Ik heb lang genoeg in de bankenwereld rond gelopen om te weten dat het heel bijzonder is wanneer je in de missie van een bank het woord ‘mens’ ziet staan. Bij zo’n bank waren wij vanmiddag te gast. Het zal je niet verbazen dat diezelfde Triodos Bank (want die is het) in haar reclamecampagnes ook rustig durft te spreken over ‘je hart volgen en je hoofd gebruiken’. Ook dat is ongekend in bankenland en dat maakt dat ik niet alleen een tevreden Triodos-klant ben maar dat ik vond dat mijn boek precies past bij wat Triodos doet en uitdraagt.
Lees meer van: Tour de Klantropologie: Bij Triodos bankier je met je hart en met je hoofd
Het aflopen van mijn rentevaste periode leek me een mooi moment om me van mijn hypotheek te ontdoen. Ik besloot spijkers met koppen te slaan, ging naar de stad en bezocht de zogenaamde bankshop om dit per direct af te handelen. Maar daar bleek dat toch te simpel gedacht. De op zich vriendelijke medewerkster vertelde me dat ze me daarmee niet kon helpen. Een nieuw product aanvragen kon wel, maar er weer vanaf komen gaat zomaar niet. Ik moest het callcenter bellen om een aflosformulier aan te vragen.
Lees meer van: De klant, de bank, het kastje en de muur
Lang geleden werkte ik bij een grote bankverzekeraar en daar heb ik het innovatievak in de praktijk geleerd. Want al schijn ik dan wat intellectuele trekjes te hebben, ik leer minstens zo graag in de praktijk als uit een boek. Waarbij het helpt bij als je goed kijkt naar wat erom je heen gebeurt. Er is immers overal wel iets te zien waar je van kunt leren. De ene keer is dat een wasvoorschrift, de andere keer is dat een telefoontje naar de huisarts of een klapperbord op een Zwitsers station.
Lees meer van: Anders kijken kan altijd en overal, zelfs als je een bank bent
Afgelopen vrijdag vroeg Arne Hulstein me via Twitter of ik nog iemand kende die iets zou kunnen zeggen over ‘social banking’ of dat ik zelf misschien zin had om daarover iets te komen vertellen. Ik voelde me in eerste instantie helemaal niet geroepen om erop te reageren en ik weet ook waarom. Omdat ik het afgelopen jaar nog meer de indruk heb gekregen dat banken wel erg hardleers zijn in het zichzelf aanpassen aan de veranderende wereld waarin we leven.
Lees meer van: Social banking: Bankieren van mens tot mens
Sinds jaar en dag kijkt hij verdrietig, de oranje ING-leeuw. En dat kan ik me best voorstellen want hij had en heeft er alle reden toe. Toen zijn broer, de blauwe Postbank-leeuw, nog leefde, trok die alle aandacht telkens naar zich toe en was dat degene waarvan iedereen leek te houden. Deze kreeg dan ook (vermoedelijk begin jaren ’90) een facelift waardoor hij vrolijker ging kijken en helemaal klaar leek voor de toekomst.
Lees meer van: Het verdriet van de oranje leeuw
Ergens hier in een virtuele la ligt nog een werkende demo van de ‘bank van de toekomst’ die ik ooit met een aantal andere business innovators maakte voor mijn toenmalige werkgever ING/Postbank. En zelfs al zijn we jaren verder nu, de bank die wij toen voor ons zagen, die is er nog altijd niet. Hier en daar is er ongetwijfeld een deel van uitgevoerd maar het totaalconcept dat eraan ten grondslag lag, dat ben ik nog nergens tegengekomen. Want innovaties gaan traag in bankenland. Er werd meestal geen noodzaak tot veranderen ervaren omdat er zo al geld genoeg verdiend werd en het aantal klanten dat overstapte naar een andere bank was minimaal.
Lees meer van: De bank van de toekomst: Met of zonder zwarte zwanen
