen vinden hem leuk en vragen of ik ze de link kan mailen. En dat bracht me tot de conclusie dat mensen toch echt van ‘en en’ houden. In dit geval en van analoog en van digitaal.

Maar waarom? Is het uit nostalgie dat we van oorsprong analoge zaken nu op de digitale über-gadget iPhone zetten? Of is het omdat we het gewoon grappig vinden, iets ouds op iets nieuws?

Nostalgie of het eeuwenoude brein?

Of zegt het iets heel anders over ons? Iets dat ik niet zomaar even kan benoemen. Maar dat misschien te maken heeft met een uitspraak die ik ooit las in Peter Morville’s boek Ambient Findability over het menselijk brein dat nog altijd onveranderd is gebleven terwijl de technologie om ons heen wel voortdurend verandert.

Of is het toch dat waarover ik in de inleiding van dit artikel al schrijf: Is het gewoon het combineren van twee werelden die mensen allebei waardevol vinden? Dat zou mij niet verbazen. Want behalve de applicaties die ik hierboven noem zijn er immers ook vele andere voorbeelden aan te wijzen:

• De ringtone die ‘tring tring’ doet
• Sla een blaadje om
  
• Photoshop ‘humor‘
• Computer symbolen op je muur
• Het geluid van een sluiter op een digitale camera
• Bubbeltjesplastic voorheen op je Palm nu ook op je iPhone
• Het gekraak van papier bij het legen van je Mac prullenbak

• Google Maps offline
• En om het af te leren nog een keer Teletekst maar nu op Twitter

Het beste van twee werelden

Deze lijst is uiteraard niet volledig of uitputtend en er is in het geval van de Google Maps offline waypoints zelfs sprake van een omgekeerde of juist dubbele ‘en en’ want hier wordt iets digitaals juist omgezet naar iets analoogs dat vervolgens weer digitaal wordt.

Maar hoe het ook zij, er wordt het beste van twee werelden gecombineerd en dat is blijkbaar iets wat mensen graag doen. En dat biedt dus kansen voor iedereen die producten of diensten ontwikkelt want zelfs al is het soms verleidelijk om een iets totaal nieuws op de markt te brengen, het blijkt minstens zo zinvol om oud en nieuw of analoog en digitaal samen te brengen en zo waarde voor je klanten te genereren.

Mijn eerdere artikel over Peter Morvilles ‘Ambient Findability’ vind je hier en meer lezen over ‘en en’ kan hier.

Dit artikel verschijnt ook op www.frankwatching.com

Maandag 17 maart ben ik te gast als spreker op de jaarlijkse Marketingdag voor de Podiumkunsten in Den Haag. Deze dag wordt georganiseerd door het Bureau Promotie Podiumkunsten en heeft dit jaar als centraal thema ‘Tijd voor Publiek’.

Zoals ik hier al eerder schreef heb ik het thema omgedraaid en dus luidt de titel van mijn presentatie daar ‘Digital snacking: Heeft uw publiek nog wel tijd voor u?’.

Update: Ik liet als inleiding op mijn verhaal het volgende filmpje zien:

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=VrTZXV-RoEA[/youtube]

En verder werd tijdens de eerste ronde van mijn presentatie de onderstaande foto gemaakt door iemand in het publiek.

Het mooie was dat andere foto’s van zijn hand op dia 10 in mijn digital snacking-presentatie als voorbeelden figureerden en dat terwijl we elkaar niet kenden. En toen ik vanochtend een Google-Alert kreeg op mijn naam met de link naar deze foto toen was de cirkel weer rond. Internet bracht ons bij elkaar en liet ons delen en samenwerken.

‘Mijn Tom Tom kende dit adres niet en kon het niet vinden’, ‘ ik zie je vanavond op MSN’, ‘je viel even weg’ en ‘ik sms je nog wel even’: Zomaar een paar uitdrukkingen die mensen vandaag de dag gebruiken wanneer ze met elkaar praten.

En wie zegt er niet af en toe ‘googlen’ of ‘downloaden’ of gewoon ‘pinnen’? En wie heeft het niet over ‘mp3 tjes’ en ‘ringtones’? Wat mij betreft noemen we dit vanaf vandaag digi-taal. Omdat digi-taal toch al de associatie oproept met de technologie die ten grondslag ligt aan de dingen waarover we zo praten en omdat er ‘taal’ in het woord staat.

Maar nog niet iedereen spreekt deze digi-taal even goed. Dat merkte ik laatst zelf toen iemand mij heel serieus vroeg ‘wat is dat eigenlijk, een RSS-fiets?’ Ik schoot onwillekeurig in de lach omdat ik-en dat wist degene die mij dat vroeg niet- een oranje fiets heb. Maar tegelijkertijd realiseerde ik me op dat moment ook hoe onbegrijpelijk digi-taal voor niet ingevoerden kan zijn. Dat blijkt ook heel duidelijk uit deze ‘Er is meer’ Planet-commercial:

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=QZrDtY4r8LI[/youtube]

Voor de liefhebber nu dan maar een niet uitputtend lijstje met nog meer digi-taal uit het dagelijkse leven:

• dat moet wel ‘geshopt’ zijn zo te zien
• ik rip/brand het wel voor je
• ik zet je even op de ‘handsfree’
• ik had net geen bereik
• even snel want mijn accu is bijna leeg
• ik voeg je wel even toe
• ik sluit net af
• hoeveel gig is die van jou?
• ik was mijn oortje kwijt
• heb hem gelijk in mijn favorieten gezet
• heb jij geen netwerkje thuis dan?
• ik zag op Twitter dat je veel te veel koffie drinkt

bbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbb

Tot zover want ik stap weer eens op mijn RSS-fiets…

En nog even dit: Die foto van die fiets is inderdaad ‘geshopt’ en wel door mijn oud-ING Innovation collega Gert-Jan Jacobs. Waarvoor dank!