 |
Wat levert het op als we in de zorg gaan doen wat zo voor de hand ligt maar nog niet erg gebruikelijk is: Niet alleen intern beter samenwerken maar ook samenwerken met bijvoorbeeld de fabrikant van uw medische apparatuur? Wat levert het op aan tastbare en minder tastbare winst als een patiënt 15 seconden minder lang in de scanner of het bestraalapparaat zou hoeven liggen?
Lees meer van: De (tijds)winst van samenwerken: 55 minuten per dag per ziekenhuis
‘Oubollig, lelijk, kitsch, uit de tijd, mijn oma heeft er eentje, zo’n ding wil ik echt niet in mijn huiskamer’: Allemaal dingen waarvan ik me kan voorstellen dat mensen ze zeggen over een koekoeksklok. Nu kent de koekoeksklok inderdaad een lange traditie want hij stamt vermoedelijk uit de 18e eeuw en tegelijkertijd heeft hij een roemrijke geschiedenis. Koekoeksklokken worden namelijk nog steeds goed verkocht en uit mijn eigen tijd als reisleidster herinner ik me dat met name Amerikanen elkaar stonden te verdringen bij de aanschaf ervan. Er moest en zou een koekoeksklok mee naar huis als aandenken aan hun rondreis door Europa.
In 1917 schreef Dirk Witte ‘Mensch, durf te leven’ en ik dacht in 2009, vandaag dus, meteen aan dat lied toen ik begon aan een presentatie voor de Maartenskliniek. Waarschijnlijk omdat ik net Wende Snijders ‘Paris Canaille’ had horen zingen en ik haar versie van ‘Mensch, durf te leven’ ook ken. Maar hoe het ook zij, ik besloot dat ‘Mensch, durf te bewegen’ een mooie titel zou zijn voor mijn presentatie die officieel zou moeten gaan over ‘health 2.0′.
Lees meer van: Vrij naar Dirk Witte: ‘Mensch, durf te bewegen’
Lees meer van: Het einde van de achterbankgeneratie ofwel hoeveel TK heeft die van jou?
De (zorg)innovators onder jullie zullen ze direct herkennen: De argumenten die worden aangedragen om je duidelijk te maken waarom een nieuw idee, plan of concept niet kan worden uitgevoerd.
Alhoewel ik erg van kabouters hou ben ik er nooit ééntje geweest want ik zat als kind niet op de padvinderij. Maar ik woonde wel min of meer in het bos en bracht daar veel van mijn vrije tijd door. Of dat ervoor gezorgd heeft dat ik nu nog steeds graag door bossen, bergen en steden wandel en daar mijn eigen pad vind, dat weet ik niet maar het zou me niet verbazen.
|
|
|
|
