Stop de panels! Een ongevraagd advies aan de congresbranche

Soms ben ik er spreker, dan weer dagvoorzitter en regelmatig ook gewoon bezoeker. Maar er is één ding dat me elke keer opvalt als ik op een congres ben: De (blijkbaar onvermijdelijke) paneldiscussie die overal en altijd weer op het progamma staat. En dat dan ook nog eens bij voorkeur aan het einde van de dag, wanneer mensen toch al ‘vol zitten’ met informatie en zich het liefst op een eventuele borrel storten cq gewoon weer naar huis willen.

En dit is wat ik zie gebeuren op het moment dat de paneldiscussie van start gaat:

• De leden van het panel zijn meestal meer met elkaar bezig zijn dan met de mensen in de zaal. Waardoor de aandacht van het publiek verslapt, mensen met elkaar beginnen te praten, hun email gaan checken of zelfs opstaan en weggaan.
• Ook lijken panelleden soms net verschrikte konijnen in het licht van een koplamp. Waardoor het gesprek dat ze geacht worden aan te knopen moeizaam op gang komt en/of geforceerd aandoet.
• Daarnaast besteedt de dagvoorzitter in de regel ook minder aandacht aan het publiek dan aan de uiteraard zeer vooraanstaande panelleden.
• De dagvoorzitter weet zich geen raad met reacties uit de zaal, zeker niet als het onverwachte reacties betreft.

Dit alles met als gevolg dat de mensen in de zaal zich niet altijd even serieus genomen voelen laat staan betrokken voelen bij wat er op het podium gebeurt waardoor ze afhaken of soms zelfs ook gaan rebelleren. Dat laatste heb ik al een paar keer meegemaakt, zeker als er sprake is van een Twitter-backchannel waarbij op een groot scherm achter de sprekers de tweets te zien zijn van zowel het de bezoekers als de mensen die het congres op afstand via Twitter volgen.

Op zoek naar de muis

Maar hoe het ook zij, ik heb sterk de indruk dat het fenomeen paneldiscussie inmiddels is ingehaald door de interactieve werkelijkheid waarin we vandaag leven. Om duidelijk te maken wat ik daarmee bedoel citeer ik graag Clay Shirky:

‘I was having dinner with a group of friends about a month ago, and one of them was talking about sitting with his four-year-old daughter watching a DVD. And in the middle of the movie, apropos nothing, she jumps up off the couch and runs around behind the screen. That seems like a cute moment. Maybe she’s going back there to see if Dora is really back there or whatever. But that wasn’t what she was doing. She started rooting around in the cables. And her dad said, “What you doing?” And she stuck her head out from behind the screen and said, “Looking for the mouse.”

Here’s something four-year-olds know: A screen that ships without a mouse ships broken. Here’s something four-year-olds know: Media that’s targeted at you but doesn’t include you may not be worth sitting still for.

It’s also become my motto, when people ask me what we’re doing— from now on, that’s what I’m going to tell them: We’re looking for the mouse.’

Geef ons die muis!

Vandaar mijn ongevraagde advies aan de congresbranche: Stop met de panels! Of verander op zijn minst iets aan hun huidige veel te statische en zelfingenomen vorm. En zorg ervoor dat wij, de mensen die ooit bekend stonden als het publiek, tijdens jouw congres niet op zoek hoeven te gaan naar die muis. Geef ons die muis nu maar gewoon, laat ons meedoen en betrek ons bij wat er gebeurt. Want wij zijn er al lang klaar voor en we verwachten van jou dat je ook mee gaat met je tijd.

Werk je zelf in de congresbranche en ga je je mijn ongevraagde advies ter harte nemen? Of doe je dat al lang en wil je me uitnodigen voor een bezoek aan jouw komende congres, dan hoor ik graag van je.