Ongeveer een jaar geleden schreef ik over mijn idee ‘het einde van de achterbankgeneratie’ dat in werkelijkheid een oplossing is voor een alsmaar toenemende overgewicht bij kinderen. En zoals dat gaat bij mensen die nu eenmaal veel ideeën hebben en dus moeten kiezen waar ze wel en waar ze geen tijd in gaan steken, bleef dit idee, waarvan ik vanaf vanaf het begin heb gezegd dat ik het niet zelf wilde uitvoeren, liggen.
Lees meer van: Van paardekracht naar trapkracht: Een wereldprimeur voor Nijmegen?
Tja, hoe gaat dat als je een firestarter bent en meestal gewoon maar begint omdat je daar nu eenmaal goed in bent? Hoe komt het dat je dingen die er nog niet zijn voor je ziet en in dingen die er al wel zijn een samenhang ziet die anderen niet zien. En waarom zegt je omgeving dan ook nog dat je door moet gaan met wat je doet? Is er misschien een dokter in de zaal die uit kan leggen hoe dat werkt? Dan kan ik nu door met mijn verhaal en dat luidt als volgt:
Lees meer van: Een wild plan, een droom, een boek, een Layar?
Wat levert het op als we in de zorg gaan doen wat zo voor de hand ligt maar nog niet erg gebruikelijk is: Niet alleen intern beter samenwerken maar ook samenwerken met bijvoorbeeld de fabrikant van uw medische apparatuur? Wat levert het op aan tastbare en minder tastbare winst als een patiënt 15 seconden minder lang in de scanner of het bestraalapparaat zou hoeven liggen?
Lees meer van: De (tijds)winst van samenwerken: 55 minuten per dag per ziekenhuis
Als er iets is dat ik als ondernemer niet graag doe, dan is het wel mijn administratie. Dat ik niet de enige ben die daar zo over denkt, dat weet ik al heel lang. Want toen ik nog bij ING werkte als business innovator deed ik ook opdrachten voor de afdeling die zich bezighield met de MKB-markt en die vermaledijde adminstratieve rompslomp was toen al een terugkerend thema voor onze klanten en is het volgens mij nog steeds als ik zo om me heen kijk en luister.
Lees meer van: Hou je ook zo van Excel? Dan moet je hier zijn!
Dat komt er nou van, als je in een buurt woont met veel scholen en je altijd weer ergert aan het feit dat het er een verkeerschaos ontstaat op het moment dat ouders (veelal moeders) kinderen met de auto naar school brengen en ze er ook weer ophalen. Dat komt er nou van, als je tegen 17.30 door de stad loopt en gestresste ouders (veelal moeders) te hard ziet rijden omdat ze op tijd bij het kinderdagverblijf moeten zijn. Dat komt er nou van, als je houdt van kijken naar wat mensen doen ofwel als je doet aan ‘reading the street’ cq ‘marketing by walking around’.
Lees meer van: Het einde van de achterbankgeneratie ofwel hoeveel TK heeft die van jou?
Afgelopen vrijdag vroeg Arne Hulstein me via Twitter of ik nog iemand kende die iets zou kunnen zeggen over ‘social banking’ of dat ik zelf misschien zin had om daarover iets te komen vertellen. Ik voelde me in eerste instantie helemaal niet geroepen om erop te reageren en ik weet ook waarom. Omdat ik het afgelopen jaar nog meer de indruk heb gekregen dat banken wel erg hardleers zijn in het zichzelf aanpassen aan de veranderende wereld waarin we leven.
Lees meer van: Social banking: Bankieren van mens tot mens
Ongeveer een jaar geleden schreef ik over mijn idee ‘het einde van de achterbankgeneratie’ dat in werkelijkheid een oplossing is voor een alsmaar toenemende overgewicht bij kinderen. En zoals dat gaat bij mensen die nu eenmaal veel ideeën hebben en dus moeten kiezen waar ze wel en waar ze geen tijd in gaan steken, bleef dit idee, waarvan ik vanaf vanaf het begin heb gezegd dat ik het niet zelf wilde uitvoeren, liggen.
