 |
Noten lezen kan ik niet maar ik stond als kind al in de box mee te neuriën met Adamo en ik weet niet beter dan dat ik altijd al van muziek heb gehouden. En omdat ik ook erg van lezen hou en bovendien verzot ben op schilderkunst en architectuur had ik in het verleden nog wel eens discussies met mensen over de vraag welke kunst je nu meeste raakt.
Lees meer van: Arbeidsvitaminen: Wat doet muziek met jou en wat doe jij met muziek?
Hoe vaak jullie een waarom-vraag stellen weet ik niet maar ik hoop dat je je manager, je collega’s en niet te vergeten ook jezelf regelmatig vraagt ‘Waarom is dat eigenlijk zo?’ en ‘Waarom doen wij/doe ik dat eigenlijk zo?’ stelt. Tenminste, ik hoop dat je dat doet wanneer je wilt innoveren.
Wat levert het op als we in de zorg gaan doen wat zo voor de hand ligt maar nog niet erg gebruikelijk is: Niet alleen intern beter samenwerken maar ook samenwerken met bijvoorbeeld de fabrikant van uw medische apparatuur? Wat levert het op aan tastbare en minder tastbare winst als een patiënt 15 seconden minder lang in de scanner of het bestraalapparaat zou hoeven liggen?
Lees meer van: De (tijds)winst van samenwerken: 55 minuten per dag per ziekenhuis
‘Oubollig, lelijk, kitsch, uit de tijd, mijn oma heeft er eentje, zo’n ding wil ik echt niet in mijn huiskamer’: Allemaal dingen waarvan ik me kan voorstellen dat mensen ze zeggen over een koekoeksklok. Nu kent de koekoeksklok inderdaad een lange traditie want hij stamt vermoedelijk uit de 18e eeuw en tegelijkertijd heeft hij een roemrijke geschiedenis. Koekoeksklokken worden namelijk nog steeds goed verkocht en uit mijn eigen tijd als reisleidster herinner ik me dat met name Amerikanen elkaar stonden te verdringen bij de aanschaf ervan. Er moest en zou een koekoeksklok mee naar huis als aandenken aan hun rondreis door Europa.
In 1917 schreef Dirk Witte ‘Mensch, durf te leven’ en ik dacht in 2009, vandaag dus, meteen aan dat lied toen ik begon aan een presentatie voor de Maartenskliniek. Waarschijnlijk omdat ik net Wende Snijders ‘Paris Canaille’ had horen zingen en ik haar versie van ‘Mensch, durf te leven’ ook ken. Maar hoe het ook zij, ik besloot dat ‘Mensch, durf te bewegen’ een mooie titel zou zijn voor mijn presentatie die officieel zou moeten gaan over ‘health 2.0′.
Lees meer van: Vrij naar Dirk Witte: ‘Mensch, durf te bewegen’
Lees meer van: Het einde van de achterbankgeneratie ofwel hoeveel TK heeft die van jou?
|
|
|
|
