Mij raakt Twitter trouwens ook in mijn hart en er gebeurde deze week weer zoveel moois en hartverwarmends op Twitter dat ik daar graag een blogpost aan wijd. Dat zal niks veranderen aan het hoongelach en de minachtende reacties, want die zullen ongetwijfeld blijven komen maar daar kan ik mee leven omdat ik de andere kant van het verhaal dagelijks ervaar, meemaak en er actief aan deelneem.

Tweepcare

Neem nou de FiederFiets, waarop @fiederels in het onderstaande filmpje voorbij komt scheuren. Een fiets die een aantal twitteraars o.l.v @DorethV in minder dag een dag voor Els bij elkaar hebben gelapt nadat haar andere (onverzekerde) elektrische fiets eerder deze week gestolen was en ze geen geld had voor een nieuwe. Een fiets die trouwens ook meteen verzekerd is voor 3 jaar omdat een twitterend verzekeringskantoor zo vriendelijk was om dat meteen te regelen.

FiederFiets! from fiederels on Vimeo.

Dit is maar één voorbeeld van wat inmiddels tweepcare is gaan heten en dat is niks anders dan de zorg en de hulp waarmee de twitteraars zieke of anderszins niet blije en/of om hulp en advies vragende twitteraars omringen. Want twitter gaat niet aleen maar over leuke dingen, het gaat over het leven en oms ook over de dood, over plezier en verdriet, over vallen en opstaan en over dat wat mensen bezighoudt.

Twitterpost

Dat kan dus van alles zijn, ook het feit dat je, net als Friedrich Nietzsche vele jaren eerder graag in Nice en Sils-Maria rondloopt en dat je op twitter daarover aan de praat raakt met iemand die dat zelfs voor haar werk doet en daar ook boeken (pdf-link) over heeft ‘geschreven’. Ik schrijf ‘geschreven’ tussen aanhalingstekens omdat de twitteraarster in kwestie beeldend kunstenaar is en haar boeken bevatten weliswaar teksten maar ook veel beeld.

En zo kan het gebeuren dat er een paar dagen nadat je daarover hebt zitten twitteren de postbode voor de deur staat met een pakket vol met kunstboeken. Ik heb ze al doorgebladerd en ben er enorm blij mee.

Op die zelfde dag kwam er nog een tweede twitterpostpakket met daarin dit boek van Alexander Osterwalder dat al lang op mijn verlanglijstje stond en dat ik nu via een bevriende twitteraar tegen een gereduceerd tarief kon kopen.

Al met al past het aloude spreekwoord ‘Een kleine moeite, een groot plezier’ dus prima bij Twitter. Want die 140 tekens die je tot je beschikking hebt zorgen elke dag voor een groot plezier, voor steun met op zijn tijd een goed advies, een luisterend oor, een gouden tip, een verhelderend inzicht, een schouderklop, een grap die je van je stoel laat vallen van het lachen en nog veel meer mooie dingen zoals de Fiederfiets en een paar prachtige boeken.

Zelf ben ik niet zo’n lijstjes-lezer en/of maker, ik lees en vertel liever een verhaal en duw mensen niet graag in een hokje. Al was het maar omdat ik er niet van hou om zelf door anderen in een hokje geduwd te worden.

Bovendien ben ik, in tegenstelling tot veel anderen, ook op Twitter helemaal niet bezig met ‘meer meer meer’, d.w.z. met het krijgen van meer volgers en het terechtkomen op meer lijstjes. Ik kijk namelijk naar kwaliteit en niet naar kwantiteit. Daar komt dan nog bij dat ik een lijstje beschouw als een vorm van achterom kijken en ik kijk nu eenmaal liever vooruit.

En als je nu denkt dat ik dus wel graag te doen-lijstjes maak, omdat die gaan over dingen die nog moeten gebeuren, dan heb je het mis. Die maak ik ook niet, ik begin gewoon ergens en kom bijna altijd goed uit. Omdat ik de grote lijn(en) in mijn hoofd heb en dat is voor mij genoeg om aan een idee, blogpost, presentatie of verandertraject te kunnen werken.

Toch duiken er zelfs in mijn hoofd wel eens spontane lijstjes op: Bijvoorbeeld het lijstje van de lekkerste cappucino’s ooit gedronken. Of dat van de mooiste gebouwen die ik in het echt gezien heb of dat van mijn favoriete artiesten. En die zien er dan zo uit:

Cappucino top 3

Stationsbar La Spezia

Stationsbar Pompei Scavi

Bar Gelateria Viti, Empoli

Gebouwen top 3

Dom van Florence

Musée d’Orsay voorheen Gare d’Orsay (Parijs)

Maloja-Palace voorheen Hotel Kursaal-Maloja (Graubünden, Zwitserland)

Favoriete artiesten top 3

Joni Mitchell

Anita Baker

Pat Metheny

Natuurlijk zit er achter elk van deze keuzes een verhaal, dat ik je graag een keer vertel als we elkaar tegen komen. Maar niet voordat ik (dan) van jullie gehoord heb of jullie van lijstjes houden en zoja, hoe die eruit zien.

Gerelateerde artikelen:

Een wit vel en van iets naar niets

De vorm zal u toegeworpen worden: Begin, bouw en vertrouw

Een site die hoofdzakelijk bestaat uit duizelingwekkende en ‘real time’ gegenereerde internetcijfers. En nu gaat het mij er helemaal niet om om wie dan ook duizelig te maken en bovendien ben ik zelf helemaal niet zo’n cijfertjes-mens maar wat me wel aanspreekt in dit ‘telraam’ is de wijze waarop het laat zien wat er nu gebeurt op internet.

Het maakt opnieuw duidelijk (voor wie dat nu nog niet weet) dat mensen over de hele wereld bezig zijn met: Bloggen twitteren, youtube-video’s bekijken, iPhone-apps downloaden, sms-berichten sturen, googlen en ’social networking’. Waarbij een groeiend aantal van die bezigheden mobiel gebeurt ofwel er wordt steeds meer digitaal gesnackt.

Dat zijn allemaal zaken of- zo je wilt- cijfers om rekening mee te houden wanneer je als bedrijf of organisatie in contact wil komen of blijven met je klanten. Dan moet je om te beginnen weten wat er gebeurt, wat zij (je klanten) doen, waar zij zijn en welke kanalen en communicatiemiddelen zij gebruiken.

En als je dat allemaal weet, dan kan je vervolgens gaan kijken welke rol jou gegund wordt in dat geheel. Want de aloude wijsheid ‘verkopen is gunnen‘ geldt online zo mogelijk nog meer dan offline. Dus kijk nog maar eens goed naar de cijfertjes, laat ze zonodig ook aan je collega’s/manager/directeur zien en begin, want je weet nu opnieuw waarom.

Mocht je, net als ik, geïnteresseerd zijn in sites die cijfers, trends en ontwikkelingen op een meer grafische manier in beeld brengen en visualiseren, laat je dan inspireren door visualisationmagazine. Daar vind je namelijk meer dan 100 prachtige voorbeelden van zulke sites.

Mensen vinden immers over het algemeen al liever dan dat ze zoeken maar dat is zeker zo als ze op een congresdag maar weinig tijd tussen alle presentaties door hebben. Vreemd eigenlijk dat dat zo is, want keer op keer blijkt uit onderzoek dat mensen een congresbezoek niet alleen gebruiken om bijgepraat te worden over de laatste ontwikkelingen in hun vakgebied maar vooral om zelf even bij te praten met vakgenoten.

Dus wat zou ik doen als ik een congres zou organiseren?

Ik zou ernaar streven om mijn congres een vindplaats te laten zijn en ik zou er om te beginnen voor zorgen dat:

1. Bezoekers elkaar vantevoren maar ook achteraf nog (terug) kunnen vinden door een voortdurend bijgewerkte deelnemerslijst te publiceren, op de website van het congres en elders online op logsiche plekken. Dat kan bijvoorbeeld door een groep als deze aan te maken op LinkedIn
2. Deze website(s) in elk geval goed mobiel bereikbaar te laten zijn zodat bezoekers hem onderweg naar het congres cq ter plekke via hun mobiel nog kunnen raadplegen
3. Op sites als delicious (social bookmarking), flickr en twitter een zogenaamde ‘hasthag‘ aan te maken en deze kenbaar te maken aan bezoekers die wetenswaardigheden over het congres met elkaar willen delen (ook weer vooraf, ter plekke en achteraf
4. Bezoekers bij inschrijving ook vragen naar hun twitternaam en die vermelden op de bezoekersbadges. Twitternamen zijn vaak net even anders dan de voor-en achternaam van iemand en het komt regelmatig voor dat je iemand alleen maar bij zijn twitternaam kent. Zo heet ik zelf op twitter @fackeldeyfinds
5. De te geven presentaties vantevoren al ook op slideshare bij elkaar gezet worden en dat deze ook elders eenvoudig te plaatsen zijn zodat bezoekers die dat willen ze op hun eigen site/blog kunnen plaatsen om aan de hand daarvan een verslag te schrijven over het congres
6. Op het congres gemaakte foto’s terug te vinden zijn in een flickr-groep of in elk geval op flickr met de daaraan gekoppelde ‘hashtag’ want ook dat is een manier om je ervaringen als congresbezoeker met anderen te delen

Dit zijn ‘maar’ 6 tips en ik weet dat deze lijst veel langer zou kunnen zijn maar het lijkt me voor de gemiddelde congresorganisator wel even genoeg om mee te beginnen. En mocht die om meer werk verlegen zitten, dan verwijs ik graag naar mijn eerdere blogposts met andere ongevraagde adviezen aan de congresbranche: Stop de panels en Geef hier die muis

Terug in de tijd

Voor het antwoord op die vraag moeten we terug in de tijd en we beginnen in 2001. In dat jaar leerden Jonathan Kaplan en Ariel Braunstein (Pure Digital Technologies) in de praktijk een harde les, die hen duidelijk maakte dat veel camera-gebruikers inleveren op kwaliteit helemaal niet erg vinden als ze er maar iets anders voor in de plaats krijgen: Een goedkope, makkelijk te hanteren en overal mee naar toe te nemen (video)camera.

Al met al leidde dat ertoe dat ze in 2007 de Flip Ultra op de markt brachten. Een daverend succes vanaf zijn lancering en een mooi voorbeeld van ‘Goed Genoeg’ technologie en van ‘digital snacking’ en volgens Wired ook één van de redenen van het succes van YouTube.

Het MP3- effect

Het bekendste ‘Goed Genoeg’-voorbeeld MP3 gaat nog verder terug in de tijd gaat nog verder terug in de tijd, want het stamt al uit beginjaren ‘90. Inmiddels is de opmars van MP3 is zover gevorderd dat de nogal slechte geluidskwaliteit ervan nog maar weinig mensen opvalt laat staan dwarszit.

MP3 mag dan nooit het favoriete format van audiofielen worden, die zweren nog steeds bij vinyl (ik kan me daar iets bij voorstellen want ik draai ook nog steeds lp’s) maar uit onderzoek van de Stanford Universiteit blijkt dat steeds meer studenten het ‘dunne, ijle en gecomprimeerde’ geluid van MP3 prefereren boven dat van andere audio-formats.

Wired noemt dat het ‘MP3- effect’ maar vertelt er meteen bij dat dat MP3-effect in alle bedrijfstakken en ook in niet-commerciële organisaties kan en zal gaan optreden. Bijvoorbeeld in het Amerikaanse leger dat steeds vaker gebruik maakt van onbemande vliegtuigjes als de Predator of in de zorgsector waar Kaiser Permanente experimenteert met het concept van de mini-kliniek. Uit dat experiment blijkt dat aan 80% van de patiëntenbehoeften in die mini-kliniek voldaan kon worden.

Die 80% zie je trouwens vaker terug in de Goed Genoeg-diensten en producten en dat is een variant op het aloude Pareto-principe ofwel de 80/20 regel: 80% van de waarde voor de gebruiker/klant wordt gegenereerd door 20% van de investeringen. Met andere woorden, je kunt veel weglaten en vereenvoudigen aan een product of dienst en toch je klanten tevreden stellen als het overgebleven product of dienst maar goed genoeg is. En zo zijn we weer bij de revolutie aanbeland.

De echte revolutie

Want wat het succes van MP3 en het MP3-effect laten zien is dat we kwaliteit blijkbaar anders zijn gaan definiëren en dat is de echte revolutie waar Wired op doelt. Onze opvatting van kwaliteit is veranderd en heeft zich aangepast aan de tijd waarin we leven. En zo stond audio-kwaliteit vroeger voor ‘hifi, ‘high end’ en kostbaar en is kwaliteit vandaag de dag ‘hier en nu beschikbaar en toegankelijk, online opgeslagen, makkelijk mee te nemen, eenvoudig te bedienen, relatief goedkoop en te delen met anderen’

Voor veel bedrijven en organisaties is dat nog iets waar ze aan moeten wennen, die denken nog in de oude termen van kwaliteit en zijn (onaangenaam) verrast door het feit dat ‘Goed Genoeg’ steeds vaker ook goed genoeg is. Een waarschuwing aan deze bedrijven en organisaties zoals Clay Shirky hem vorig jaar al gaf, lijkt dan ook op zijn plaats. Toch moedig ik bedrijven eerder aan dan dat ik ze waarschuw want, al zegt Wired dat niet met zoveel woorden, deze revolutie biedt natuurlijk kansen en ik denk nu eenmaal liever in kansen dan in bedreigingen, zelfs als het over revoluties gaat.

Deze blogpost verschijnt ook op Frankwatching

Tijd die ik absoluut niet als verloren beschouw maar die voor mij deel is van mijn werk en dus van mijn leven. Sociale media zijn, het woord zegt het al, immers geen doel op zich maar een middel om in contact te komen en te blijven met andere mensen.

En omdat ik letterlijk en figuurlijk leef van het vinden van en het verbinden van mensen, is de tijd die ik besteed aan WordPress, Twitter, RSS-feeds en Delicious meer dan goed besteed. Eerlijk gezegd kijk ik daarbij bijna nooit op mijn horloge want meestal vergeet ik de tijd als ik met andere mensen bezig ben. Het afgebeelde horloge zou daarom dus toch niks voor mij zijn.

Maar een mooi ‘tijdsbeeld’ vind ik het wel en daarom heb ik het gisteren eerst opgeslagen op Delicious en staat het nu op mijn blog. Een blog die draait op WordPress en die een RSS-feed heeft. En zodra ik deze blogpost afheb ga ik er ook even over twitteren om andere mensen te laten weten dat er hier weer wat te lezen valt. En daarmee is de cirkel weer rond…

Dus toen ik het verzoek kreeg om andere éénpitters op de ondernemersdag te komen vertellen wat Twitter is en hoe je het kunt gebruiken, toen was het begin van de presentatie er al. En eerlijk gezegd is deze presentatie heel bewust ook niet meer dan een begin ofwel een eerste kennismaking met Twitter.

Omdat ik ervan overtuigd ben dat je Twitter kunt gebruiken zoals je zelf wilt, of je nu éénpitter bent of in een groot bedrijf werkt, Twitter laat je vrij om het op je eigen manier in te zetten en het is, net als veel andere web 2.0 applicaties en toepassingen, vooral een kwestie van luisteren, leren en proberen. Van beginnen dus en gaandeweg ontdekken wat bij je past. Want alles kan met Twitter en daarin lijkt het erg op Lego.

Zoals je ziet ga ik dan ook niet vertellen hoe je Twitter moet gebruiken maar wil ik vooral met de andere ondernemers delen hoe ik het gebruik. Samengevat komt dat erop neer dat ik, mede dankzij Twitter, geen éénpitter ben. Omdat het me verbindt met andere mensen en die verbindingen beschouw ik als bijzonder waardevol voor zowel mijn zakelijke als privé leven.

Het wordt dus ook geen Twitter-les. Die geef ik graag en ik bied me bij deze ook aan om die te geven maar dat vraagt om meer tijd en een iets andere setting dus als je daar belangstelling voor hebt, laat het me weten en dan neem ik contact met je op.

Mijn eerder artikelen over Twitter vind je hier en meer lezen over Lego kan hier.

Ik ervaar dat niet alleen als een groot voordeel maar beschouw het zelfs als een voorrecht. Een voorrecht waarvan ik maar al te graag gebruik maak en er is dan ook niemand aan wie ik verantwoording hoef af te leggen voor het feit dat ik Twitter onder werktijd. Maar ik kan me goed voorstellen dat die situatie voor sommigen van jullie heel anders kan zijn. Waarbij er dus wel een manager is die zich afvraagt hoe jij productief kunt zijn als je de hele dag door maar updates de wereld instuurt.

In dat geval is er volgens mij een aantal opties:

• Vraag vantevoren geen toestemming maar Twitter gewoon en zie dan maar of je achteraf om vergeving moet vragen
• Leg je manager uit wat Twitter jou, jullie afdeling en jullie bedrijf oplevert in termen van kennis, contacten, inzichten etc.
• Vertel niks en vermom Twitter als Excel-sheet (zie afbeelding hieronder), want Excel is een progamma waarvoor managers in het algemeen wel warm lopen

Zelf zou ik kiezen voor de eerste optie zonodig aangevuld met de tweede. Maar als dat geen uitkomst biedt dan is er dus Spreadtweet, want zo heet de applicatie die Twitter eruit laat zien als Excel. Spreadtweet is er voor zowel Mac als Windows en ontwikkelaar @elliotkember heeft zelfs gezorgd voor een web-based versie.

Maar dat ik iets over een muis ga zeggen, dat weet ik wel zeker en dan bedoel ik niet zo’n diertje met een lange staart maar een computermuis. En die staat op zijn beurt weer symbool voor iets anders en wel de interactie met je klanten/gebruikers ofwel in dit geval de interactie met je congresbezoekers. Dit keer zijn het namelijk congresorganisatoren die ik ga laten zien wat digital snacking is.

Ik wil ze, aan de hand van wat voorbeelden, duidelijk maken dat hun klanten informatie al in hapklare brokken tot zich nemen, waar en wanneer ze maar zijn en dus ook tijdens een congres. En ik wil ze vervolgens laten zien hoe zij dit zelf kunnen inzetten. Met andere woorden, die muis, die hoop ik daar echt los te gaan laten en als er mensen gaan gillen of op hun stoel gaan staan, dan vind ik dat prima. Want dan doet het ze in elk geval wat en dat is al heel wat meer dan wat het gemiddelde congres met haar bezoekers doet.

En als het aan mij ligt, dan gaat dat heel snel veranderen, mede dankzij mijn presentatie die je hieronder ziet en die natuurlijk ook op slideshare te vinden en te downloaden is.

Update 13 maart 2009: En als je wil weten wat daar allemaal gebeurde, kijk dan naar dit verslag op de site van de Marketingdag voor de Podiumkunsten want daar vind je alle twitterberichten en flickr- foto’s zien die iets over deze dag vertellen.