 |
Er zijn momenten waarop ik me zo ongelooflijk plaatsvervangend schaam omdat ik in de marketing zit en de schaamte bekroop me gisteravond in alle hevigheid toen ik een bericht las in Adformatie waarin wordt aangekondigd dat het UMC St Radboud in zee gaat met een nieuw marketing- en communicatiebureau genaamd Caracta.
Lees meer van: Een teleurstellende en beschamende ‘performance’
Vaak komt het niet voor, dat ik aangenaam verrast word door de NS maar het gebeurde vandaag. Ik zat in een spiksplinternieuwe dubbeldekker, die uit Schiphol kwam en het station van Eindhoven naderde, aantekeningen te maken voor een blogpost over het ontbreken van bagageruimte in die trein toen ik zag dat de conductrice een ouder echtpaar hielp om hun bagage naar het halletje te dragen zodat ze niet zelf elke keer de trap op en af hoefden met hun grote koffers.
Lees meer van: Hulde voor een NS conductrice: U wordt bedankt!
‘Het kan verkeren’ schreef Brederode eeuwen geleden al als afsluitende regel onderaan al zijn werk en zo kan het gebeuren dat je, ook anno 2009, op een mooie zomerse dag langs een bushalte loopt, de onderstaande advertentie ziet en even met je ogen knippert: Lees meer van: De kerk en de grote verleider in het bushokje
Sinds jaar en dag kijkt hij verdrietig, de oranje ING-leeuw. En dat kan ik me best voorstellen want hij had en heeft er alle reden toe. Toen zijn broer, de blauwe Postbank-leeuw, nog leefde, trok die alle aandacht telkens naar zich toe en was dat degene waarvan iedereen leek te houden. Deze kreeg dan ook (vermoedelijk begin jaren ‘90) een facelift waardoor hij vrolijker ging kijken en helemaal klaar leek voor de toekomst.
Ik ben er nog nooit geweest, in het land van Abba, H&M en Ikea. Maar het moest er een keer van komen en nu is het dan zover. Ik ga naar (Zuid) Zweden, op uitnodiging van een Zweedse oud-collega en vriendin. Die er opgroeide en nog altijd graag teruggaat en mij vroeg of ik zin had om even langs te komen. En dat ga ik doen.
Zelfs al ben ik al lang geen officiële = betalende Vriend(in) meer van het Concertgebouw en het Koninlijk Concertgebouw Orkest, ik ben het jaren geweest en draag beiden nog altijd een warm hart toe. Het gebouw, omdat het voor mij de hemel op de muziek-aarde is qua akoestiek en omdat ik er vele uren heb doorgebracht, luisterend naar alles wat er op het podium gespeeld en/of gezongen werd en intussen kijkend naar de prachtig gerenoveerde zaal met al zijn details. Lees meer van: Merk toch hoe sterk: De Obrechtstraat en het Concertgebouw
|
|
|
|
