Het afgelopen half jaar liep ik regelmatig rond op het hoofdkwartier van Rijkswaterstaat in Utrecht: ik sprak er met mensen, gaf er een presentatie over de verbonden organisatie, toverde er ideeën uit mijn hoed, kwam met adviezen uit de klantropologische praktijk en keek naar wat ik zag gebeuren. Vorige week deed ik verslag van wat ik zag en wat ik ook in andere grote organisaties zie en dat is samen te vatten als ‘Heen en weer’.
Ik ben al nieuwsgierig en hou dat graag zo maar hoe staat het jouw nieuwsgierigheid? Ben je al nieuwsgierig en blijf je het ook in 2012? Of word je het nu spontaan als je Seth Godin hebt horen vertellen over de voor- en nadelen van nieuwsgierigheid.
Wanneer is een idee een goed idee? En hoe je bepaal je de waarde van een idee? Vragen waarop ik, ondanks het feit dat ik in ideeën doe, geen eenduidig antwoord heb. Ik ken de opvatting dat een idee pas wat waard is als het is uitgevoerd maar zie bij de opdrachten die ik doe hoe waardevol alleen al de kennismaking met een idee kan zijn: als innovator klap je het paaltje weg dat de vooruitgang blokkeerde en dan komen mensen in beweging. En dat zou je als een hele vrije uitvoering van een idee kunnen beschouwen.
Ik hou van oud en nieuw en waarschijnlijk van allebei ongeveer even veel. Bovendien hou ik van ‘en en’ ofwel van het combineren van dingen die op het eerste gezicht niks met elkaar te maken lijken te hebben. Daarom vielen deze oude affiches die reclame maken voor nieuwe technologie me direct op. Ze passen bij de oude affiches die ik in de vorm van reproducties, boeken en ansichtkaarten al sinds mijn jeugd verzamel en laten ook mooi zien hoe goed oud en nieuw te combineren zijn.
De innovators onder ons (her)kennen hem vast, de uitspraak ‘Jij ook altijd met je ideeën!’. In het gunstigste geval klinkt hij wat verzuchtend maar ziet degene die het zegt wel in dat die ideeën de moeite van het uitvoeren waard zijn. In het slechtste geval klinkt het eerder als een verwijt en weet je meteen dat je met je idee aan het verkeerde adres bent.
Iedereen kent ze: De reclames waarin (meestal) vrouwelijke modellen houdingen aannemen waarvan je meteen denkt ‘Dat doet niemand in het echt’. Maar dan vergis je je. Want de Spaanse kunstenares Yolanda Dominguez zag in die onnatuurlijke poses een m.i. terechte aanleiding om gewone vrouwen te vragen of zij diezelfde houdingen in hun dagelijks leven wilde aannemen. Met een overdonderend resultaat. Want dan zie je pas goed hoe belachelijk die poses stuk voor stuk zijn.
Het afgelopen half jaar liep ik regelmatig rond op het hoofdkwartier van Rijkswaterstaat in Utrecht: ik sprak er met mensen, gaf er een presentatie over de verbonden organisatie, toverde er ideeën uit mijn hoed, kwam met adviezen uit de klantropologische praktijk en keek naar wat ik zag gebeuren. Vorige week deed ik verslag van wat ik zag en wat ik ook in andere grote organisaties zie en dat is samen te vatten als ‘Heen en weer’.
