Maar zelfs zonder die bagage zou ik ongetwijfeld nog verschrikkelijk moeten lachen om de onderstaande Monty Python-sketch die verslag doet van een heel bijzondere voetbalwedstrijd tussen een Grieks en een Duits team. Wie er wint blijft tot het laatst spannend want met filosofen weet je het nooit.

Op die manier aandacht vragen voor iets- in dit geval ‘the nature of industrialized food, its chain of production and distribution, and our relation with all that’ – dat waardeer ik als mede-wereldverbeteraar enorm.

Dat zijn de prikkels die we nodig hebben om ons te realiseren dat producten die op het eerste gezicht zo doodnormaal lijken heel veel aspecten en zelfs historie in zich dragen. Zeker wanneer het gaat om voedsel, want dat komt meestal van ver en heeft al heel veel behandelingen ondergaan voordat het in onze supermarkt en uiteindelijk op ons bord belandt.

Je zou kunnen zeggen dat we vervreemd zijn van veel zaken om ons heen en dat is begrijpelijk, want het is lastig leven als je werkelijk overal bij stil wilt staan. Dat gaat niet, maar af en toe een moment van bezinning doordat je opeens wel erg ronde en witte champignons of een heel bijzonder biefstukje in het schap ziet liggen dat lijkt me echt niet te veel gevraagd.

Daarom hou ik van sites als rebelartnet en urbanartcore want die schudden me af toe weer helemaal wakker en daarom ben ik ook erg gecharmeerd van een initiatief als Far Foods dat laat zien wat onze tomaatjes eigenlijk kosten en dan hebben we het dus niet alleen over geld maar over hele andere en veel grotere dingen.

Stel dat je supermarktbonnetjes er vanaf morgen zo uit zouden zien, zou dat dan wat met je doen?

Zou je je er wat van aantrekken en je koopgedrag aanpassen? Mits je portemonnee het toelaat natuurlijk. Want daarin zit hem nu nog vaak het probleem. Bovendien moet je nog altijd aardig wat extra moeite doen om producten te kopen die niet zo ver gereisd hebben en moet je vooral heel veel dingen niet kopen of niet doen.

Als ik naar mezelf kijk dan probeer ik zo goed en kwaad als ik kan te leven op een manier die onze wereld niet al te veel schade berokkent maar ik koop nog vaak genoeg ‘foute’ producten en ik doe nog steeds ‘foute’ dingen.

En daarom helpen de prikkels van andere wereldverbeteraars mij: om bij de les te blijven en om me de ogen te openen voor dingen die ik nog niet wist. Zodat ik bij mijn volgende bezoek aan de supermarkt anders zal kijken naar die goedgevulde schappen en naar mijn bonnetje en wie weet doen jullie dat na het lezen van deze blogpost ook.

Maar wie heeft ooit op zo’n doodgewone tuinstoel gezeten en gedacht ‘Laat ik eens iets heel anders doen met dat stoeltje waar de hele wereld op zit’?

Ik in elk geval niet maar het zal je niet verbazen dat er wel iemand is die dat dacht en dat ook ten uitvoer heeft gebracht. En de manier waarop hij dat heeft gedaan deed mij denken aan wat Bertold Brecht het ‘Verfremdungseffekt’ noemt. Misschien klopt die vergelijking niet helemaal maar het feit dat de stoelen die je in deze blogpost ziet allemaal handgemaakt en van porselein zijn maakt ze op zijn minst bijzonder en laat je zeker even stil staan bij iets alledaags.

En precies dat is de bedoeling van Sam Durant, de kunstenaar die ze maakte en hij legt ook uit wat hem ertoe bewoog om dit plastic massaproduct ‘made in China’ om te vormen tot ambachtelijk vervaardigde porseleinen kunstvoorwerpen:

‘The label “made in China” has become synonymous with cheap and low quality. Apparently standing in contradiction to this stereotype, the hand made porcelain chairs status as objects of aesthetic value rest on the fact that they are Chinese goods, conceptually and physically. Viewers with even a modest grasp of history know that China has been producing masterpieces of ceramic art for centuries, far longer than any comparable tradition in the “west”.’

Zelf heb ik geen plastic tuinstoelen maar ik zie ze vaak genoeg en zal anders naar ze kijken en misschien ga ik onwillekeurig ook wat voorzichtiger zitten nu ik deze porseleinen varianten gezien heb. En ik hoop stiekem dat jullie dat ook gaan doen want ik geloof in de kracht van verwondering, vervreemding en verbeelding.

Want het lukt Karlsson om op zijn manier de wereld te verbeteren: Zo trekt hij zich niet veel aan van wat anderen vinden, redeneert hij volgens zijn eigen logica en noemt hij zaken waar andere mensen zich erg druk over maken ‘volkomen onbelangrijk’. Bovendien heeft hij een propellertje op zijn rug zodat hij kan vliegen. Wat erg handig is want het maakt hem ook letterlijk ongrijpbaar. Verder neemt hij het begrip tijd erg ruim zoals blijkt uit dit citaat ‘Ik kom ongeveer om drie of vier of vijf uur. Maar geen minuut voor zes uur en in geen geval later dan zeven uur’ en heeft hij altijd zin om ‘iets leuks doen’.

En tenslotte is hij onnavolgbaar goed in wat hij zelf ‘tirriteren, figureren en poetsen bakken’ noemt. Als je wil weten wat dat precies inhoudt moet je gewoon de boeken lezen (ze zijn antiquarisch nog verkrijgbaar maar je mag ze ook best van mij lenen) want dat kan Karlsson het beste zelf uitleggen door het allemaal in de praktijk te brengen.

Helicopterview en voorleesuurtjes

Met Karlsson in de buurt hoef je je geen moment te vervelen want hij weet je in beweging te krijgen zonder dat je er zelf erg in hebt. In die zin lijkt hij wel wat op een leider zoals Seth Godin die beschreef in zijn boek Tribes. Wat mij betreft mogen de Karlsson boeken dan ook allemaal linea recta de Managementboek top zusenzoveel in. Want vragen ze in vacature-advertenties niet heel vaak om een helicopterview?

Of misschien moet ik voorleesuurtjes gaan houden voor iedereen die eigenlijk liever leider zou zijn maar nog een duwtje in de rug cq een propellertje op de rug nodig heeft om dat ook te durven zijn? Dat zouden ongetwijfeld erg geanimeerde voorleesuurtjes worden want Karlsson’s lessen bieden stof tot nadenken en doen, voor de voorlezer en de toehoorder.

Tirriteer, figureer en bak een poets!

Heb je zelf het idee dat een propellertje en het ‘tirriteren, figureren en poetsen bakken’ van Karlsson jou ook van pas zouden komen, ga dan bij hem in de leer en lees de boeken of laat je door mij voorlezen. Ontdek hoe jouw eigen motortje werkt ofwel wat jou drijft en beweegt. Ontdek wat jouw manier van de wereld verbeteren is en ‘tirriteer, figureer en poetsen bak’ er op los! Wie weet hoeveel mensen jij meekrijgt en op jouw beurt weer laat bewegen. En wie weet hoeveel plezier je hen daarmee bezorgt en hoeveel plezier je daar zelf aan gaat beleven.

Want ook dat is Karlsson ten voeten uit, hij geniet enorm van de goede dingen van het leven en hij zegt eigenlijk de hele tijd, tussen de regels door, dat anderen dat ook zouden moeten doen en waarom zou jij niet één van die anderen zijn?

En dan is er nog iets waar ik van hou: Technologie. Niet omwille van de technologie ‘an sich’ maar omwille van dat wat je er als mens mee kunt en één van de voor mij allerbelangrijkste dingen die technologie mogelijk maakt is het contact hebben met andere mensen.

Via internet en via de mobiele telefoon want zelfs met mijn iPhone internet ik maar weinig en bel ik veel. Dat is ook de reden dat ik geen ‘echt’ iPhone abonnement heb want dat zou in mijn geval erg onvoordelig uitpakken.

En laten al die zaken nu allemaal met elkaar te maken hebben. Op een manier die je misschien even met je ogen doet knipperen maar die je hopelijk daarna toch ook laat glimlachen, al zijn ze dan juist geen WYSISWYG en zo kunstmatig als maar kan, deze telefoonmasten die vermomd zijn als boom.

Ik heb er zelf ook wel eens eentje gezien, ergens langs de A2 tussen Eindhoven en Weert, maar als je de nu leverbare modelletjes allemaal bij elkaar ziet en je zou ze combineren dan wordt het wel een erg bizar bos, met dennebomen, cactussen en palmen.

En hoezeer ik ook van technologie en bellen houd, ik loop dan toch liever door een echt bos. Alhoewel ik daar natuurlijk ook niet meer helemaal zeker van weet hoe WYSISWYG dat eigenlijk is. Toch eens aan de kabouters vragen als ik weer langs hun stekje in het bos kom want die zullen dat toch wel weten?

Want dat is iets waar ze bij Ikea wel van houden, ook op het gebied van hun reclamecampagnes. Dus eigenlijk hoeft het niemand te verbazen dat ze dit keer eens de Parijse metro meenden te moeten (over) nemen met het volgende resultaat.

Sterker nog, we hadden het zelfs kunnen verwachten want Ikea nam, zoals je hier onder kunt zien, al een keer eerder de metro en wel in Japan.

Maar toch lijken we weer blij verrast door deze manier van marketing want op internet werd de afgelopen week overal geroepen hoe bijzonder dit wel niet is.

En ik roep het nu zelf natuurlijk ook. Omdat ik inderdaad ook met veel plezier kijk naar wat er nu weer bedacht is, omdat ik blij word van het ietwat ontregelende effect van deze kleurrijke banken op de Parijse perrons, omdat ik zie dat er goed is nagedacht over welke kastenwand en welke kleur bank bij welke halte moesten komen te staan, omdat ik geloof in mensen laten zien en laten ervaren hoe jouw producten zijn en omdat ik hou van onverwachte verbindingen.

Die onverwachte verbindingen en combinaties maak ik weliswaar vaak zelf maar ik laat me ook erg graag verrassen door anderen die dat doen. Ikea doet dat sinds jaar en dag regelmatig en de ontwerper van de leeslampschommelstoel doet dat dus ook. En ik hoop dat ook zij samen tot een onverwachte verbinding weten te komen en dan ga ik hem kopen, die stoel.

Kijk maar eens naar het transformatie(or)-huisje dat door Roeland Otten onder handen werd genomen, althans als je het ziet want het is bijna een ‘zoekplaatje’ geworden.

Op de site van Otten vind je nog meer ‘zoekplaatjes’ maar zelfs zonder die te bekijken is zijn site zelf ook een transformatie-project en zeker de moeite van het bezoeken waard. Vooral voor de Mac-gebruikers onder jullie want die zullen meteen begrijpen waarom ik dat schrijf.

Overigens staat Otten niet alleen in het transformeren van de huisjes. Er zijn ongelooflijk veel voorbeelden te vinden van beschilderde of met affiches beplakte huisjes – maar dat maakt ze meestal opvallender in plaats van onopvallender en juist daarom vind ik Otten’s aanpak zo mooi en verrassend.

Met dank aan rebelart voor de (dagelijkse) inspiratie.

Dat er behalve deze ‘Fail Whale’ en de Dodesfelfo nu nog een andere nieuwe diersoort, de plakbandkwal, is opgedoken, dat weet lang nog niet iedereen dus het leek me een goed idee om dat hier bekend te maken.

Het dier werd voor het eerst gesignaleerd op de Off-the-rollwebsite maar ik zou er niet van opkijken als het, al dan niet op de fiets, vanaf vandaag kantoren in heel Nederland weet te bereiken. Want daar is de belangrijkste grondstof waaruit deze kwal is opgebouwd (plakband) namelijk in ruime mate voorhanden. Bovendien kan ik me voorstellen dat je, als je dag in dag uit op kantoor zit, af en toe wel behoefte hebt aan even iets heel anders doen.

Nu ben ik ook een verwoede knip-en plakker maar ik neem toch echt mijn petje af voor degene die dit in elkaar heeft weten te plakken. Dit zou mij niet lukken, sterker nog dat zou één grote in elkaar verstrikte plakbandbende worden als ik eraan zou beginnen en daarom hou ik het in dit geval op een blogpost schrijven.

Maar als je zelf denkt, dat kan ik en dat wil ik ook dan zou ik zeggen: Ga je gang en veel plezier! En maak even een foto als je klaar bent want dan plaats ik die alsnog bij deze blogpost.

En dan kan ik je vertellen dat er nog heel veel te vegen valt wanneer je er maar oog voor hebt en er uitgebreid de tijd voor neemt. Dus haal je bezem uit de kast, kijk naar het onderstaande filmpje en je weet voor eens en voor altijd wat vegen is.

Dus als ik, om maar meteen met de deur in huis te vallen, onze overheid, die het ondernemerschap zo graag stimuleert, een paar ongevraagde adviezen mag geven dan zijn het deze:

• Verplicht grote bedrijven en organisaties binnen 14 dagen hun betalingen aan mkb’ers te doen. Stel daar een beloning tegenover als ze dat wel doen en een automatische dagelijkse rente-opslag als ze die betalingstermijn overschrijden.
• Bedenk een oplossing voor het niet- meer- van- deze tijd- gedoe met bonnetjes en het invoeren ervan. Dat moet anno 2010 toch echt handiger, prettiger en efficiënter kunnen.

En voordat je me nu gaat vragen of ik niet zelf een oplossing kan bedenken voor b.v. dat invoeren van de bonnetjes zeg ik alvast dat me dat niet gaat lukken. Om de doodeenvoudige reden dat ik me weliswaar verschrikkelijk erger aan dat stompzinnige gedoe maar er tegelijkertijd ook helemaal niks mee heb. Ik hoop dus dat er andere mensen zijn die dit varkentje gaan wassen.

Zo kan het dus ook

Intussen heb ik heb enorm veel bewondering voor mijn accountant. Ik doe zelf namelijk maar een klein deel van mijn administratie en hij doet gelukkig de rest. Want elke minuut dat ik met Excel moet werken kost me jaren van mijn leven. Ik word er boos en chagrijnig van en ik krijg zelfs de neiging om mijn iMac het raam uit te gooien en dat laatste wil wat zeggen in mijn geval.

Dat dat nog altijd niet gebeurd is komt omdat ik mijn frustratie en boosheid weet te onderdrukken door op zo’n moment te kijken naar de Excel-kunst van Daniëlle Aubert. Daar word ik meteen vrolijk van en dan pak ik toch maar weer het volgende bonnetje om dat in te voeren.

En nu we het er toch over hebben, misschien moet ik mijn accountant eens tippen over Spreadtweet, de Twitter-applicatie waar ik al eerder over schreef en die eruit ziet als Excel. Dat lijkt me voor elke Excel-liefhebber een echte aanrader.