En toen bleek de werkelijkheid weer eens verrassender en tegelijkertijd verdrietiger te zijn dan ik van tevoren gedacht en verwacht had. Want op de ochtend dat ik vanuit de Provence- waar ik ook al een dag met zwaar onweer, grijszwarte luchten en enorme hoeveelheden regen getrotseerd had- vertrokken was naar Nice bleek bij aankomst in Marseille dat de treinen niet verder reden in oostelijke richting omdat een groot deel van de provincie Var overstroomd was.

Door de uitzonderlijke zware regenval (er viel op 1 dag net zoveel regen als normaal gesproken in een half jaar) waren overal beekjes uit hun bedding getreden, zijn huizen, auto’s, dieren en mensen weggespoeld door de woeste stromen van modder en water en lag een groot deel van de infrastructuur plat.

Er reden geen treinen meer, je kon niet meer mobiel bellen, de departementshoofdstad was onbereikbaar, de stroom was uitgevallen en er heerste chaos. De mensen van de Franse NS, de SNCF wisten niks, mochten niks en konden niks en intussen stonden de stations vol met toeristen die tegen beter weten in hoopten op bussen. Toerisme is namelijk de voornaamste inkomstenbron van Var en de aangrenzende provincie Alpes Maritimes.

En wat is het dan makkelijk om de taal te spreken, de streek goed te kennen, brutaal-beleefd te zijn en snel beslissingen te kunnen nemen. Want ik heb uiteindelijk door veel geïmproviseer met streekbussen en wat geluk toch mijn vakantieadres in Menton (aan de Italiaanse grens) weten te bereiken en ben ik opnieuw improviserend met treinen waar ik eigenlijk niet in mocht gaan zitten ook weer thuis gekomen.

Maar niet zonder dat ik op de heenreis Var net een hele troosteloze Povlakte vond: Overal bruin water en modderstromen links en rechts van de weg en hier en daar ook op de weg. De busschauffeur moest voortdurend een nieuwe route bedenken en uiteindelijk zijn we maar via de autoroute gaan rijden want die bleek nog intact te zijn. Verder overal helicopters, politie, brandweer en andere reddingswerkers die met man en macht probeerden om mensen weg te halen uit hun ondergelopen huizen.

De terugreis gaf een ander beeld: Caravans en koelkasten in bomen hangend, nog altijd helicopters en politie en brandweer die nu hielpen met schoonmaken en met redden wat er nog te redden viel uit de puinhopen in de buurt van beekjes die van de ene op de andere dag geen beekje meer waren.

Tussen de heen- en de terugreis in bleef het weer overigens ook erg instabiel. Zowel de lucht als de zee waren tijdens deze vakantie slechts af en toe blauw en sowieso zal ik me vooral het grauw en het bruin herinneren. Het grauw van de alsmaar terugkerende regenwolken en het verdriet om de dodelijke slachtoffers die er gevallen zijn en het bruin van het verwoestende water en de modderstromen. Vandaar ook de titel van deze blogpost.

En omdat het veel regende heb ik heel veel gelezen en ‘moest’ ik mijn voorraad Franse boeken dusdanig aanvullen dat ik de dag voor vertrek 2,5 kilo aan intussen verorberd leesvoer per post naar mijn thuisadres heb verzonden. Die truc had ik al eens eerder uitgehaald en ik kan het iedereen die met het OV op vakantie gaat aanraden want het scheelt je veel gesleep waardoor je met lekker weinig bagage in de trein of bus kunt stappen.

De overige observaties die ik heb gedaan, want die zijn er en ik heb ze allemaal genoteerd in een superhandig, heel klein en dun notitieboekje, komen ongetwijfeld aan bod in andere blogposts en dan begin ik nu maar eens aan mijn mailbox…

Ik ken haar steden en dorpen, haar stations, haar baaien, haar pracht en praal en haar vergane glorie. En ik ken haar regionale specialiteiten en haar accent, dat me zo vertrouwd was dat het me altijd op een reprimande kwam te staan van de strenge docente bij de Alliance Francaise die vond dat dat Zuid-Frans echt niet door de beugel kon.

Ik ken het allemaal van binnen en buiten ofwel ‘par coeur’ zoals de Fransen zeggen maar ik ben er meer dan 10 jaar niet geweest en ik begon haar te missen. Dus ik ga haar weer eens opzoeken, die Rivièra waarover Achterberg o.a. dit schreef:

‘De helling schuift met bloemkastelen dicht.
Wegen die ik niet wist dat verder konden
hebben hun col de wolken in gevonden
naar deze zee waaraan het Zuiden ligt’

Uit: Gerrit Achterberg ‘Verzamelde Gedichten’, Querido 1984

En behalve Achterberg en Couperus ga ik daar Matisse (pdf-link) en Nietzsche ongetwijfeld weer ‘ontmoeten’ want zij woonden allebei in Nice en lieten er, al schilderend en schrijvend, hun sporen na. In die veelkleurige, door Grieken gestichte stad, (Nice heette ooit Νικαία en is genoemd naar de godin Nike) die inmiddels al weer 150 jaar Frans is maar tegelijkertijd Italiaans voelt.

Ik ga dus op vakantie naar de Blauwe Kust met als gevolg dat deze blog even stil komt te liggen. Eind juni ben ik er weer en dan hoop ik jullie allemaal weer te zien dus graag tot dan!

Je gaat op een avond naar een netwerkbijeenkomst en daar komt Claire Boonstra, één van de oprichters van Layar een verhaal vertellen. Je kent Claire al langer en je weet ook al wat Layar is: Een Augmented Reality*- applicatie die draait op je telefoon en die je, wanneer je door de camera van je telefoon kijkt, extra informatie geeft over je omgeving. Hoe dat eruit kan zien toont de onderstaande video.

Maar op de één of andere manier raken Claire’s woorden je opeens midden in je firestartershart. Want ze zegt ‘Layar is naar mijn idee erg geschikt voor het vertellen van een verhaal’ en je denkt ‘Maar dat is wat ik doe, ik vertel een verhaal’. En ze zegt ‘Je kunt als verteller bij wijze van spreken in de Layar gaan staan en de mogelijkheden van een Layar groeien met de dag’ en je denkt ‘Dat past perfect mijn mijn manier van werken, van straatvondsten doen en van ‘marketing by walking around’ en ze sluit af met ‘Wie heeft er droom die door Layar verwezenlijkt kan worden’ en voordat je er erg in hebt roep je heel hard ‘Ik!’.

‘Ik kan alles uitleggen’

En je ziet opeens allemaal vragende ogen op je gericht en je moet vertellen waarom je zo hard ‘Ik!’ riep en dan leg je het uit:

‘Ik doe wat Layar ook doet, want ik voeg een extra laag met informatie en inspiratie toe aan de werkelijkheid omdat ik dingen zie die anderen niet zien. En ik speel met het idee om mijn werk, mijn straatvondsten en inzichten naast wat ik al doet op mijn blog en met mijn presentaties, ook uit te geven in boekvorm waarbij je het woord boek heel ruim moet opvatten.

Want ik denk ook nu weer in iets wat er nog niet is: Een Layar dus waarin ik kan ‘plaatsnemen’ om op plekken waar ik zelf al was anderen die er ook komen te vertellen wat ik daar zag en tot welk klantropologisch marketing- en innovatie- inzicht ik daar kwam.

Neem bijvoorbeeld de bladafvalbak die me opnieuw liet inzien dat online en offline helemaal niet zo ver uit elkaar liggen als sommigen ons willen doen geloven. Of neem het klapperbord op het station in Zürich dat laat zien hoe handig het is als je je boerenverstand gebruikt als je iets ontwerpt, verkoopt of vertelt.

En zo heb ik voorbeelden te over om mensen uit te nodigen ook anders te gaan kijken. Want dat is de kern van mijn werk als klantropoloog: Mensen die daarvoor open staan helpen met anders kijken en doen en daarom past Layar perfect bij wat ik doe’.

En dan zie je de andere bezoekers van de netwerkbijeenkomst enthousiast knikken en weet je wat je te doen staat. Want een firestarter komt niet ver zijn eentje dus je gaat de hulp van anderen inroepen. Je vertelt je droom ook aan Maarten Lens-Fitzgerald, één van de twee andere Layar-oprichters die je door twitter en je Nexthealth-activiteiten kent.

Ook Maarten is direct enthousiast en hij zegt ‘Schrijf je droom maar op en dan ga ik kijken met welke ontwikkelaar ik je in contact kan brengen’ en hij geeft je de tip om contact op te nemen met de Hogeschool Van Amsterdam waar studenten sinds dit jaar ook Layars als deze ontwikkelen.

Van wild plan naar Layar: wie helpt me?

En dan ben je een half jaar verder en dan ben je nog lang niet waar je wilde zijn. Er is voor je gevoel nog (te) weinig gebeurd en vooral veel gepraat. Dat had je kunnen weten, want het is niet voor het eerst dat je een wild plan hebt dat je erg graag wil uitvoeren en je weet ook best dat zoiets meestal langer duurt dan jij zou willen. Want je wil het het liefst vandaag of morgen realiseren om de doodeenvoudige redenen dat er nog meer van die wilde plannen in je hoofd zitten en als het ene eruit is kan je pas weer door met het volgende.

Je had het kunnen weten maar begint toch ongeduldig te worden al geef je dat niet graag toe. En daarom besluit je om er een blogpost aan te wijden waarin je om hulp vraagt want die kan je nog steeds heel hard gebruiken.

Dus als jij mij (want de ‘je’ uit het verhaal ben ik natuurlijk gewoon zelf) op welke manier dan ook kunt helpen of als je andere mensen kent die me kunnen helpen om van dit wilde plan een Layar te maken dan hoor ik (heel) graag van je.

*Op Mobile Cowboys vind je een onlangs gemaakte documentaire waarin een aantal mensen, waaronder Maarten Lens-Fitzgerald, vertelt waar Augmented Reality in hun ogen voor staat en wat zij er in hun werk mee doen. De toon en het taalgebruik van de documentaire zijn nogal technisch van aard maar als je daar geen moeite mee hebt en iets meer wilt weten over Augmented Reality dan is hij de moeite van bekijken waard.

Dus wat gebeurt er als je van de uitgever – die misschien jouw boek gaat uitgeven maar daarover nog altijd geen ei heeft gelegd- je huiswerk wel van ‘a’ naar ‘b’ en van ‘b’ naar ‘c’ moet maken? Omdat hij je gevraagd heeft om de stappen die jij zet wanneer je aan het werk bent expliciet- en bij voorkeur in de goede volgorde- te benoemen zodat ze hoofdstukken kunnen worden in dat boek.

Dan staat ‘gansch het raderwerk’, dat normaal gesproken als vanzelf draait, opeens stil. Want normaal gesproken loop je helemaal niet van ‘a’ naar ‘b’ en van ‘b’ naar ‘c’ maar begin je bij ‘c’, loop je dan naar ‘a’ en pak je ‘b’ in het voorbijgaan ook nog even mee. En nu word je dus gedwongen de stappen in je eigen denk- en werkproces lineair te bekijken en te benoemen.

Misschien is/was dat wel het moeilijkste huiswerk dat ik ooit opkreeg maar ik denk dat ik ze toch heb. De 5 stappen die ik, op aanraden van iemand die merkte hoezeer mijn hersens kraakten bij het uitvoeren van deze opdracht, eerst in de onderstaande beelden heb ‘gevangen’ en nu verder aan verwoorden ben. Omdat ik heus wel begrijp dat alleen beeld niet toereikend zal zijn om opnieuw het gesprek aan te gaan met de uitgever.

Daarnaast heb ik, uit eigener beweging, alvast een aantal blogposts geselecteerd en die ondergebracht bij de hoofdstukken in spé. En daaruit bleek eens te meer dat ik niet alle stappen altijd zet maar het van de aard van de opdracht, het moment, het gezelschap en de omgeving waarin ik me bevind laat afhangen welke wel en niet handig en nodig zijn.

Ontzuiling in de 21e eeuw

En zo oud als ik ben, heb ik veel van dit huiswerk geleerd: Het liet me opnieuw zien hoe groot de afstand tussen het rechts cq non-lineair en het links ofwel lineair denken is en het deed me beseffen dat er nog een lange weg te gaan is wanneer we die afstand willen verkleinen.

Ik ben er dan ook voor dat we dat jonge mensen in het onderwijs het ‘en en denken’ al mee gaan geven en ik wil daar, bijvoorbeeld als gastdocent en/of projectbegeleider, graag aan bijdragen. Daarom heb ik de laatste weken een aantal gesprekken gevoerd mensen in het HBO-en WO.

En wat blijkt? Ook daar gaapt die afstand tussen links- en rechtsdenken, ook daar zitten mensen sinds jaar en dag in hun zuilen en schiet het, ondanks veel goede bedoelingen, nog altijd niet erg op met multidisciplinair werken en doceren dwars door alle zuilen heen.

En dat is nu net wat ik graag doe. Niet omdat ik dat zo stoer vind ofzo, maar omdat ik uit ervaring weet dat je daardoor verder komt. Dus toen één van mijn gesprekspartners zei ‘Wat jij wil, is het onderwijs van de 21e eeuw’, toen kon ik dat alleen maar volmondig beamen en vervolgens kreeg ik ook van hem huiswerk mee.

Want een mens is nooit te oud om te leren, maar dat wisten jullie al dus ik laat het hierbij en ga maar eens verder met mijn huiswerk…

Als je dat leest dan begrijp je al waarom de titel van deze blogpost waar is. Want ik mag dan wel als alfa geboren zijn en tijdenlang zelfs als intellectueel van de familie gegolden hebben, ik ben eigenlijk een permanente beta: Ik werd reisleidster, werkte in de buitendienst als vertegenwoordiger, was met veel plezier afdelingsmanager in de retail en op een callcenter, werd toen kanaalmanager, vervolgens business innovator, online marketing consultant en ik ben inmiddels alweer een paar jaar klantropoloog en ondernemer. En ook nu leer ik nog elke dag bij en ik hoop dat ik me nog lang verder mag ontwikkelen.

En wat voor mij geldt, geldt net zo goed voor mijn site. Ook dat is een permanente beta want hij verandert voor en achter de schermen voortdurend. De ene keer zichtbaar, de andere keer onzichtbaar maar hij verandert want hij moet mee met zijn tijd, met de veranderende omstandigheden en de klant/gebruikerswensen.

Hij is dus nooit af. Want dat is waar de uitdrukking ‘permanente beta’ voor staat. Voor een site/dienst/applicatie die nog niet af is maar al wel wordt gelanceerd en die telkens, op basis van wat gebruikers als verbeterpunten aandragen, aangepast en verbeterd wordt. En zo zijn mijn volledig vernieuwde resultaatpagina en de daaronder hangende nieuwe subpagina’s dan ook tot stand gekomen.

Dat was hard nodig want de oude resultaatpagina was inmiddels rommelig, onoverzichtelijk en daardoor ook erg gebruiksonvriendelijk geworden. Maar dat is vanaf vandaag verleden tijd. Dus wat is er veranderd?

• Als je klikt op ‘resultaat’ zie je in 1 oogopslag -gesorteerd naar vakgebied- alle opdrachtgevers voor wie ik werk of gewerkt heb. Door te klikken op de naam van een opdrachtgever ga je naar een aparte pagina waarop je leest wat ik voor hem doe/gedaan heb
• Kies je de subtab ‘visie-werkwijze’ dan lees je waar klantropologie voor staat en hoe ik werk
• Onder ‘F in het nieuws’ vind je interviews die ik gegeven heb en artikelen/boeken waaraan ik aan meegewerkt heb

Zoals gezegd, ik ben blij met mijn nieuwe resultaatpagina maar veel belangrijker is natuurlijk wat jullie ervan vinden. Dus als je de moeite wilt nemen om ernaar te kijken, laat me dan weten wat je ervan vindt. Want je begrijpt dat fackeldeyfinds.com en ikzelf ook na vandaag een permanente beta blijven.

En ik ben er mee aan de slag gegaan want ik heb ze, om te beginnen, allemaal heel goed gelezen, heb erop gereageerd, heb ze op me laten inwerken en ze laten bezinken. Dat was ook wel nodig want ik kon van tevoren niet inschatten hoeveel antwoorden ik zou krijgen en al helemaal niet voorzien hoezeer ze me zouden raken, want dat deden ze en dat doen ze.

Vervolgens heb ik ze gebundeld in de onderstaande presentatie en die heb ik inmiddels ook gemaild aan de uitgever met de vraag of hij me op korte termijn uitsluitsel wil geven over onze mogelijke samenwerking.

Jullie antwoorden hebben me, op een positieve manier, van mijn stuk gebracht en hebben er stuk voor stuk voor gezorgd dat ik me meer dan ooit elke dag jarig voel. En tegelijkertijd hebben ze me laten inzien dat er hoe dan ook- met of zonder uitgever- inderdaad werk aan de boekwinkel is.

Met andere woorden, ik weet wat mij te doen staat en ga verder met mijn boek, waarbij ik nogmaals wil aantekenen dat je het woord ‘boek’ in dit verband heel ruim moet nemen.

En ik wil iedereen, die op welke manier dan ook, antwoord heeft gegeven of nog gaat geven, daarvoor bedanken. Want zo halen we als mensen het beste uit elkaar en als er iets is waar een klantropoloog van houdt, dan is het- en dat beschrijft het antwoord van Els Ten Napel (dia 36) heel goed- dat wel.

In die zin vier ik dus elke dag mijn verjaardag, want bij alles wat ik doe schakel ik andere mensen in. Of dat nu over werk gaat of over privé-aangelegenheden, in je eentje kom je uiteindelijk niet ver of in elk geval niet ver genoeg. En toch merk ik keer op keer dat mensen in met name grote organisaties het in hun eentje blijven proberen.

Bijvoorbeeld omdat ze er simpelweg niet aan denken om hulp te vragen of omdat ze bang zijn om toe te geven dat ze niet alles kunnen en ze vinden dat ze zelf alles moeten weten. Of omdat de cultuur in hun organisatie of in hun branche niet gericht is op delen en samen werken en ze kennis beschouwen als macht. Of omdat ze niet weten met wie ze, binnen en buiten hun eigen organisatie/afdeling, zouden kunnen samenwerken.

Maar als diezelfde mensen op een verjaardag bij elkaar zitten dan blijken ze dit wel te doen: Dan weten zij nog wel een ‘mannetje’ voor hun buurman die op zoek is naar een goeie schilder heeft liggen, ze vertellen enthousiast over die camping waar ze waren of over het restaurant waar het eten beroerd en de bediening nog beroerder was en ze geven spontaan advies over de aanschaf van een digitale camera. Nog frappanter is dat een aantal van hen dat online ook doet en daar helemaal niet bij stilstaat.

Vandaar dat ik vanmiddag mijn verjaardag ga vieren met een aantal mensen uit het Bernhoven Ziekenhuis en wie weet gaan we inderdaad wel wat figuurlijke ‘loopings’ maken aan de hand van de onderstaande presentatie. Dat zou mij niet verbazen want de praktijk leert me dat ‘elke dag jarig zijn’ voor veel organisaties nog altijd iets nieuws, onbekends en zelfs engs heeft. Dat besef ik terdege en het is niet voor niets dat ik Loesje ook vandaag weer ‘meeneem’. Zij misstaat op geen enkele verjaardag en is als geen ander in staat om op een luchtige manier moeilijke onderwerpen aan te snijden.

Het verlanglijstje

Maar er is meer dat ik vandaag wil doen en dat is mijn verlanglijstje met jullie delen. Er staat maar 1 ding op en dat is een vraag waarop ik graag van jullie antwoord zou willen krijgen.

De reden dat ik jullie iets wil vragen is het feit dat ik, samen met een uitgever, aan het kijken ben of er een ‘boek zit’ in mijn werk. Nu blijkt het lastig te zijn om over jezelf te zeggen wat jouw werk de moeite van het uitgeven waard maakt. Bovendien weten andere mensen meestal beter dan jijzelf waarin jij je onderscheidt en daar komt dan nog een keer bij dat ik sowieso graag aan ‘crowdsourcing’ doe.

Dus wat is er logischer dan jullie te vragen wat mijn werk (blogposts, adviezen, presentaties, tweets, columns, ideeën en concepten) in jouw ogen, de moeite van het in boekvorm publiceren waard maakt?

Jullie zouden mij enorm helpen en een groot plezier doen als je antwoord zou willen geven op die vraag. En als je daar inderdaad wat voor voelt- het is uiteraard geen verplichting- weet dan dat ik elk antwoord beschouw als een heel bijzonder kado.

Aan de twitteraars onder jullie het verzoek om de hashtag #elkedagjarig te gebruiken in je antwoord. Op die manier kan ik alles makkelijker terugvinden om het uiteindelijk, in welke vorm dan ook, te kunnen bundelen.

Alvast bedankt voor je antwoord en voor het feit dat jullie me elke dag en dus ook vandaag, jarig laten zijn!

Update 19 januari: Iedereen die al gereageerd heeft bij deze nogmaals bedankt voor de tijd en de moeite die je hebt genomen om voor je antwoord.
Op dit moment heb ik een kleine 20 reacties, die hetzij via twitter, hetzij via de telefoon of mail of hier op mijn blog binnenkwamen en ik verwacht er de komende dagen nog een paar.
Maar ik zie nu al een rode draad: Het is zaaks dat een eventueel boek of manifesto net zoveel energie uitstralen als mijn blog en mijn presentaties dat doen. Waarbij het geheel ondersteund dient te worden door veelvuldig gebruik van (veelal zelf gegenereerd) beeldmateriaal.

Op het moment dat ik alles verzameld heb ga ik de antwoorden bundelen en/of samenvatten en al dan niet naar de uitgever sturen, want een boek in eigen beheer uitgeven kan natuurlijk ook. Wordt vervolgd…

Ik kondigde die wijziging al eerder aan en heb toen ook al uitgelegd waarom ik dat wilde doen en de reden daarvoor is simpel: Ook voor mij als klantropoloog gaat het er om wat mijn ‘diensten’ mijn opdrachtgevers opleveren. Ofwel wat is het resultaat van het feit dat we samen anders kijken, denken en doen naar klanten, marketing, innovatie en communicatie.

Het behaalde resultaat

Waarbij dat resultaat van alles kan zijn, daarom geef ik graag een paar voorbeelden en vermeld ik per voorbeeld de opdrachtgever van wie ik deze resultaten teruggekoppeld kreeg:

• ‘Eyeopeners’ en verrassende inzichten in de eigen manier van doen en in die van de mens achter de klant (alle opdrachtgevers)
• Kennismaking met trends en ontwikkelingen op het gebied van (online) marketing, innovatie, technologie en communicatie (alle opdrachtgevers)
• Inspiratie en tips om zelf in je eigen organisatie anders te gaan kijken, denken en doen (alle opdrachtgevers)
• Meer bezoekers aan websites (Bayer)
• Meer werkplezier door een andere manier van omgaan met ideeën die in een organisatie leven (Maartenskliniek)
• Gevoel voor de klant en de mens achter de klant in plaats van vooral gevoel bij een showroom en auto’s (SEAT)
• Prettiger en beter bij de verschillende personen passende manieren van communiceren met je partijleden en andere geïnteresseerden (Groen Links)
• Een compleet andere opzet van een website (Hart en Vaatgroep)

Al met al komt het resultaat er dus op neer dat mijn opdrachtgevers hun klanten als mens serieus zijn gaan nemen. Want dat is immers de kern van klantropologie. Dat dat in de praktijk betekent dat medewerkers zelf ook als mens serieus worden genomen, dat lijkt toeval maar dat is het niet. Omdat klantropologie niet kan bestaan zonder medewerkers die de ruimte krijgen cq durven te nemen om zelf anders te kijken, te denken en te doen.

Het nieuwe ontwerp

In mijn eerdere blogpost over de wijzigingen op mijn site zag je al een ontwerp voor de resultaatpagina maar dat bleek niet realiseerbaar. Er ligt nu dus een nieuw ontwerp dat je hieronder ziet en dat de komende tijd verder wordt uitgewerkt en gebouwd.

Zoals gezegd, ‘resultaat’ is een ongebruikelijke aanduiding, het is nieuw en anders en het past goed bij mij en bij wat ik doe. Maar het mooiste van alles vind ik dat het één van mijn opdrachtgevers was die met dit idee kwam. Dus ik ga ‘resultaat’ gebruiken en zal nauwlettend in de gaten houden of het gaat werken of niet. Want ook in dit geval geldt natuurlijk dat resultaat telt.

Mocht je ook ideeën, tips of suggesties hebben waarmee ik mijn website kan verbeteren, laat me dat dan weten. Ik kan er ongetwijfeld wat van leren en wie weet anderen ook.

Met dank aan Anne-Marie Westerbeek voor het idee, Mick Pantelaras voor het ontwerp, Coen Jacobs voor zijn prima adviezen en Jeroen Smeets voor het bouwen van weer een paar nieuwe pagina’s.

En toch ga ik mezelf de komende weken eisvrij geven. Wat ik ga doen weet ik nog niet maar het komt er op neer dat ik even weinig van mezelf eis, vandaar natuurlijk het ‘eisvrij’. Niettemin vliegt de tijd in die weken vermoedelijk net zo als wanneer ik aan het werk ben.

Want intussen is het ook alweer bijna het einde van dit jaar, een jaar dat voor mij erg traag begon maar uiteindelijk toch weer voorbij vloog. En daarom wil ik deze laatste blogpost van 2009 besluiten met dit filmpje dat op een hele bijzondere en ‘menselijke’ manier laat zien hoe die tijd inderdaad voortschrijdt.

Dat de tijd vliegt omdat je plezier hebt in wat je doet, noem het werken, leven, feestdagen, kerstvakantie hebben of eisvrij zijn, dat wens ik jullie uiteraard allemaal toe voor nu en volgend jaar!

Ik ben er weer vanaf 4 januari en ik hoop jullie ook.

Zelf ben ik niet zo’n lijstjes-lezer en/of maker, ik lees en vertel liever een verhaal en duw mensen niet graag in een hokje. Al was het maar omdat ik er niet van hou om zelf door anderen in een hokje geduwd te worden.

Bovendien ben ik, in tegenstelling tot veel anderen, ook op Twitter helemaal niet bezig met ‘meer meer meer’, d.w.z. met het krijgen van meer volgers en het terechtkomen op meer lijstjes. Ik kijk namelijk naar kwaliteit en niet naar kwantiteit. Daar komt dan nog bij dat ik een lijstje beschouw als een vorm van achterom kijken en ik kijk nu eenmaal liever vooruit.

En als je nu denkt dat ik dus wel graag te doen-lijstjes maak, omdat die gaan over dingen die nog moeten gebeuren, dan heb je het mis. Die maak ik ook niet, ik begin gewoon ergens en kom bijna altijd goed uit. Omdat ik de grote lijn(en) in mijn hoofd heb en dat is voor mij genoeg om aan een idee, blogpost, presentatie of verandertraject te kunnen werken.

Toch duiken er zelfs in mijn hoofd wel eens spontane lijstjes op: Bijvoorbeeld het lijstje van de lekkerste cappucino’s ooit gedronken. Of dat van de mooiste gebouwen die ik in het echt gezien heb of dat van mijn favoriete artiesten. En die zien er dan zo uit:

Cappucino top 3

Stationsbar La Spezia

Stationsbar Pompei Scavi

Bar Gelateria Viti, Empoli

Gebouwen top 3

Dom van Florence

Musée d’Orsay voorheen Gare d’Orsay (Parijs)

Maloja-Palace voorheen Hotel Kursaal-Maloja (Graubünden, Zwitserland)

Favoriete artiesten top 3

Joni Mitchell

Anita Baker

Pat Metheny

Natuurlijk zit er achter elk van deze keuzes een verhaal, dat ik je graag een keer vertel als we elkaar tegen komen. Maar niet voordat ik (dan) van jullie gehoord heb of jullie van lijstjes houden en zoja, hoe die eruit zien.

Gerelateerde artikelen:

Een wit vel en van iets naar niets

De vorm zal u toegeworpen worden: Begin, bouw en vertrouw