Wanneer is een idee een goed idee? En hoe je bepaal je de waarde van een idee? Vragen waarop ik, ondanks het feit dat ik in ideeën doe, geen eenduidig antwoord heb. Ik ken de opvatting dat een idee pas wat waard is als het is uitgevoerd maar zie bij de opdrachten die ik doe hoe waardevol alleen al de kennismaking met een idee kan zijn: als innovator klap je het paaltje weg dat de vooruitgang blokkeerde en dan komen mensen in beweging. En dat zou je als een hele vrije uitvoering van een idee kunnen beschouwen.
Hoe bepaal je de de waarde van een idee?
Rondje(s) op papier ofwel de virtuoze cirkels van Tony Orrico
Het rondje om de kerk is-met dank aan de NS-machinisten die zich er met hand en tand tegen hebben verzet- inmiddels een bekende uitdrukking om iets aan te duiden dat elke keer hetzelfde en dus saai zou zijn. En de vicieuze cirkel kennen we ook want daar zitten we allemaal wel eens in en dan is het de kunst om daar weer uit te komen.
Lees meer van: Rondje(s) op papier ofwel de virtuoze cirkels van Tony Orrico
Verbonden door naald en draad
Wat had ik er een hekel aan toen ik op school zat: Dat vak waarbij je naald en draad moest hanteren en dat nogal verhullend ‘handwerken’ werd genoemd. Als meisje volgde je dat vak verplicht terwijl de jongens uit je klas lekker mochten timmeren. Ik vond het niet eerlijk en ben nooit helemaal over die aversie tegen handwerken heengekomen al heb ik tijdens mijn studietijd toch echt wel eens een trui gebreid.
Klantropologie: De straat als inspiratiebron voor innovatie en marketing
Woensdag geef ik weer een gastcollege aan de Hogeschool van Amsterdam en stuur ik de studenten de straat op. Niet om van ze af te zijn maar om ze te laten wennen aan het idee dat iedereen die bezig is met innovatie, marketing en communicatie daar inspiratie kan opdoen. Om de simpele reden dat je klanten rondlopen op straat en je dus daar moet zijn als je wil weten wat hen boeit en je met hen wil verbinden. Dat hoort allemaal bij klantropologie en dat is prima te leren.
Lees meer van: Klantropologie: De straat als inspiratiebron voor innovatie en marketing
De sneeuwpop van Catootje en het schrijven van een blogpost
Wie ooit in Rome was (her)kent hem misschien, de Augustus van Prima Porta, die zo fier de wereld in kijkt en wie ooit de Libelle las kent vast Catootje, de jongste dochter van Jan en Jans, het zusje van Karlijn en het vriendinnetje van Jeroen ‘Poep aan je Schoen’. Catootje was in mijn ogen de ster van de Libelle omdat ze op een volkomen eigen manier redeneerde en daar ook naar handelde. Dat liep niet altijd goed af en dat zorgde regelmatig voor berispingen maar stond ook garant voor een stoet van komische verwikkelingen.
Lees meer van: De sneeuwpop van Catootje en het schrijven van een blogpost
Klantropologie en afgesproken werk, ook in 2011
In het afgelopen jaar heb ik ze er weer vaak van verdacht: Dat het afgesproken werk is dat je op de dag dat een gebouw waar je van hield is afgebroken het toetsje ‘end’ vindt op de plek waar dat gebouw stond. Of dat je voor een paar dagen in Den Haag bent en daar direct na aankomst en nog voor je eerste afspraak je eigen leesbril vakkundig hebt gemold en vervolgens een spoor van halve brillen treft.
Lees meer van: Klantropologie en afgesproken werk, ook in 2011






