Ongeveer een jaar geleden schreef ik over mijn idee ‘het einde van de achterbankgeneratie’ dat in werkelijkheid een oplossing is voor een alsmaar toenemende overgewicht bij kinderen. En zoals dat gaat bij mensen die nu eenmaal veel ideeën hebben en dus moeten kiezen waar ze wel en waar ze geen tijd in gaan steken, bleef dit idee, waarvan ik vanaf vanaf het begin heb gezegd dat ik het niet zelf wilde uitvoeren, liggen.

Weliswaar heb ik hier en daar wat contacten gelegd maar omdat deze de bal telkens terugspeelden naar mij is er nu nog niks van dit idee terechtgekomen. Maar wie weet brengt mijn presentatie ervan aan een enthousiaste club Nijmegen Direct-mensen daar nu wel verandering in.

En omdat ik een optimist ben doe ik in mijn presentatie net alsof we al een half jaar verder zijn Nijmegen een wereldprimeur heeft omdat het, met dank aan de uitvoerders van mijn idee, als eerste stad in de Westerse wereld afgerekend heeft met de achterbankgeneratie. Zonder bloedvergieten, zonder slag of stoot maar met veel winst voor mens en milieu.

Ik gun het idee een tweede kans maar ik blijf bij mijn eerdere standpunt om het niet zelf uit te voeren. Ik zoek dus uitvoerders en als jij zo’n uitvoerder bent dan hoor ik graag van je.

Tja, hoe gaat dat als je een firestarter bent en meestal gewoon maar begint omdat je daar nu eenmaal goed in bent? Hoe komt het dat je dingen die er nog niet zijn voor je ziet en in dingen die er al wel zijn een samenhang ziet die anderen niet zien. En waarom zegt je omgeving dan ook nog dat je door moet gaan met wat je doet? Is er misschien een dokter in de zaal die uit kan leggen hoe dat werkt? Dan kan ik nu door met mijn verhaal en dat luidt als volgt:

Je gaat op een avond naar een netwerkbijeenkomst en daar komt Claire Boonstra, één van de oprichters van Layar een verhaal vertellen. Je kent Claire al langer en je weet ook al wat Layar is: Een Augmented Reality*- applicatie die draait op je telefoon en die je, wanneer je door de camera van je telefoon kijkt, extra informatie geeft over je omgeving. Hoe dat eruit kan zien toont de onderstaande video.

Maar op de één of andere manier raken Claire’s woorden je opeens midden in je firestartershart. Want ze zegt ‘Layar is naar mijn idee erg geschikt voor het vertellen van een verhaal’ en je denkt ‘Maar dat is wat ik doe, ik vertel een verhaal’. En ze zegt ‘Je kunt als verteller bij wijze van spreken in de Layar gaan staan en de mogelijkheden van een Layar groeien met de dag’ en je denkt ‘Dat past perfect mijn mijn manier van werken, van straatvondsten doen en van ‘marketing by walking around’ en ze sluit af met ‘Wie heeft er droom die door Layar verwezenlijkt kan worden’ en voordat je er erg in hebt roep je heel hard ‘Ik!’.

‘Ik kan alles uitleggen’

En je ziet opeens allemaal vragende ogen op je gericht en je moet vertellen waarom je zo hard ‘Ik!’ riep en dan leg je het uit:

‘Ik doe wat Layar ook doet, want ik voeg een extra laag met informatie en inspiratie toe aan de werkelijkheid omdat ik dingen zie die anderen niet zien. En ik speel met het idee om mijn werk, mijn straatvondsten en inzichten naast wat ik al doet op mijn blog en met mijn presentaties, ook uit te geven in boekvorm waarbij je het woord boek heel ruim moet opvatten.

Want ik denk ook nu weer in iets wat er nog niet is: Een fackeldeyfinds of klantropologie-Layar dus waarin ik kan ‘plaatsnemen’ om op plekken waar ik zelf al was anderen die er ook komen te vertellen wat ik daar zag en tot welk marketing- en innovatie- inzicht ik daar kwam.

Neem bijvoorbeeld de bladafvalbak die me opnieuw liet inzien dat online en offline helemaal niet zo ver uit elkaar liggen als sommigen ons willen doen geloven. Of neem het klapperbord op het station in Zürich dat laat zien hoe handig het is als je je boerenverstand gebruikt als je iets ontwerpt, verkoopt of vertelt.

En zo heb ik voorbeelden te over om mensen uit te nodigen ook anders te gaan kijken. Want dat is de kern van klantropologie en van mijn werk als klantropoloog: Mensen die daarvoor open staan helpen met anders kijken en doen en daarom past Layar perfect bij wat ik doe’.

En dan zie je de andere bezoekers van de netwerkbijeenkomst enthousiast knikken en weet je wat je te doen staat. Want een firestarter komt niet ver zijn eentje dus je gaat de hulp van anderen inroepen. Je vertelt je droom ook aan Maarten Lens-Fitzgerald, één van de twee andere Layar-oprichters die je door twitter en je Nexthealth-activiteiten kent.

Ook Maarten is direct enthousiast en hij zegt ‘Schrijf je droom maar op en dan ga ik kijken met welke ontwikkelaar ik je in contact kan brengen’ en hij geeft je de tip om contact op te nemen met de Hogeschool Van Amsterdam waar studenten sinds dit jaar ook Layars als deze ontwikkelen.

Van wild plan naar Layar: wie helpt me?

En dan ben je een half jaar verder en dan ben je nog lang niet waar je wilde zijn. Er is voor je gevoel nog (te) weinig gebeurd en vooral veel gepraat. Dat had je kunnen weten, want het is niet voor het eerst dat je een wild plan hebt dat je erg graag wil uitvoeren en je weet ook best dat zoiets meestal langer duurt dan jij zou willen. Want je wil het het liefst vandaag of morgen realiseren om de doodeenvoudige redenen dat er nog meer van die wilde plannen in je hoofd zitten en als het ene eruit is kan je pas weer door met het volgende.

Je had het kunnen weten maar begint toch ongeduldig te worden al geef je dat niet graag toe. En daarom besluit je om er een blogpost aan te wijden waarin je om hulp vraagt want die kan je nog steeds heel hard gebruiken.

Dus als jij mij (want de ‘je’ uit het verhaal ben ik natuurlijk gewoon zelf) op welke manier dan ook kunt helpen of als je andere mensen kent die me kunnen helpen om van dit wilde plan een Layar te maken dan hoor ik (heel) graag van je.

*Op Mobile Cowboys vind je een onlangs gemaakte documentaire waarin een aantal mensen, waaronder Maarten Lens-Fitzgerald, vertelt waar Augmented Reality in hun ogen voor staat en wat zij er in hun werk mee doen. De toon en het taalgebruik van de documentaire zijn nogal technisch van aard maar als je daar geen moeite mee hebt en iets meer wilt weten over Augmented Reality dan is hij de moeite van bekijken waard.

Wat levert het op als we in de zorg gaan doen wat zo voor de hand ligt maar nog niet erg gebruikelijk is: Niet alleen intern beter samenwerken maar ook samenwerken met bijvoorbeeld de fabrikant van uw medische apparatuur? Wat levert het op aan tastbare en minder tastbare winst als een patiënt 15 seconden minder lang in de scanner of het bestraalapparaat zou hoeven liggen?

Zorgverleners zijn minder tijd kwijt zijn voordat zij hun klant kunnen helpen en kunnen dus meer klanten op één dag helpen. En zorgverzekeraars, die uitsluitend geïnteresseerd lijken te zijn in die ene marketing- p van Prijs, staan vast te juichen bij een innovatie in de zorg die tegelijkertijd een enorme efficiency-slag is.

Het levert namelijk bijna een uur tijdwinst per dag per ziekenhuis, zo ontdekte ik tijdens een presentatie die ik gaf bij een zorginstelling. Het klinkt te simpel om waar te zijn maar als u kijkt naar wat het oplevert of, om het zijn Nederlands te zeggen, wat we zouden kunnen besparen, dan weet u waarom u vanaf morgen moet gaan samenwerken.

Met dank aan de zorgverleners, die me vertelden waar ze elke dag tegenaan liepen in hun werk, leg ik graag uit hoe ik tot die ontdekking kwam:

• Er worden elke dag zo’n 220 patiënten bestraald
• Per patiënt duurt het 15 seconden voordat deze echt goed in het apparaat ligt
• En bij het goed in het apparaat komen te liggen heeft de patiënt ook nog vaak hulp nodig van de zorgverlener

Kortom, als u zorgt dat die 15 seconden niet meer nodig zijn, omdat het apparaat zo ontworpen is dat de patiënt er in één keer goed in ligt, dan levert u dat, om deze zorginstelling maar even als voorbeeld te nemen, dus 220 x 15 seconden = 3300 seconden = 55 minuten tijdswinst op. En tijd is geld maar daarnaast is er ook nog zoiets als klantbeleving en medewerkerstevredenheid. Want noch de zorgverleners noch de klanten zijn blij met de manier waarop het nu gaat.

Waarom maar niet en waarom toch wel

Toen ik de zorgverleners vroeg of zij er aan gedacht hadden om dit te melden aan cq te bespreken met de fabrikant van het bestralingsapparaat schudde iedereen nee. Daar had men nooit aan gedacht, ondanks het besef dat dit veel beter en prettiger kon voor alle betrokken partijen. Maar daar iets mee doen, dat was er nooit van gekomen.

Nu begrijp ik best waarom dat er nooit van kwam, maar toch pleit ik voor het wel verder kijken dan uw eigen neus lang is en het ook buiten uw eigen instelling samenwerken. Want dat is altijd de moeite waard, of u nu van besparen, van winst maken of van waarde creëren houdt.

In zo’n proces worden alle betrokkenen er immers beter van: Denk aan (wereldwijd) alle patiënten, zorginstellingen en zorgverzekeraars die er van zouden profiteren als zo’n apparaat gebruiksvriendelijker wordt en aan de leverancier van de apparaten natuurlijk, want ook die wordt er beter van. Dat wordt een bijzonder fraaie rekensom dus kijk eens in uw eigen omgeving waar, hoe en met wie u kunt samenwerken.

Vergeet daarbij de grenzen die er lijken te zijn maar die u vaak zelf trekt. En laat me weten wat het opleverde aan blije klanten en medewerkers, tijdswinst, efficiency, tevreden verzekeraars of misschien zelfs wel eeuwige roem. Want dan schrijf ik daar graag een nieuwe column over.

Deze blogpost verschijnt als column in Zorgmarkt en is een gewijzigde versie van mijn eerdere blogpost ’1 ziekenhuis, 220-patienten x 15-seconden = 55-minuten tijdswinst per dag’.

Als er iets is dat ik als ondernemer niet graag doe, dan is het wel mijn administratie. Dat ik niet de enige ben die daar zo over denkt, dat weet ik al heel lang. Want toen ik nog bij ING werkte als business innovator deed ik ook opdrachten voor de afdeling die zich bezighield met de MKB-markt en die vermaledijde adminstratieve rompslomp was toen al een terugkerend thema voor onze klanten en is het volgens mij nog steeds als ik zo om me heen kijk en luister.

Dus als ik, om maar meteen met de deur in huis te vallen, onze overheid, die het ondernemerschap zo graag stimuleert, een paar ongevraagde adviezen mag geven dan zijn het deze:

• Verplicht grote bedrijven en organisaties binnen 14 dagen hun betalingen aan mkb’ers te doen. Stel daar een beloning tegenover als ze dat wel doen en een automatische dagelijkse rente-opslag als ze die betalingstermijn overschrijden.
• Bedenk een oplossing voor het niet- meer- van- deze tijd- gedoe met bonnetjes en het invoeren ervan. Dat moet anno 2010 toch echt handiger, prettiger en efficiënter kunnen.

En voordat je me nu gaat vragen of ik niet zelf een oplossing kan bedenken voor b.v. dat invoeren van de bonnetjes zeg ik alvast dat me dat niet gaat lukken. Om de doodeenvoudige reden dat ik me weliswaar verschrikkelijk erger aan dat stompzinnige gedoe maar er tegelijkertijd ook helemaal niks mee heb. Ik hoop dus dat er andere mensen zijn die dit varkentje gaan wassen.

Zo kan het dus ook

Intussen heb ik heb enorm veel bewondering voor mijn accountant. Ik doe zelf namelijk maar een klein deel van mijn administratie en hij doet gelukkig de rest. Want elke minuut dat ik met Excel moet werken kost me jaren van mijn leven. Ik word er boos en chagrijnig van en ik krijg zelfs de neiging om mijn iMac het raam uit te gooien en dat laatste wil wat zeggen in mijn geval.

Dat dat nog altijd niet gebeurd is komt omdat ik mijn frustratie en boosheid weet te onderdrukken door op zo’n moment te kijken naar de Excel-kunst van Daniëlle Aubert. Daar word ik meteen vrolijk van en dan pak ik toch maar weer het volgende bonnetje om dat in te voeren.

En nu we het er toch over hebben, misschien moet ik mijn accountant eens tippen over Spreadtweet, de Twitter-applicatie waar ik al eerder over schreef en die eruit ziet als Excel. Dat lijkt me voor elke Excel-liefhebber een echte aanrader.

Dat komt er nou van, als je in een buurt woont met veel scholen en je altijd weer ergert aan het feit dat het er een verkeerschaos ontstaat op het moment dat ouders (veelal moeders) kinderen met de auto naar school brengen en ze er ook weer ophalen. Dat komt er nou van, als je tegen 17.30 door de stad loopt en gestresste ouders (veelal moeders) te hard ziet rijden omdat ze op tijd bij het kinderdagverblijf moeten zijn. Dat komt er nou van, als je houdt van kijken naar wat mensen doen ofwel als je doet aan ‘reading the street’ cq ‘marketing by walking around’.

Dat komt er nou van, als je weet dat de meeste autoritten gemaakt worden over een afstand van minder dan 7 km, een afstand dus die prima te fietsen is. Dat komt er nou van, als je weet dat ouders (veelal moeders) voortdurend moeten vliegen, draven en hollen om alles thuis en op het werk geregeld te krijgen en vaak een slaaptekort hebben. Dat komt er nou van, als je weet dat minder autorijden ons milieu cq de wereld goed zou doen.

Dat komt er nou van als je leest, ziet en hoort dat er in Nederland steeds meer kinderen te dik zijn en dat er zelfs een convenant is gesloten om daar iets aan te doen. En dat ze niet alleen dik zijn door wat ze eten maar ook omdat ze te weinig bewegen.

Het idee dat daar van kwam

‘Maar wat is dat ‘dat’ nou?’ zul je je inmiddels afvragen. ‘Dat’ is het idee dat ik kreeg toen ik al deze dingen zag, bij elkaar bracht en er nog één ding toevoegde namelijk het feit dat er meerpersoonsfietsen bestaan. Ik zie zo’n meerpersoonsfiets (MPF) regelmatig voorbijkomen hier in de wijk omdat mijn buren een eigen bedrijf hebben in buitenschoolse opvang.

En wat doen zij met die fietsen? Ze halen kinderen bij scholen op om ze vervolgens zelf, onder begeleiding van een volwassen en daartoe opgeleide ‘chauffeur’, mee te laten fietsen naar die opvang. Met andere woorden, als kinderen met zo’n meerpersoonsfiets bij scholen opgehaald kunnen worden dan kunnen ze er natuurlijk ook thuis mee opgehaald worden om er vervolgens mee naar school te fietsen en vice versa.

Mijn idee is dan ook dat we kinderen voortaan niet meer op de achterbank vastsnoeren maar ze op zo’n meerpersoonsfiets van en naar school laten fietsen. En dat als dienst, bijvoorbeeld in een abonnements- of strippenkaartvorm, aanbieden. De TK uit de titel staat dan voor trapkracht (cf. pk = paardekracht) en hangt af van het aantal fietsers dat op de MPF mee kan trappen.

Wat dat idee ons zou opleveren heb ik hieronder even op een rij gezet:

• meer beweging voor schoolgaande kinderen
• minder overgewicht bij kinderen en uiteindelijk ook bij volwassenen
• gezondere kinderen en dus ook weer volwassenen = besparing op zorgkosten t.g.v. overgewicht gerelateerde aandoeningen
• jong geleerd is oud gedaan, wie al op vroege leeftijd leert fietsen raakt daaraan gewend en de kans is groot dat je het daarna blijft doen
• minder stress bij ouders (vooral moeders)
• minder CO2- uitstoot
• minder gebruik van fossiele brandstoffen
• verkeerschaos en verkeersonveiligheid rond scholen is verleden tijd
• verdwijnen van de achterbankgeneratie

Mogelijk zijn er zelfs nog meer voordelen te benoemen maar dit lijken me verreweg de belangrijkste en ze lijken me ook overtuigend genoeg. Want dit is een idee, concept of innovatie- noem het zoals je het wil noemen- dat op allerlei manieren waarde creëert en ik zou het graag d.m.v. een kleinschalige pilot in de praktijk willen testen. Welke insteek er dan gekozen wordt is mij om het even maar ik begin zo langzamerhand wel te vermoeden dat de verkeersveiligheid rond scholen een groter issue is dan het overgewicht.

Omdat ik dit als firestarter natuurlijk niet alleen voor elkaar kan krijgen roep ik bij deze jullie hulp in: Wie kan mij in contact brengen met Paul Rosenmöller? En wie kent andere mensen, bijvoorbeeld bij de gemeente Nijmegen, met wie ik over dit idee zou moeten spreken om ervoor te zorgen dat het uitgevoerd wordt. Want dit moeten we volgens mij gewoon gaan doen, hoe eerder hoe beter.

Tenslotte nog dit: Ik hou niet van afkortingen en daarom zouden de letters TK en MPF bij deze of gene voor verbazing kunnen zorgen maar in dit geval is het een bewuste en hoogstwaarschijnlijk tijdelijke keuze. Want ik zocht naar tegenhangers voor de termen ‘MPV’ en ‘pk’ en kwam zo dus op de MPF en de TK. En daar hou ik het nog even op totdat ik beters bedenk of aangereikt krijg. Suggesties zijn ook wat dat betreft zeer welkom.

Update 13 januari 2010: Ik heb zojuist- met dank aan Twitter want daar troffen we elkaar- de fractievoorzitter van Groen Links in Nijmegen gesproken over dit idee en die is er niet alleen enthousiast over maar ziet ook mogelijkheden voor een lokale pilot. Daarom gaan we gaan alvast op zoek naar scholen en ouders die daar ook aan mee willen doen en we spreken elkaar binnenkort weer.

Update 13 maart 2010: Inmiddels heb ik contact gezocht met de ANWB en daar zijn ze serieus geïnteresseerd in dit idee omdat het past bij een aantal zaken die ze al doen (b.v. Streetwise) cq gaan doen. We gaan bekijken hoe, waar en wanneer we samen kunnen werken. Verder ben ik op de directeur van de school hier om de hoek afgestapt en ook hij is enthousiast en hij raadde me aan om een oproep te doen in de schoolkrant om in contact te komen met ouders van zijn leerlingen want dat zijn tenslotte mijn potentiële klanten.

Update 8 november 2010: Omdat er  door een Brandpunt-uitzending opnieuw aandacht is voor het overgewicht bij kinderen geef ik op 17 november a.s. bij Nijmegen Direct een korte presentatie over dit idee want ik zoek nog altijd mensen die het willen gaan uitvoeren.

Update 8 november 2011: Ik heb met de Gemeente Nijmegen gesproken die me in contact gaan brengen met een verkeersveiligheidsmakelaar. Verkeersveiligheid rond scholen is nl. een officieel speerpunt vanuit het gemeentebeleid en er is ook geld beschikbaar om een pilot of project van te draaien.

Afgelopen vrijdag vroeg Arne Hulstein me via Twitter of ik nog iemand kende die iets zou kunnen zeggen over ‘social banking’ of dat ik zelf misschien zin had om daarover iets te komen vertellen. Ik voelde me in eerste instantie helemaal niet geroepen om erop te reageren en ik weet ook waarom. Omdat ik het afgelopen jaar nog meer de indruk heb gekregen dat banken wel erg hardleers zijn in het zichzelf aanpassen aan de veranderende wereld waarin we leven.

Ze zijn naar mijn idee nog altijd vooral met zichzelf bezig en lijken keer op keer te vergeten waar het eigenlijk om gaat. En dat ondanks de kredietcrisis die mij, blijkbaar tevergeefs, liet hopen dat dit een keerpunt zou betekenen. Ik ben dus nogal sceptisch geworden ten aanzien van banken en sta daarin niet alleen want ik hoorde zowel Arnold Heertje als Pauline van der Meer Mohr ook hun zorgen daarover uitspreken.

Ik bleef zelfs flink tegensputteren toen Arne me ook nog een keer belde met dezelfde vraag en toch begon er iets te kriebelen toen we hadden opgehangen. Het resultaat van die kriebels zie je hieronder.

Want eerlijk is eerlijk, uiteindelijk ben ik toch richting Utrecht afgereisd om daar-ook onder protest- op de achterbank van een erg grote auto- mijn voordracht te houden waarbij ik gefilmd werd door een andere Twitteraar, Steven Kruyswijk beter bekend als @kruithoph. Zodra de video online staat zal ik er uiteraard naar linken of hem in zijn geheel in deze blogpost zetten.

Overigens vroeg Arne me dit omdat hij en Steven samen de Somesso-conferentie in Zürich gaan bezoeken. Een internationale conferentie voor bankiers en verzekeraars die dit jaar in het teken staat van het inzetten van sociale media voor marketing en communicatie. Vandaar dat mijn sheets en het filmpje in het Engels zijn. Want ze zijn en bedoeld als prikkelend en als uitnodiging aan dat voor mij nieuwe, internationale publiek.

Het zou namelijk maar zo kunnen zijn dat er bankiers in die zaal zitten die niet meer weten dat ze mens zijn en dan help ik ze, als klantropoloog, graag met het zich weer herinneren hoe dat ook alweer was en wat het dus betekent om van mens tot mens te bankieren.

Mijn eerdere artikelen over banken en bankieren vind je hier

Het is me al vaker overkomen: Terwijl ik mijn tas pakte om naar een congres of bijeenkomst te gaan dacht ik bij mezelf ‘wat zou het handig zijn om van tevoren al te weten wie daar ook aanwezig zijn’. Dat vergemakkelijkt het met elkaar afspreken als je elkaar al kent en ook het met elkaar kennismaken. Met andere woorden, dat zorgt voor elkaar vinden en beperkt het tijdrovende zoeken.

Mensen vinden immers over het algemeen al liever dan dat ze zoeken maar dat is zeker zo als ze op een congresdag maar weinig tijd tussen alle presentaties door hebben. Vreemd eigenlijk dat dat zo is, want keer op keer blijkt uit onderzoek dat mensen een congresbezoek niet alleen gebruiken om bijgepraat te worden over de laatste ontwikkelingen in hun vakgebied maar vooral om zelf even bij te praten met vakgenoten.

Dus wat zou ik doen als ik een congres zou organiseren?

Ik zou ernaar streven om mijn congres een vindplaats te laten zijn en ik zou er om te beginnen voor zorgen dat:

1. Bezoekers elkaar vantevoren maar ook achteraf nog (terug) kunnen vinden door een voortdurend bijgewerkte deelnemerslijst te publiceren, op de website van het congres en elders online op logsiche plekken. Dat kan bijvoorbeeld door een groep als deze aan te maken op LinkedIn
2. Deze website(s) in elk geval goed mobiel bereikbaar te laten zijn zodat bezoekers hem onderweg naar het congres cq ter plekke via hun mobiel nog kunnen raadplegen
3. Op sites als delicious (social bookmarking), flickr en twitter een zogenaamde ‘hasthag‘ aan te maken en deze kenbaar te maken aan bezoekers die wetenswaardigheden over het congres met elkaar willen delen (ook weer vooraf, ter plekke en achteraf
4. Bezoekers bij inschrijving ook vragen naar hun twitternaam en die vermelden op de bezoekersbadges. Twitternamen zijn vaak net even anders dan de voor-en achternaam van iemand en het komt regelmatig voor dat je iemand alleen maar bij zijn twitternaam kent. Zo heet ik zelf op twitter @fackeldeyfinds
5. De te geven presentaties vantevoren al ook op slideshare bij elkaar gezet worden en dat deze ook elders eenvoudig te plaatsen zijn zodat bezoekers die dat willen ze op hun eigen site/blog kunnen plaatsen om aan de hand daarvan een verslag te schrijven over het congres
6. Op het congres gemaakte foto’s terug te vinden zijn in een flickr-groep of in elk geval op flickr met de daaraan gekoppelde ‘hashtag’ want ook dat is een manier om je ervaringen als congresbezoeker met anderen te delen

Dit zijn ‘maar’ 6 tips en ik weet dat deze lijst veel langer zou kunnen zijn maar het lijkt me voor de gemiddelde congresorganisator wel even genoeg om mee te beginnen. En mocht die om meer werk verlegen zitten, dan verwijs ik graag naar mijn eerdere blogposts met andere ongevraagde adviezen aan de congresbranche: Stop de panels en Geef hier die muis

Wat zou het niet opleveren als we in de zorg echt eens zouden gaan doen wat zo voor de hand ligt maar nog niet erg gebruikelijk is: Niet alleen intern beter samenwerken maar ook gaan samenwerken met bijvoorbeeld de fabrikant van je medische apparatuur. Wat zou het niet opleveren aan tastbare maar ook minder tastbare winst als je als patiënt 15 seconden minder lang in de scanner of het bestraalapparaat zou hoeven liggen?

En zou de zorgverlener ook niet minder tijd kwijt willen zijn voordat hij zijn klant (= patiënt) kan helpen. En wat zou een zorginstelling zeggen als ze meer klanten kan helpen op één dag. En de zorgverzekeraars, die uitsluitend geïnteresseerd lijken te zijn in die ene marketing- p van Prijs, zouden die ook niet staan te juichen bij een flinke efficiency-slag?

Ik denk van wel. Want het zou in elk geval bijna een uur tijdwinst per dag per ziekenhuis opleveren, zo ontdekte ik tijdens een presentatie die ik begin dit jaar gaf bij Instituut Verbeeten. Dat uur is namelijk de optelsom zijn van delen en samenwerken en verder kijken dan je eigen neus lang is. Het klinkt te simpel om waar te zijn maar ik blijf geloven dat het kan, zeker als ik zie wat het op zou leveren of, om het zijn Nederlands te zeggen, wat we zouden kunnen besparen.

Met dank aan de aanwezige zorgverleners, die me vertelden waar ze elke dag tegenaan liepen in hun werk, leg ik graag even uit hoe ik tot die ontdekking kwam:

• Er worden elke dag zo’n 220 patiënten bestraald
• Per patiënt duurt het 15 seconden voordat deze echt goed in het apparaat ligt
• En bij het goed in het apparaat komen te liggen heeft de patiënt ook nog vaak hulp nodig van de zorgverlener

Met andere woorden, als je zorgt dat je die 15 seconden niet meer nodig hebt omdat het apparaat zo ontworpen is dat de patiënt er in één keer goed in ligt, dan levert je dat, om het Instituut Verbeeten maar even als voorbeeld te nemen, dus 220 x 15 seconden = 3300 seconden = 55 minuten tijdswinst op. En verder natuurlijk alle andere zaken die ik in de inleidende tekst al noemde. Dat zou toch een innovatie in de zorg zijn waar iedereen blij van wordt?

Waarom maar niet en waarom toch wel

Toen ik dit hoorde en de zorgverleners vroeg of zij er ooit aan gedacht hadden om dit te op zijn minst te melden aan maar liever nog te bespreken met de fabrikant van het bestralingsapparaat toen schudde iedereen nee. Daar had men nooit aan gedacht en dat terwijl het besef en het inzicht dat deze procedure veel beter en ook prettiger kon voor alle betrokken partijen wel aanwezig waren. Maar het daar iets mee doen, dat was er nooit van gekomen.

Nu begrijp ik heel goed waarom dat er nooit van kwam, maar toch pleit ik voor het er wel van laten komen. Ik pleit voor het wel verder kijken dan je eigen neus lang is en het ook buiten je eigen instelling samenwerken. Want volgens mij is dat het waard. In dit geval en in (alle) ander gevallen, of je nu van besparen, van winst maken of van waarde creëren houdt.

Het is het waard omdat alle betrokkenen er beter van worden, ook de fabrikant van de apparatuur trouwens. En dan heb ik het nog niet eens over (wereldwijd) alle andere patiënten, zorginstellingen en zorgverzekeraars die er ook van zouden profiteren als zo’n apparaat gebruiksvriendelijker wordt. Dat wordt dan helemaal een fraaie rekensom, maar dat terzijde want ik hou nu eenmaal van groot denken en dan toch klein beginnen.

Dus ga ook eens kijken in je eigen omgeving waar, hoe en met wie je kunt samenwerken. Vergeet daarbij vooral even de grenzen die er lijken te zijn maar die je al te vaak zelf trekt. En laat me weten wat het opleverde aan blije klanten, tijdswinst, efficiency, tevreden managers of misschien zelfs wel eeuwige roem. Want dan schrijf ik daar graag een nieuwe blogpost over.

Over ‘waarde creëren in plaats van besparen in de zorg’ schreef ik eerder onder andere deze blogpost:

‘Less is more: Wat een digitaal patiëntendossier oplevert‘

Update 30 september: Deze blogpost is inmiddels vertaald in het Engels en is nu ook te lezen op de ICMCC-blog

Op uitnodiging van Justien Marseille trap ik de woensdag af tijdens de Pressure Cooker-week die de Hogeschool van Rotterdam organiseert. In die week gaan dertig topstudenten met verschillende achtergronden samen met twintig innovatieve en ervaren denkers aan de slag om te komen tot nieuwe ideeën, concepten en oplossingen voor een centraal thema en dit keer is dat de zorg.

In overleg met mensen uit de zorg zijn er uitdagingen geformuleerd waar de sector in de komende jaren een antwoord op zal moeten formuleren. En als er één uitdaging is die ik zie dan is dat wat ik ‘hotealthcare‘ noem. Ofwel klantropologie vertaald naar de zorg. Iets dat zo logisch klinkt als maar kan maar tegelijkertijd iets dat naar de achtergrond lijkt te zijn geraakt om welke redenen dan ook.

En over die uitdaging ga ik dan ook wat vertellen aan de hand van de volgende presentatie:

Zoals je ziet is de titel van mijn presentatie een vrije en nieuwe variant op het aloude ‘Ga heen en vermenigvuldig u’ en dat is heel bewust zo want het gaat bij hotealthcare om dingen die aan de ene kant helemaal niet nieuw zijn en aan de andere kant juist weer wel. Omdat hotealthcare prima door moderne technologie ondersteund cq gefaciliteerd kan worden en omdat het een manier kan zijn om je te onderscheiden in de zorgmarkt.

Iets dat het sanatorium in Thomas Mann’s boek ‘Der Zauberberg‘ in elk geval heel goed deed, want Hans Castorp, de hoofdpersoon uit dat boek, is niet ziek en komt alleen maar een neef opzoeken maar blijft vervolgens 7 jaar vrijwillig in het sanatorium omdat het hem zo goed bevalt. Vandaar dat ik- je bent Germanist of niet- dat boek maar weer eens aan wil halen in mijn verhaal.

Niet omdat het mij een goed idee lijkt dat we jarenlang onnodig in zorginstellingen gaan verblijven met zijn allen, maar simpelweg omdat ik ervan overtuigd ben dat er wel een verschil gemaakt kan worden. Door de mensen van de toekomst en die hoop ik woensdag dus aan het denken te zetten, vragen te kunnen stellen en, voorzover nog nodig, aan het doen te krijgen.

Zodat straks elke ‘touchpoint’ tussen zorgontvanger en zorgverlener persoonlijker, waardevoller en menselijker wordt, want daar worden we allemaal beter van.

Update: Wil je meer weten over de achtergronden van de Pressure Cooker, bekijk dan dit interview met Carolien van den Akker, initiatiefneemster van de Pressure Cooker en docent aan de Hogeschool Rotterdam

Er zijn bedrijven die het klant-safari noemen. Een vreselijk woord in mijn ogen omdat het de indruk wekt dat je op jacht gaat naar klanten of-nog-erger- dat je ze gaat neer gaat schieten als je ze ‘in het wild’ ziet. En dat is helemaal niet waar het om gaat.

Waar het om gaat is daar zijn waar je klanten zijn, kijken naar wat ze doen en luisteren naar wat ze zeggen. Dat is niet ingewikkeld en evenmin eng maar hooguit wat onwennig voor de marketeer die gewend is aan buro-onderzoek doen vanachter achter een spiegelend kantoorraam. De marketeer die klanten nogal eens beschouwt als exotische wezens waarnaar je naar op zoek moet terwijl ze in werkelijkheid overal en nergens om hem heen zijn en zelfs gewoon op straat rondlopen.

Daarom ga ik als klantropoloog zelf ook graag de straat op, al dan niet in opdracht. Ik wandel rond, geef mijn ogen en mijn oren goed de kost en ik noteer en/of fotografeer wat ik zie. En dat ga ik vanmiddag samen met een aantal mensen van Rijkswaterstaat doen. Nadat ik eerst een inleidende presentatie ga geven waarin ik, aan de hand van voorbeelden uit mijn eigen praktijk, wat vertel over deze manier van werken t.b.v. innovatie en conceptontwikkeling.

Want dat de straat opgaan goed werkt als uitgangspunt voor een nieuw product of een nieuwe dienst, dat weet ik uit ervaring. Dat het daarnaast leuk en inspirerend is om te doen, dat weet ik ook en dat wil ik graag overbrengen op de deelnemers van vandaag.

En het mooie van het Rijkswaterstaat-gezelschap van vanmiddag is dat het zich met name bezighoudt met ‘Wegen naar de toekomst’ dus wat is er dan logischer dan de straat op te gaan en daar ideeën op te doen voor die toekomst?