En ik zie nu om me heen dat ik niet de enige ben, want Nederland is in de ban van oranje. Oranje verbindt, oranje maakt dezer dagen van een ‘zij en wij’ een allesoverheersend en nogal dwingend ‘wij’. Oranje doet blijkbaar opeens wonderen en ik vind dat niet gek want ik vind het een vrolijke, zonnige, volle en warme kleur.

Wat ik wel gek vind is dat het normaal gesproken ook een kleur is waarvan mensen meestal wat vreemd opkijken- zeker in combinatie met bruin- maar dat het nu zo alom vertegenwoordigd is dat mensen die mij zien met mijn oranje fiets en dito tassen denken dat ik die heb aangeschaft omdat ik zo van voetbal hou.

Het tegendeel is waar: ik hou niet van voetbal en ik vind wat er nu gebeurt rondom het WK van een verbazingwekkende en af en toe zelfs ergerniswekkende stupiditeit. Maar dan houd ik mezelf voor dat dit is wat een sterk merk met mensen doet en ik herinner me mijn allereerste blogpost ooit, bijna 5 jaar geleden op Frankwatching. Die ging namelijk over Lovemarks, over merken waar mensen verliefd op zijn, waar ze van houden en waar ze van alles voor over hebben.

Lovemarks: Verkopen is gunnen | Frankwatching via kwout

In die blogpost noemde ik de oranje-liefde ook, want als ergens zichtbaar is wat mensen met merken kunnen hebben, dan is het wel een WK voetbal of een ander groot sportevenement. En liefde gaat niet over rationaliteit, het gaat niet over je koppie erbij houden of over verstandig zijn en beseffen dat er een kabinetformatie aan de gang is, dat er nog altijd sprake is van een economische crisis, dat er honger is en armoede en dat er oorlogen gevoerd worden.

Liefde-ook de liefde voor een merk- is emotie en daarom loopt half Nederland nu in oranje en is half Nederland nu oranje terwijl ik me opgelaten en ongemakkelijk voel onder al dat oranjegeweld. Juist omdat ik zo van oranje hou. En dat blijf ik doen, of ‘we’ nu gaan winnen of verliezen, het maakt mij niet uit want ook mijn oranje-liefde is niet rationeel.

Maar toch maakte ik een lijstje en zie hier het resultaat:

Linnengoed en handdoeken: 1-1

Foto- en posterlijsten: 1-0 voor Ikea

Kantoorinrichting en opbergdozen: 1-1

Overige kantoorspullen: 1-0 voor de Hema

Servies en glaswerk: 1-1

Keukengerei: 1-1

Vazen: 1-1

Er is in mijn huis blijkbaar geen echte winnaar want beide merken doen niet voor elkaar onder en gaan gelijk op. Blijkbaar heeft de bezoekfrequentie aan de betreffende winkel minder invloed dan ik dacht. Waarbij ik wil aantekenen dat ik voor dit lijstje alleen maar gekeken heb naar artikelen die beide winkels verkopen. Hun assortissement is immers maar deels vergelijkbaar.

2600 dingen

Met andere woorden, dit is nog maar een heel bescheiden lijstje. Bovendien ben ik, zoals ik al vaker schreef, niet zo van de lijstjes. Gabriela Gründler daarentegen heeft dat wel voortvarend en beeldend opgepakt want ze heeft voor haar boek ‘My Things’ al haar bezittingen- en dat zijn er zo’n 2600- gefotografeerd.

Dat was confronterend want het zet je aan het denken over de noodzaak van al dat bezit en over alles wat je als Westerse mens zo makkelijk koopt. Bij de Hema of bij Ikea of bij welke andere winkel dan ook.

Overigens weet Ikea zelf ook dondersgoed hoe dat werkt, kijk maar eens naar deze serie portret-posters waarmee ze op hun eigen commeriële en toch grappige manier pleiten voor ‘diversity’.

En dat maakt me benieuwd naar jullie lijstjes, in woord of beeld. Wie wint er bij jou thuis?

Maar zijn woorden zijn er nog wel en ze schieten me, nu ik zelf ook ondernemer ben en in allerlei ondernemingen en organisaties kom, regelmatig te binnen. Want wat zijn we met zijn allen toch altijd weer bezig met elkaar beconcurreren op prijs. Kunnen we nu echt niks beters bedenken dan dat ene P’tje wat dus gewoon een keer ophoudt en dan? Wat moeten we dan?

Waarom kijken we toch zo ongelooflijk graag naar de kosten-kant, naar datgene waarop we kunnen besparen en vergeten we daarbij tegelijkertijd laat staan vooral te kijken naar wat iets oplevert en naar de waarde die we kunnen creëren?

De P en de W

Dat is iets dat ik maar moeilijk kan bevatten en iets dat me blijft verbazen. Want ik betaal graag (wat meer) voor mijn Freitag-tassen, mijn Macs en mijn treinreizen naar het buitenland (vs. het veel goedkopere vliegtuig). Net zoals anderen graag (wat meer) betalen voor de seizoenskaart van hun voetbalclub, een bepaalde uitvoering van ‘hun’ merk auto of een etentje in hun favoriete restaurant.

Waarom doe ik dat? Omdat die producten/merken voor mij toegevoegde waarde leveren waardoor ze zich onderscheiden, elk op hun eigen manier:

• Freitag: idee-originaliteit-funktioneel-’wetterfest’-flexibel-degelijk-duurzaam
• Mac: gebruiksgemak-design-voelt niet als computer maar als een ‘maatje’
• Trein: minder belastend voor milieu dan vliegen-je ziet nog eens wat onderweg- je zit ruimer en kunt als je dat wil ook opstaan en makkelijker rondlopen dan in een vliegtuig

En zo hebben we allemaal onze producten/merken en zelfs diensten die we waardevol genoeg achten om ervoor te betalen. En als je goed kijkt dan zie je dat die waarde lang niet altijd tastbaar is cq uitsluitend tastbaar is. Die waarde zit hem immers meestal in een combinatie van concrete en belevingszaken en die waarde is bovendien ook erg persoonlijk gekleurd.

Dat ik van treinen hou komt omdat ik als kind vlakbij het spoor woonde. En zo stond ik elke dag om 8.10 bij de overweg, die ik passeerde op weg naar school, te zwaaien naar de machinist van de trein die naar Winterswijk reed.

Dat ik blij was met de komst van de Freitag-tas hangt samen met het feit dat ik alles op de fiets doe en veel met het OV onderweg ben en dus behoefte had aan een tas die tegen een stootje kon en waterdicht was.

En dat ik een Mac ben gaan gebruiken komt omdat ik er iemand mee zag werken en meteen dacht ‘als ik ooit een computer koop dan wordt het een Mac’.

Dus waar komt die fixatie op die ene P van Prijs nu toch vandaan? Klopt het dan toch wat ik een spreker op een congres ooit hardop hoorde verzuchten ‘Nederland was ooit een land dat exploreerde maar is nu een land dat vooral exploiteert’. Ik vrees dat het waar is en ik vind dat zorgwekkend.

nrc.nl – Economie – Innovatieplatform is mislukking via kwout

De I en de M, van Mensen

En dat brengt me van de P van Prijs en de W van Waarde bij de I van Innovatieplatform. Want dat we in Nederland zo’n platform überhaupt nodig hebben vind ik minstens zo zorgwekkend en veelzeggend. Dus ben ik dan nu blij als ik lees dat vooraanstaande economen onlangs hebben vastgesteld dat dit platform niet werkt o.a. omdat het niet tot innovatiebeleid heeft geleid?

Nee! Ik ben niet blij en word er bijna alleen nog maar moedelozer van. Want innovatie gaat niet over beleid, het gaat niet over dingen moeilijk en ingewikkeld maken, opblazen, institutionaliseren, formaliseren, dure woorden en Engelse termen gebruiken en ook niet over alleen maar technologie, industrie en beta-onderzoek.

Het gaat over mensen helpen bij anders kijken naar hun eigen rol, naar hun eigen organisatie, hun eigen werkprocessen en ze vervolgens in staat stellen om anders te gaan doen. Op een manier die waarde creëert voor henzelf, voor hun klanten, hun collega’s, hun organisatie en als het even kan voor de maatschappij. Het gaat over groot denken en klein doen, over een mentaliteit van lef hebben en los durven laten en over samen werken omdat je ziet dat je met de kennis en kunde van anderen verder komt.

Dat is het soort innovatie waarin ik geloof en waarvoor ik me hard maak en gelukkig zijn er meer mensen die er net zo over denken. En net als ik hebben zij zich nooit aangesloten bij het Innovatieplatform omdat we overal en nergens onze online en offline platformen hebben. Daar komen we bij elkaar, daar overleggen we met elkaar, daar vormen we gelegenheidsformaties en werken we samen en gaan we, na gedane arbeid, weer uit elkaar.

En daarom schreef ik hierboven ook heel bewust ‘bijna nog moedelozer’ want het feit dat die andere platformen er zijn en vooral dat die andere mensen daar zijn zodat we de handen ineen kunnen slaan als dat gevraagd of anderszins wenselijk is, dat maakt dat ik uiteindelijk toch niet moedeloos ben maar juist vol goede moed weer aan de slag ga.

Want dat is iets waar ze bij Ikea wel van houden, ook op het gebied van hun reclamecampagnes. Dus eigenlijk hoeft het niemand te verbazen dat ze dit keer eens de Parijse metro meenden te moeten (over) nemen met het volgende resultaat.

Sterker nog, we hadden het zelfs kunnen verwachten want Ikea nam, zoals je hier onder kunt zien, al een keer eerder de metro en wel in Japan.

Maar toch lijken we weer blij verrast door deze manier van marketing want op internet werd de afgelopen week overal geroepen hoe bijzonder dit wel niet is.

En ik roep het nu zelf natuurlijk ook. Omdat ik inderdaad ook met veel plezier kijk naar wat er nu weer bedacht is, omdat ik blij word van het ietwat ontregelende effect van deze kleurrijke banken op de Parijse perrons, omdat ik zie dat er goed is nagedacht over welke kastenwand en welke kleur bank bij welke halte moesten komen te staan, omdat ik geloof in mensen laten zien en laten ervaren hoe jouw producten zijn en omdat ik hou van onverwachte verbindingen.

Die onverwachte verbindingen en combinaties maak ik weliswaar vaak zelf maar ik laat me ook erg graag verrassen door anderen die dat doen. Ikea doet dat sinds jaar en dag regelmatig en de ontwerper van de leeslampschommelstoel doet dat dus ook. En ik hoop dat ook zij samen tot een onverwachte verbinding weten te komen en dan ga ik hem kopen, die stoel.

Tot dusver niets aan de hand zo lijkt het. En dan komt het. Want wat is mede de aanleiding voor deze stap? Dat blijkt ‘de teleurstellende performance van de afdeling cardio-thoracale chirurgie‘ te zijn die een aantal jaren geleden aan het licht kwam.

Ofwel in gewoon Nederlands: Er was sprake van een relatief hoog aantal sterfgevallen op deze afdeling doordat er niet goed werd samengewerkt. Wie daar meer over wil weten kan hier terecht. Natuurlijk en gelukkig heeft deze zorginstelling deze kans op verbeteringen niet laten liggen en doet zij er nu ongetwijfeld alles aan om een herhaling te voorkomen en zo wordt er in de brochure ‘Beter worden in het Radboud’ (pdf- link) beschreven wat er al veranderd is cq nog moet worden.

Maar dat betekent nog niet dat je in bedekte en opgeblazen Neder-Engelse termen als ‘teleurstellende performance’ moet gaan praten over wat er aan de hand was. Het ging bij die teleurstellende prestatie namelijk wel over mensenlevens die verloren zijn gegaan en daarom vind ik deze woordkeuze op zijn zachtst uitgedrukt beschamend en volkomen misplaatst.

Dit soort marketing- gebrabbel maakt niet alleen dat ik me ongelooflijk plaatsvervangend schaam maar het maakt me vooral boos en verdrietig, als mens en als marketeer. Verder vind ik het niet bepaald getuigen van de mensenkennis waarvan het UMC St Radboud in haar logo zegt dat ze deze bezit.

Ik weet niet van wie deze woorden afkomstig zijn, maar ik hoop oprecht dat het niet iemand van het ziekenhuis was die ze gebruikte en ik hoop ook dat ze niet exemplarisch zullen zijn voor de merkenarchitectuur die Caracta gaat bouwen voor het UMC St Radboud want dan kan ik me wel blijven schamen. En dat doe ik liever niet.

Wat ik veel en veel belangrijker vind is het besef dat markt (en dus ook marketing) en zorg elkaar weliswaar kunnen vinden maar dat dat in mijn ogen vraagt om nog meer klantropologie dan in welke andere markt dan ook. Want als het ergens om mensen draait, dan is het wel in de zorg dus laten we daar dan naar handelen. We worden er namelijk allemaal beter van.

Update 14.45: Ik heb vanochtend zelf contact gezocht met het Radboud en ik ben net gebeld door Caracta en ik weet inmiddels dat het bovengenoemde bericht een gezamenlijk persbericht is waarvan slechts een heel klein deel is overgenomen. En in dat deel stonden nu net de gewraakte woorden. Woorden waarvan Caracta zelf ook zei dat ze bij nader inzien ongepast zijn. En hoe je het wendt of keert, ik ben blij dat mijn blogpost in elk geval tot dat besef heeft geleid.

Eenmaal uitgestapt zag ik dat de conductrice nog op het perron stond en ik besloot haar aan te spreken omdat ze me erg vriendelijk leek. Ik vroeg haar wat zij er nu van vond dat er in zo’n trein geen ruimte voor koffers of grote rugzakken is. Ze gaf me heel eerlijk antwoord en zei dat ze het helemaal met me eens was en dat het belachelijk was dat je nergens met je bagage heen kunt. Dat is niet alleen lastig is voor de eigenaars van de koffers of rugzakken, maar ook voor andere reizigers en het NS- personeel, want je kunt niks anders dan de doorloop versperren of zitplaatsen bezetten met je bagage.

Daar voegde ze aan toe dat zij en haar collega’s dat echt al heel vaak gemeld hadden aan ‘het hoofdkantoor’ maar dat daar niet naar geluisterd werd. Vermoedelijk niet omdat ‘zoveel mogelijk reizigers in een trein zien te krijgen voor NS belangrijker is dan service bieden aan die reizigers’. Dat laatste zei ze wat berustend maar ze klonk ook teleurgesteld in haar eigen werkgever. Iets dat je trouwens vaker tegenkomt bij NS-personeel.

Maar het mooiste komt nog want toen ik haar bedankte voor haar tijd en de informatie zei ze ‘U ook bedankt!’ En ze wenste me nog een fijne dag en succes met mijn artikel. Dat artikel komt op een later moment maar met deze hulde wilde ik niet wachten want met haar woorden zette zij de toon van de dag en die werd daarna alleen nog maar beter.

Een advertentie die me normaal gesproken niet was opgevallen, want ik ben geen ijs-eter en voel me totaal niet verleid door welke Magnum dan ook, maar die me nu wel opviel door de combinatie van de prominent aanwezige naam van de bushalte en de minstens zo aanwezige ‘verleidelijke’ reclame-boodschap. Dat er dan ook nog een keer sprake is van een ‘koningskerk’ en ‘the jewel in the crown’, dat krijgen we er gratis en voor niks bij.

Ik vond het in elk geval een opmerkelijke combinatie en vroeg me meteen af wat de kerk nu eigenlijk van deze boodschap zou vinden. Ik had het de pastoor kunnen gaan vragen zeg je? Ja, dat had gekund maar de kerk in kwestie is jaren terug al omgebouwd tot appartementencomplex met op de begane grond een supermarkt.

Dus ik ging er zonder meer van uit dat de supermarktmanager helemaal geen moeite heeft met dit soort boodschappen vlak voor zijn deur. En om de paus nu een brief of mail te sturen met de vraag wat hij van deze reclame vindt, dat ging me echt te ver. Ik laat het dus bij deze blogpost in de hoop dat daaruit blijkt hoezeer en in hoeveel opzichten ‘het kan verkeren’.

Dus als je het zo bekijkt, dan is het wel begrijpelijk dat de oranje leeuw zich altijd wat achtergesteld voelde, stiekem jaloers was en tegelijkertijd ook wat neerbuigend praatte over zijn populaire blauwe broer.

Maar dat was toen zijn blauwe broer nog leefde en die is er nu niet meer. Want het was beter voor ons allemaal dat er een einde kwam aan het leven van die blauwe leeuw zodat de oranje variant eindelijk zijn slag kon slaan. Dus zo gezegd zo gedaan: Blauw was opeens ‘uit’ en oranje werd ‘in’.

En nu prijkt die verdrietig kijkende oranje kop bovenop voormalige Postbank-gebouwen die nog blauw zijn van lijf en leden. Het ziet er niet uit en het lijkt me ook geen prettig gevoel voor zowel de kop als het lijf en de leden. Of bovenop ING-kantoren die leeg staan en eruitzien als een karkas.

Het einde van het verdriet?

Maar de vraag is natuurlijk of dat alles nu een eind heeft gemaakt aan het verdriet van de oranje leeuw? Zo te zien niet want laten we eens kijken naar wat hij aan het doen is:

• Hij leende geld van de staat om door te kunnen leven
• Hij deed een poging om Anouk tot zijn nieuwe boegbeeld te maken
• Hij ziet klanten wegvluchten, laat het gewoon gebeuren en vraagt ze niet eens waarom ze bij hem weggaan

• Hij sluit steeds meer vestigingen en ontslaat medewerkers
• Hij vertelt complete afdelingen dat ze ‘preventief mobiel zijn’ d.w.z. op de nominatie staan om opgeheven te worden
• Hij ruilt een ander respectabel en geliefd blauw merk -RVS- in voor ook alweer een minder geliefd en oranje merk-Nationale Nederlanden

Meer dan genoeg om verdrietig van te worden en zo kijkt de oranje leeuw dan ook nog steeds. En ik ben benieuwd of dat nog een keer gaat veranderen. En tot die tijd kijk ik naar die treurige oranje kop bovenop dat blauwe lijf en die blauwe leden en vraag ik me af wie nu wel blij is geworden van deze vertoning? De ING-aandeelhouders misschien?

Mocht je nu al willen weten hoe een vrolijk kijkende oranje leeuw eruit zou zien, dan verwijs ik je graag naar deze boomerang-kaart. Ik heb hem, tijdens mijn laatste jaar bij ING, wel eens gebruikt in presentaties omdat ik me ook toen al afvroeg wat we toch aanmoesten met onze droevige leeuw maar veel reactie kreeg ik er niet op. Men achtte het niet van belang en was met andere dingen bezig.

Als je meer wil lezen over het merk Postbank dan kan dat bijvoorbeeld op www.blauwbloed.nl of in het gelijknamige boek van de hand van mijn oud-collega Wichert van Engelen.

Mijn eigen artikelelen over Postbank/ING zijn:

Op de koffie bij NRCV Cappucino op Radio 2

Postbank en ING: Together we were wrong

Optimaal bedienen volgens de Postbank: Niet vragen maar doen

De minimale hypotheek: Over innoveren en bankieren zonder kasteel

Allereerst omdat het me gezellig lijkt en natuurlijk ook omdat ik denk dat Zweden me zal bevallen. Bovendien ben ik, als trein- en stationsliefhebber, altijd in voor een nieuwe treinroute met voor mij nog deels onbekende overstapstations. Dat is op zich al een reis waard.

Tenslotte ben ik erg benieuwd naar het land dat grote merken als Abba, H&M en Ikea heeft voortgebracht. Merken waar ik van hou en die ik stuk voor stuk bewonder als marketeer en als klant. Wie weet kan ik dan nu eens ontdekken waarom die merken juist daar ontstaan zijn.

Maar hoe het ook zij, ik ben er even tussenuit en het zal hier rustiger zijn dan normaal. Iedereen die zelf ook nog op vakantie gaat wens ik een fijne vakantie en graag weer tot daarna!

Het orkest, omdat het me regelmatig op het puntje van mijn stoel liet zitten, zo levendig en bijna spannend als het speelde en omdat het me onderdompelde in een gelukzalige staat van alles om je heen vergeten en alleen nog maar kunnen luisteren naar en meeleven met de muziek die je hoort.

En elke keer als ik hier in de buurt het bordje ‘Obrechtstraat’ zie, denk ik direct aan ‘het gebouw en het orkest’. Niet dat ik ooit een uitvoering van een compositie van Obrecht heb bijgewoond. Ik heb ook geen muziek van de beste man in mijn cd-collectie maar dat is blijkbaar niet eens nodig om bij het zien van die naam bij wijze van spreken direct weer in die zaal te zitten. In die zaal met zicht op de namen van de componisten die ten tijde van de bouw ervan populair waren.

Volgens de Wikipedia-pagina gewijd aan het Concertgebouw zijn dit ze allemaal:

‘Zweers, Bruckner, Mahler, Franck, Diepenbrock, Debussy, Dopper, Rich. Strauss, Röntgen, Bartok, Dvořák, Haendel, Lulli, Scarlatti, Mozart, Cherubini, Weber, Berlioz, Chopin, Liszt, Wagner, Gounod, Reinecke, Schuijt, Obrecht, Sweelinck, Orl. Lassus, Clemens n.P., Wanning, Tschaikovsky, Strawinsky, Wagenaar, Reger, Ravel, Pijper, Schubert, Mendelssohn, Schumann, Verhulst, Niels Gade, Rubinstein, Spohr, v. Beethoven, Brahms, Haydn en Bach’

Als je deze lijst bekijkt en enigzins bekend bent met het reguliere klassieke repertoire dan zal het je ongetwijfeld opvallen dat er aardig wat namen tussen zitten van componisten die we nu niet of nauwelijks meer kennen. Obrecht is er zo één, maar er zijn er dus meer.

In die zin gaat deze blogpost dus niet alleen over sterke en tijdloze merken zoals het Concertgebouw en Het Koninlijk Concertgebouw Orkest maar ook over merken die niet tijdloos bleken en waarschijnlijk zelfs al lang vergeten zouden zijn als ze niet nog altijd te zien zouden zijn in de zaal van het Concertgebouw. Maar dat laatste realiseerde ik me pas toen ik al begonnen was met het schrijven van dit artikel. En ik vroeg me af of er nog meer voorbeelden te noemen zijn waarbij het ene merk het andere min of meer overeind houdt? Ik kan ze zo 123 niet noemen maar misschien kennen jullie ze?