Starters zijn er Nederland in vele soorten en maten: Er zijn bijvoorbeeld de starters op de woningmarkt en de startende bedrijven. En op de laatste groep doel ik in de titel van deze blogpost en het zijn ook die starters die van alle kanten hulp aangeboden krijgen, ik zou zelfs soms bijna zeggen hulp opgedrongen krijgen.

Want op het moment dat je- en ik spreek uit ervaring wat dat betreft- met je eigen bedrijf gaat beginnen kan je overal terecht voor adviezen, workshops, trainingen, coaching en ga zo maar door. Dat klinkt misschien mooi maar juist doordat er zo’n groot aanbod is aan dienstverlening is en doordat de dienstverlening zelf weinig specifiek is zie je als starter door de bomen door het bos bijna niet meer. En daarom klinkt vaker de roep om meer maatwerk voor starters. Want elke starter heeft wel eens een keer een vorm van advies nodig.

Ook de firestarters, waartoe ik me zelf reken: Omdat ik gewoon maar begonnen ben met mijn eigen bedrijf zonder veel advies te vragen en als ik het al vroeg, dan kwam het vooral van vrienden, kennissen en andere ondernemers en niet van instanties of de daarvoor bedoelde dienstverlenende bedrijven zoals bijvoorbeeld de Kamer van Koophandel (KvK).

En laten die bedrijven nu de genodigen zijn voor de Startwijzer-bijeenkomst waar ik vanmiddag deze korte presentatie ga houden.

Een presentatie waarvan ik hoop dat hij de aanwezigen af en toe doet slikken omdat de strekking ervan ongetwijfeld hier en daar indruist tegen dat wat men gewend is te doen. Vandaar dan ook de titel ‘(ver)deel en heers’. En als ik zie hoe kritisch een organisatie als de Kamer van Koophandel op Twitter en Mindz wordt beoordeeld door zzp’ers en andere (startende) ondernemers, dan denk ik dat er stof genoeg zal zijn om over te praten vanmiddag.

6 T-shirts (waaronder het shirt genaamd ‘Bobshopping’, dat hier links afgebeeld staat) heb ik besteld bij Threadless. Het merk dat zichzelf ietwat spottend in de markt zet met de tagline ‘nude no more’ en het merk dat beroemd is geworden als een succesvol voorbeeld van co-creation. Want het zijn de gebruikers die het doen bij Threadless, ze ontwerpen de t-shirts, zetten hun ontwerpen online, laten andere gebruikers stemmen en zo bepalen welk shirt daadwerkelijk geproduceerd gaat worden.

Vervolgens maken ze foto’s van zichzelf terwijl ze de aangeschafte Threadless-shirts dragen en ze bepalen ook of een uitverkocht shirt weer opnieuw in productie gaat of niet. Dat gebeurt alleen met die shirts die echt populair zijn dus. Al met al brengt Threadless zo de gedachtes achter ‘The Long Tail‘, web 2.0 en wat dies meer zij met succes in de praktijk.

Met andere woorden Threadless doet in mijn ogen aan ‘human to human marketing‘ en is zeker ook een Lovemark. Dit keer kreeg ik overigens geen stickers bij mijn bestelling maar zaten de shirts wel in een verpakking die zelfs de postbode aan het lachen maakte. Je ziet hieronder waarom:

De TNT-man reikte me met een stralende glimlach mijn pakje aan en zei heel blij ‘T-shirts uit America’ en hij vroeg me nog net niet of ze meteen even aan wilde doen om ze te laten zien. Hij lachte om de tekst op de verpakking en toen ik zag wat er stond was ik ook om.

Zoals ik blij word van de aanhef ‘liebe Kundin’ in de mailtjes die ik van Amazon.de krijg of van de snelheid waarmee Freitag zijn tassen weet te leveren, zo werd ik ook blij van het feit dat Threadless mij bevestigt in mijn keuze voor hen. En dat ze dat op de voor hun kenmerkende ironische manier doen, dat klopt gewoon helemaal.

Kortom, mensen houden van Threadless omdat het een merk is dat van mensen houdt.

Inmiddels is er een aantal sites waar je, als je dat leuk vindt, je eigen mixtape kunt maken. Ik ben zelf nogal een muziekliefhebber en was in een ver studentenverleden zelfs af en toe discjockey. En ik heb dan ook uren en uren doorgebracht met 2 cassettedecks om mixtapes op maat te maken voor mezelf en voor mijn vrienden.

Dus toen ik Mixwit tegen kwam besloot ik om maar eens terug te gaan in de tijd en weer eens een mixtape te maken die je hieronder kunt beluisteren. Ik heb ervoor gekozen om de tape eruit te laten zien als een oud Philips-cassettebandje maar je kunt ook je eigen afbeelding uploaden en zo je mixtape nog meer personaliseren.

Overigens kan je bij Mixwit, ook zonder dat je een account aanmaakt, een mixtape maken dus het is een laagdrempelige service die je geheel vrijblijvend kunt uitproberen.

Hoe dan ook hopelijk veel luisterplezier met mijn Fast Forward-mix, die niet voor niks zo heet en bestaat uit nummers die eigenlijk altijd wel op mijn iPod staan.

En als je zelf gaat mixen, laat dan even weten waar je mixtape te vinden is, dan ga ik hem zeker beluisteren.

Al meer dan 20 jaar ben ik vaste klant van de stationsfietsstalling in Nijmegen en het afgelopen half jaar begon me iets op te vallen: Er staan daar steeds meer fietsen met fietstassen. Niet van die duffe tassen die we kennen van ‘vroeger’, in beschaafd donkergrijs, blauw of groen met ‘truttige’ motieven en zo’n oerdegelijke uitstraling en vormgeving. Maar met vrolijke fietstassen, in hippe kleuren, van waterdicht materiaal en met een minder lompe vormgeving.

Dezelfde constatering deed ik ook bij de AH-supermarkt waar ik mijn boodschappen doe: Ook daar veel kleurrijke modellen en variaties op het aloude thema.

‘Read the street’

Kortom, het leek er voor mijn gevoel op dat de fietstas aan een wederopstanding begonnen was. Vooral dankzij het simpele feit dat we nu kunnen kiezen uit meer kleuren. In innovatie-termen is dat weliswaar slechts een evolutionaire innovatie maar wel eentje met een duidelijk positieve uitwerking op de verkoopresultaten. Althans dat meende ik- op basis van wat ik wel noem ‘read the street’ ofwel goed om je heen kijken overal waar je komt- waargenomen te hebben.

Dus ik besloot eens navraag te doen bij de eigenaar van de Stationsrijwielshop annex fietsenstalling. Die was ten eerste blij verrast met mijn belangstelling voor zijn vak en ik legde hem ook uit waar die vandaan kwam: Ik vertelde hem dat ik schrijf en spreek over marketing, trends, innovatie, klantbeleving en technologie en ik vertelde hem dat ik mijn fietstas-observatie met betrekking eens wilde aanhouden tegen zijn kennerservaring als verkoper ervan.bbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbb

bbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbb

De vakman aan het woord

En hij bevestigde mijn waarneming niet alleen direct, hij haalde er ook nog een werknemer bij die verantwoordelijk is voor de in- en verkoop voor fietstaccesoires. Deze vertelde me onder meer dat voor 2008 de rode fietstas met witte bolletjes een hit lijkt te worden en dat de kleuren paars, geel en blauw het ook erg goed doen.

Verder wist hij te melden dat de ‘Nederlander’ qua fiets-kleur nogal behoudend is. Met name Batavus heeft al vaker geprobeerd om ook de fiets zelf in fellere kleuren te verkopen maar dat werd geen succes. Mensen kiezen voor een fiets met een neutrale kleur omdat ze denken dat die zijn inruilwaarde houdt en mogelijk speelt ook de angst voor diefstal van een heel erg opvallende fiets daarbij een rol. Maar blijkbaar zien ze de fietstas inmiddels wel als een manier om de fiets mee op te fleuren.

Dat de fietstas van nu ook nog eens een keer veelal waterdicht is en dat zelfs een hip en zeer herkenbaar merk als ‘Kitsch Kitchen‘ ze maakt draagt alleen maar bij aan de opmars van de frivole fietstas.

De kracht van kleur en de kracht van het kleine

En diep in mijn hart hoop ik dat deze kleine innovatie- die overigens ook door Apple succesvol is toegepast bij de oorspronkelijk alleen in wit cq metaalkleur verkrijgbare iPod is toegepast- andere bedrijven tot een voorbeeld kan zijn.

Want, ik heb het hier al eerder geschreven, het zit hem vaak in kleine dingen doen, in kleine stappen zetten, in goed kijken en luisteren naar je gebruikers, naar de manier waarop ze met jouw product werken en hoe ze het gebruiken in hun leven.

En dan zien hoe je voor je klanten waarde kunt toevoegen aan je bestaande dienst of product en het mooie is dat je die waarde vervolgens terug krijgt als je dat goed doet. Want meer mensen gaan je product gebruiken of ze gaan het vaker gebruiken en zo profiteren en de leverancier en de gebruiker allebei van het idee achter de frivole fietstas.

De foto’s die dit artikel illustreren nam ik met mijn telefoon in de stationsfietsenstalling en de bijbehorende rijwielshop. Met dank aan de eigenaar en de medewerker ervan.

Over David Weinbergers laatste boek ‘Everything is miscellaneous’- wat mij betreft een aanrader voor iedereen die zich bezighoudt met marketing, communicatie en informatievoorziening- schreef ik hier al. En ik trok toen de conclusie dat DE manier van zoeken en vinden niet meer bestaat. Nu vraag ik jullie aandacht voor een video waarin onder meer verwezen wordt naar dat boek.

De video heet ‘The information R/evolution’ en vertelt waarom het tijd wordt om anders over informatie te gaan denken. En maakt duidelijk dat informatie zoeken en vinden in de digitale wereld anders is en niet de beperkingen van de offline wereld kent. Er zijn geen kasten, schappen en mappen, geen statische of voorgefomuleerde indelingen of strikte categorieën. Er is vooral de dynamiek van zelf lezen en schrijven, van zelf tags toevoegen en indelen, van samen zoeken en vinden.

bbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbb

Mijn eerdere artikel over ‘Everything is miscellanous’ vind je hier.

Wanneer het gaat om voorbeelden van web 2.0, of beter van customization of co-creation worden er meestal voorbeelden genoemd uit de consumentenmarkt. En ja, daar maak ik me zelf ook schuldig aan, dat moet gezegd. Ik geef regelmatig presentaties over web 2.0 en doe dat ook steeds vaker voor B2B-marketeers en bij de voorbereiding daarvan betrap ik mezelf erop dat de nieuwe online ontwikkelingen in de consumentenmarkt mijn aandacht beter weten te vangen dan vergelijkbare B2B-initiatieven dat doen. Hoog tijd dus voor een ‘revanche’ vanuit de B2B markt en hier is dan ook zo’n (zelfs Nederlands) initiatief genaamd ‘Boek op maat’ van de educatieve uitgeverij Wolters Noordhoff.

Met ‘Boek op maat‘ speelt Wolters Noordhoff slim in op het feit dat gebruikers het in veel gevallen prettig vinden om hun eigen product of dienst samen te stellen. Want niet alleen Lego-fans of Postbank-pashouders weten een flinke portie maatwerk waarderen. Docenten doen dat uiteraard ook.

In dit geval kan een docent, op basis van de bestaande Wolters Noordhoff boeken, zijn eigen boek ‘modulair’ samenstellen en dit vervolgens laten drukken in de door hem gewenste aantal exemplaren.

In de uitleg op de bijbehorende site wordt uitgelegd hoe het werkt en dat is gelukkig nogal simpel. Je kiest de hoofdstukken uit de boeken die je wil gebruiken, legt ze in je ‘winkelwagen’ en je ziet direct wat het gaat kosten. Dat oogt als ‘instant satisfaction’ zoals dat internet betaamt. Maar de uiteindelijke bestelling van het door jou samengestelde boek kan (helaas) niet online gedaan worden. Je vraagt een offerte aan, die je vervolgens van je accountmanager ontvangt. Ben je akkoord met de offerte dan heb je de boeken binnen 6 weken in huis.

Hoe lang ‘boek op maat’ al aangeboden wordt weet ik niet maar ik vind het een mooi praktijkvoorbeeld dat ik zeker ook in mijn presentaties over web 2.0 zal gaan gebruiken.

Want waar ik natuurlijk benieuwd naar ben is hoe dit ontvangen is aan de gebruikerszijde? Zijn docenten enthousiast over dit concept? Wordt er veel gebruik van gemaakt? En komt er nu vanuit studenten ook een vraag naar dit product, want de site rept ook over studenten die blij zouden zijn met boeken op maat? Wie het weet mag het zeggen!

Overigens zijn er meer aanbieders van maatwerk op het gebied van boeken voor docenten. Bijvoorbeeld het Ontwikkelcentrum voor Leermiddelen, dat in zijn toelichting bij deze dienst, heel terecht vaststelt dat het idee erachter helemaal niet nieuw is. Vroeger stencilde en kopieerde je, knipte en plakte je als docent ook je eigen boek of syllabus bij elkaar.

Kortom, behalve dan de moderne technologie die, ook in dit geval faciliteert wat gebruikers willen, is er dus niets nieuws onder de zon dus, zoals ik hier al eerder schreef.

Dit artikel verscheen ook op Frankwatching

In het kader van Sense en Simplicity brengt Philips de Living Colors lamp op de markt want ‘ Simplicity is een lamp die zich aanpast aan de kleur van je gevoel’. Deze advertentietekst maakte me nieuwsgierig want ik dacht zowaar dat Philips er in geslaagd was om een lamp te maken die zich automatisch aanpast aan hoe ik me voel. En ik vroeg me natuurlijk af hoe dat dat in zijn werk ging.

Maar zover gaat het concept achter de Living Colors Lamp (nog) niet. Je moet als gebuiker nog altijd zelf, met behulp van een afstandbediening, de lichtsterkte en kleur van de lamp instellen al naar gelang je gevoel.

De interface van de afstandbediening doet enigszins denken aan die van de iPod.
Je kunt hier zien hoe een en ander werkt.

Dat het product aan zal slaan kan ik me goed voorstellen. Licht is immers, net als muziek, niet alleen een sfeer bepalend element maar is andersom juist ook een element dat je zelf wil aanpassen aan je stemming of bezigheid: Onder het eten een zachte warme kleur, wanneer je zit te lezen of zit te werken helder wit licht en speciaal voor het bezoek een gezellige kleur.

Voor de toekomst stel ik me dan voor dat er gewerkt gaat worden met bijvoorbeeld spraaktechnologie: je komt je huis binnen en roept ‘blij’ en vervolgens start vanzelf je favoriete blije muziek op en licht je kamer op in zonnig oranje want dat is jouw favoriete blije kleur.

Dit artikel verscheen ook op Molblog

The prosumer, mass customization, co-creation, crowdsourcing en lead user innovation. Nu zelfs Time ons allemaal gekozen heeft tot persoon van het jaar 2006 wil ik niet achter blijven en eens terugkijken hoe het zover heeft kunnen komen. Is er nu inderdaad sprake van een revolutie waarbij de consument of gebruiker de macht grijpt? Of is er helemaal niks nieuws onder de zon en geldt het aloude spreekwoord ‘de geschiedenis herhaalt zich’ nog steeds?

Het antwoord op die vraag vond ik onlangs in het artikel ‘One word for many trends’ van de hand van Donald Reddington. Wat mij trof toen ik zijn posting las was dat het woord ‘prosumer’ helemaal niet van recente datum is maar al dateert uit 1970. Om precies te zijn werd het voor het eerst gebruikt door Alvin Tofflers in zijn boek ‘Future Shock’. Toffler beschrijft daarin het concept van ‘mass customization‘.

Een idee dat ook al aardig op leeftijd is, want het werd blijkbaar al in 1963 bij IBM gebruikt voor een concept waarbij consument en producent samen werkten aan het ontwikkelen van nieuwe producten. Maar de term ‘mass customization’ wordt vervolgens voor het eerst echt genoemd in 1987 in ‘Future Perfect’ (Stan Davis) en gaat een eigen leven leiden onder invloed van Joseph’s Pine ‘The New Frontier in Business Competition’.

Begin jaren ’90 was er echter nog geen ‘podium’ zoals het ‘social web anno 2006’ om ideeën, inzichten en concepten te delen en van ‘mass customization’ was dan ook nog geen sprake. Een eerste aanzet daartoe vormt de zogenaamde ‘online product configurator’ die Dell in 1996 lanceerde. Zo ontstond er aan het eind van de jaren ’90 langzaam maar zeker een nieuw business model maar daarbij bleef de rol van de gebruiker nog altijd beperkt tot het zelf samenstellen of aangeven van zijn voorkeuren en vervolgens bestellen. Overigens hanteert Dell dit principe nog altijd.

Tegelijkertijd stelde Eric Von Hippel van het MIT midden jaren ’80 vast dat veel ideeën voor productinnovatie direct of indirect afkomstig zijn van gebruikers. Hij introduceert daarom de ‘Lead User’ methode waarbij bedrijven gebruikmaken van ‘Lead User’s’. Deze gebruikers voelen aan waar behoefte aan zal zijn in de markt van de nabije toekomst. Wanneer je als bedrijf deze ‘Lead Users’ inzet bij je productontwikkeling is de kans op succes veel groter.

In dit verband is ook 1994 een belangrijk jaar want toen verscheen ‘Designing Interactive Strategy-Fom Value Chain to Value Constellation‘ van de hand van Richard Normann en Rafael Ramirez. Zij gebruiken voor het eerst de term ‘co-creation’ voor het samenwerken van producent en consument. In eerste instantie werd dit business model vooral toegepast in open source software maar dankzij het ‘social internet’ heeft deze werkwijze ook zijn intrede gedaan in allerlei andere bedrijfssectoren.

Een inmiddels beroemd voorbeeld daarvan is natuurlijk Lego’s ontwikkeling van hun Mindstorm robot, een ander voorbeeld hiervan is Threadless. In het geval van Threadless wordt ook wel gesproken over ‘crowdsourcing’ omdat bezoekers van de site ontwerpen voor t-shirts mogen beoordelen en zo bepalen of een shirt wel of niet geproduceerd gaat worden.

Vooralsnog wordt ‘crowdsourcing’ niet toegepast door bijvoorbeeld electronicaproducenten of reisorganisaties of wat voor andere bedrijven dan ook, maar ik zie daarin grote commerciële kansen. Want waarom zou je geen gebruik maken van de kennis en de wensen van je klanten of gebruikers.

De reden dat bedrijven huiverig zijn om deze stap te zetten ligt hem in het feit dat ze dan afstand zouden moeten doen van hun intellectuele eigendom. Dat is inderdaad nu nog een grote stap maar ook daarvoor is een model ontwikkeld dat helemaal in de lijn ligt van het social web. Ik doel dan op Creative Commons, een concept uit 2001 bedacht door Lawrence Lessig. Ik maak zelf ook gebruik van deze moderne vorm van copyright.

Wanneer je ‘user innovation’ of ‘crowdsourcing’ of ‘co-creation’ combineert met Creative Commons, dan maakt dat een business model mogelijk waarbij:

• producten (mede)ontwikkeld worden door gebruikers
• het intellectuele eigendom onder nader te bepalen voorwaarden toegankelijk is voor andere bedrijven
• door gebruik te maken van de ‘wisdom of the crowds’ de snelheid van het ontwikkelen van nieuwe producten vergroot kan worden

Om het proces waarbij consument en producent samenwerken van productontwikkeling tot productie af te maken ontbreekt er dan nog één laatste stap namelijk het fabriceren van het daadwerkelijke product. En het lijkt erop dat het nog maar een kwestie van tijd is voordat die laatste hindernis ook genomen kan worden. ‘Digital manufacturing’ bestaat –op kleine schaal – immers ook al en een voorbeeld daarvan vind je onder eMachineShop maar ook hier komt Lego opnieuw in beeld met zijn Lego Factory.

En op het moment dat ‘Digital Manufacturing’ gemeengoed gaat worden is de revolutie misschien compleet. Of moet ik toch zeggen is de evolutie compleet? Want wanneer je zo terugkijkt is er naar mijn idee eerder sprake van een evolutie waarbij een aantal ontwikkelingen die al veel langer spelen samenkomen en nu, dankzij de kracht van het ‘social internet’ verder kunnen uitgroeien. Alleen daarom al ben ik benieuwd wat 2007 ons gaat brengen…

Citizens of the New Digital Democracy is het Time-artikel waarnaar aan het begin van deze column verwezen wordt.

Dit artikel verscheen ook op Frankwatching

Zoals Nescafé staat voor alle oploskoffie en ‘Walkman’ ooit stond voor alle draagbare cassettespelers zo is de term ‘The Long Tail’ een eigen leven gaan leiden door toedoen van de Chris Anderson, hoofdredacteur bij het gerenommeerde tijdschrift Wired. Het is alweer even geleden dat die lange staart voor het eerst door Anderson werd beschreven. Vandaag in dit artikel ruim baan voor de ideeën van Anderson die nog altijd actueel zijn.

De eerste maal dat Chris Anderson de aandacht trok met het verhaal van The Long Tail, was met dit artikel dat hij in oktober 2004 schreef. Dat artikel werd gevolgd door (de start van) zijn gelijknamige blog die uiteindelijk weer heeft geleid tot het boek ‘The Long Tail- How Endless Choice is Creating Unlimiting Demand’. Dit boek, dat in 2006 verscheen, is veel besproken, bekritiseerd en wordt vaak geciteerd. Niet alleen op internet (kijk bijvoorbeeld naar het gelijknamige filmpje) maar ook in Nederlandse kranten en tijdschriften.

De term ‘ The Long Tail ‘ staat simpel gezegd voor het verschijnsel dat internet een verschuiving van massa marketing naar niche marketing mogelijk maakt.

Uiteraard noemt Anderson de bekende voorbeelden van o.a. Amazon en iTunes Store als bedrijven die geld verdienen aan die lange staart. Zij maken immers een verrassend groot deel van omzet doordat ze hun klanten helpen bij het ontdekken van hun eigen ‘niches’.

Een voorbeeld uit mijn eigen praktijk: ik snuffel regelmatig zo maar wat rond in de iTunes Store en dit keer was dat in het genre ‘electronic’. Daar kwam ik het nummer ‘Unlike Me’ van Kate Havnevik tegen. Ik kende deze artieste niet, zou er uit mezelf nooit naar gaan zoeken, maar ik beluisterde het nummer om de een of andere reden, vond het geweldig mooi en ik downloadde het vervolgens. Intussen keek ik toch ook nog even verder in haar andere nummers cq naar andere – mij volkomen onbekende- artiesten die vergelijkbare muziek maken. En ook daarvan heb ik er inmiddels een aantal songs gedownload. Bijkomend voordeel voor de consument is dat je niet verplicht bent om een compleet album aan te schaffen, je kunt zo kieskeurig zijn als je maar wilt en alleen die nummers kopen die je echt mooi vindt. En, als ik naar mezelf kijk, dan is dat ook precies wat ik doe, ik koop vooral veel losse nummers en stel daarmee mijn eigen mix-cd’s samen. Helemaal op maat en helemaal naar mijn wens.

Met andere woorden, Amazon en de iTunes Store prikkelen je als consument om op zoek te gaan naar de grenzen van je voorkeuren en je smaak. Misschien zou je zelfs kunnen zeggen dat je zo ook jezelf beter leert kennen. Maar hoe dan ook, zo kom je steeds verder in die staart terecht.

Anderson suggereert in de ondertitel van zijn boek dat consumenten ook inderdaad gaan kopen, wanneer je ze de keus geeft cq wanneer je alles maar te koop aanbiedt. En de indrukwekkende verkoopcijfers die hij noemt tonen dat ook aan want al die ‘eentjes en tweetjes’ – om in winkeltermen te spreken – vormen bij elkaar opgeteld enorme aantallen en zijn daarmee ook omzetmakers.

Maar voorwaarde daarbij is wel, en dat is ook meteen de grote uitdaging voor bedrijven die succesvol willen zijn in deze niche marketing, dat je de klant helpt met vinden wat hij wil. Filters, bijvoorbeeld in de vorm van recensies en aanbevelingen door andere klanten, spelen daarbij een belangrijke rol. Wat dat betreft leven we inderdaad in ‘the age of recommendation’’.

Maar we leven ook in ‘ the age of Google’, d.w.z. dat de consument op internet – veel meer dan in de echte wereld – zelf bepaalt hoe hij zoekt en vindt wat hij wil. Ook daarvan een voorbeeld. Stel je bent op zoek naar een paar rode wandelsokken maat 39 en je bezoekt daarom een buitensportzaak. Nu heeft een fysieke winkel niet de ruimte om overal maar sokken neer te hangen dus zelfs al hebben ze de sokken onderverdeeld op kleur, merk, maat, ze hangen allemaal bij elkaar op 1 plek. Dat betekent dat jij als klant die plek maar moet zien te vinden en anders moet je het personeel in de winkel ernaar vragen. Een webwinkel daarentegen kan een paar wandelsokken ‘taggen’ op wandelen, op materiaal (wol of synthetisch), kleur, maat, merk, dik of dun, etc. etc. Zo maakt het helemaal niet zoveel uit hoe je zoekt want je vindt die sokken heus wel.

Dat webwinkels een groot deel van hun omzet kunnen halen uit de staart komt dus met name omdat hun distributiemodel niet gehinderd wordt door fysiek ruimtegebrek of door hoge kosten voor het leveren van hun producten. En daarmee verleggen zij het accent van een business model dat grotendeels gebaseerd was op kaskrakers (‘hits’) naar een model waarbij niche-producten een groot aandeel in de verkoop voor hun rekening nemen.

Anders dan je misschien zou verwachten gelooft Anderson niet dat er geen markt meer zal zijn voor ‘hits’, hij is ervan overtuigd dat die twee markten naast elkaar kunnen blijven bestaan. In zijn eigen woorden: We gaan van een of-cultuur (waarin een product of een hit of underground blijft) naar een en-cultuur. De consument van vandaag en morgen blijft dus top 20 artikelen kopen maar zal ook op zoek gaan naar nieuwe, relatief onbekende producten die zich bevinden in die hele lange staart. En als het even kan doet hij dat bij één en dezelfde winkel, want het gemak dient de moderne mens.

Ter aanvulling op dit artikel het volgende bericht. In het hierboven getoonde filmpje (dat al dateert van eind 2005 ) werd de ondergang van Tower Records, ooit één van Amerika’s grootste en best gesorteerde cd-zaken, voorspeld en die voorspelling is inmiddels uitgekomen want Tower Records is echt failliet gegaan. Zij hebben de kracht en de macht van de staart blijkbaar te laat onderkend.

Dit artikel verscheen ook op Frankwatching