Achterin in mijn boek staat niet alleen een lees-maar ook een luisterlijst. Want ik ben ervan overtuigd dat muziek je de weg kan wijzen, uiteraard in figuurlijke zin zoals ik hier schreef maar nu zelfs ook in letterlijke zin. Want dat is wat de Android-app OMWAT (Oh Music, Where Art Thou?’ doet.

OMWAT is een navigatie-app die je d.m.v. muziek naar je bestemming leidt. Moet je linksaf dan klinkt de muziek in je linkeroor, moet je rechtsaf dan hoor je de muziek in je rechteroor. Het idee achter de app is dat je op die manier als fietser/jogger je ogen op het verkeer cq de weg kunt houden. Dat zou de verkeersveiligheid ten goede komen. Aan de andere kant is rondfietsen/lopen met een hoofdtelefoon waarop de muziek hard staat ook niet erg verkeersveilig.

Niettemin vind ik het een origineel idee dat een nadere uitwerking verdient en blijkbaar denken meer mensen er zo over want OMWAT won tijdens de Dutch Design Week van afgelopen jaar de Publieksprijs. OMWAT is ontwikkeld door 4 Eindhovense TU-studenten en ze laten in dit filmpje zien hoe het werkt:

Als iets van binnen en van buiten klopt en dan ook nog eens een keer met gevoel voor humor is ontworpen dan kijk ik er graag naar. Het zal ook wel bij kijken blijven want ik ben een bergwandelaar en geen bergbeklimmer dus deze hut, hoog bovenin het Mont Blanc-gebied, ligt ver buiten mijn bereik. Niettemin lijkt het me prachtig om wakker te worden in deze ‘wollen trui’ met uitzicht op een gletsjer.

Meer foto’s van de Gervasutti-hut vind je op de site van het Italiaanse architectenbureau Leap Factory. Daar zie je ook hoe de hut gebouwd, getransporteerd en geplaatst werd.

Sommige mensen dromen ervan dat de wereld aan hun voeten ligt en ook dat wordt tegenwoordig door (internet) technologie mogelijk gemaakt. Je hoeft er niet eens een cursus ‘Hoe word ik een succesvol dictator/filmster/etc.?’ voor te volgen maar koopt gewoon een vloerkleed gebaseerd Google Earth en klaar ben je. De kleden zijn ontworpen door David Hanauer en ze zijn te koop in meerdere motieven.

Het klinkt bijna als te mooi om waar te zijn ‘een bank om vrolijk van te worden’ maar dit is er eentje. En ik geloof dat ik daar maar aan denk als ik weer eens van het kastje naar de muur word gestuurd door mijn eigen bank.

Het is dat ik al zo blij ben met mijn supersnelle RSS-fiets, met mijn iPod-shuffle en mijn goed klinkende witte doppen.  Anders wist ik het wel. Dan reed ik, als liefhebber van vinyl, vast rond op deze Feats Per Minute waarmee je je elpees kunt draaien terwijl je fietst. Met andere woorden, naast de pick-up truck is er nu dus eindelijk ook een pick-up fiets.

INTERFERÊNCIA URBANA TEMÁTICA PLAYMOBIL | Flickr – Photo Sharing

Er is niet veel voor nodig om van een paar saaie obstakels Playmobil-straatmeubilair te maken. En omdat dat mensen nu eenmaal van gezichtjes houden zorgen deze gezichtjes ongetwijfeld voor een glimlach op de gezichten van de voorbijgangers en hopelijk ook op jouw gezicht nu je hier online voorbijkomt.

Het blijft een moeilijk woord: is het nu graffiti, graffitti of misschien wel Graaffiti? Wat mij betreft wordt het dat laatste. Waarom? Omdat de Graaf van Glasgow zijn eeuwenoude kasteel, dat eigenlijk tijdelijk van boven tot onder door straatkunstenaars beschilderd werd, permanent zo wil laten blijven. Hij vindt het mooi, het trekt de aandacht en maakt zijn kasteel uniek en dat doet het natuurlijk goed qua marketing. En als ik zo de website van het kasteel bekijk dan is deze graaf wel van de marketing, ja zelfs van de social media en van de Graaffiti niet te vergeten ;-).

Zitten is niet goed voor een mens en waar je dan op zit maakt niet zoveel uit. Het blijft ongezond. Maar er zijn stoelen, zoals deze van Hongtao Zhou, die er echt in hakken en ik moet er niet aan denken dat ik daar een hele dag op zou moeten zitten…

Als je een mantelpakje draagt dan is het misschien niet zo’n goed idee om de glijbaan naar je werk te nemen want je panty’s gaan er waarschijnlijk aan bij de ‘landing’. Maar voor iedereen die dat niet draagt of die dat wel draagt maar altijd reservepanty’s bij zich heeft is de glijbaan bij station Utrecht Overvecht zeker de moeite van het proberen waard.

Mijn persoonlijke reporter ter plaatse heeft er foto’s van gemaakt en heeft ook getest hoeveel tijd het je scheelt als je naar beneden glijdt in plaats van de trap afloopt: 5 seconden. Niet dat je het daarvoor zal doen alhoewel forenzen er om bekend staan dat ze heel precies plannen hoe laat ze nog kunnen vertrekken om toch nog op tijd bij hun trein te zijn.

Ik vind het een geweldig idee: Het zorgt voor lichtvoetigheid en speelsheid in het (forenzen)leven van alle dag, het haalt je even uit je gewone doen en het laat je even weer kind zijn. En ik denk dat we daar als mensen (onbewust) behoefte aan hebben.

De glijbaan is bedacht door HIK-Ontwerpers en maakt deel uit van een grote opknapbeurt van het station Utrecht Overvecht. Bovendien past hij in een trend die gamification wordt genoemd waarbij spelelementen o.a. worden gebruikt om mensen aan te zetten tot gewenst gedrag zoals de FunTheory-filmpjes van Volkswagen heel mooi laten zien.

Niet dat dat iets nieuws is. Want wie herinnert zich niet hoe hij, zittend in een kinderstoeltje, door zijn vader of moeder gevoerd werd met een lepeltje dat zogenaamd een vliegtuigje was? Mensen houden nu eenmaal van spelen en met de glijbaan naar je werk gaan is niet alleen leuk maar ook zo logisch als het maar kan.

Bijna dagelijks vraag ik me af waarom we ons boerenverstand niet meer gebruiken wanneer we bezig zijn met (zorg) marketing, communicatie en design. Want als we dat wel zouden doen dan zou ons dat veel geld en ergernis besparen. Maar af en toe zie ik ook een prachtig voorbeeld van wel je boerenverstand gebruiken en het klapperbord van op het centraal station van Zürich is zo’n voorbeeld.

Omdat het in tegenstelling tot het klapperbord in Utrecht Centraal overdwars hangt waardoor je het overal waar je je maar bevindt in de stationshal kunt lezen. Terwijl het bord in Utrecht alleen maar gelezen kan worden als je er recht voor staat.

Het lijkt een futiliteit, iets heel kleins maar het maakt een enorm verschil in gebruiksvriendelijkheid van een station en het zorgt ook nog eens keer voor een betere spreiding van mensenmassa’s in geval van verstoringen. In Utrecht dromt iedereen namelijk samen voor het bord om maar niks te missen van de informatie die NS mogelijk gaat geven.

Daar komt bij dat ze in Zürich zo slim zijn om ook de vertrektijden van de zogenaamde S-Bahnen op het bord te tonen. Als reiziger zie je dus in één oogopslag wat je wil weten.

Voor de reizigers die per trein arrriveren en over moeten stappen biedt de SBB (de Zwitserse NS) op alle stations nog een andere handige service: Er wordt zowel in de trein als op het perron van aankomst duidelijk verstaanbaar omgeroepen hoe laat en op welke perrons de aansluitende treinen vertrekken. Dat zorgt voor rust bij de reizigers want die weten waar ze aan toe zijn en voor een betere doorstroom op de perrons.

Wat heeft dit nu met zorg te maken?

In mijn ogen heel veel zoniet alles. Want als je als zorgorganisatie je boerenverstand niet gebruikt en niet of onvoldoende kijkt of luistert naar wat je klanten willen, als je hen niet de informatie biedt waar ze behoefte aan hebben, dan ben je simpelweg niet slim bezig met je marketing en communicatie. Je laat kansen liggen, kansen die je geld kosten en die je, in het ergste geval, klanten kosten.

Dus gebruik dat boerenverstand want we hebben het allemaal en hang, als dat handiger is voor jouw klanten, ook je eigen klapperbord overdwars en roep om wat op dat moment relevant is voor hen.

Doe dat als je dan toch bezig bent, niet alleen offline maar ook online. Want- je raadt het al- ook daar kan je prima zakendoen met je klanten en dat is één van de vlakken waarop de zorg nog een flinke inhaalslag te maken heeft.

Mocht je een iPhone hebben, laat je dan opnieuw inspireren door de SBB. Hun iPhone-app doet namelijk net als het klapperbord precies wat hij moet doen en getuigt van datzelfde gebruiken van dat boerenverstand waar ook jouw klanten zo blij van worden.

Dit artikel verscheen als column in Zorgmarktmagazine en is een bewerking van een eerdere blogpost voor Molblog.