Matisse, Nietzsche, Achterberg en Couperus achterna

Ik heb ze geteld: Ik heb meer dan 60 boeken in alle soorten en maten over die fameuze Blauwe Kust, zoals Couperus haar noemt. Boeken over het landschap, de architectuur, de musea, de kunstenaars, de schrijvers, de tbc-lijders, de Russen, de Amerikanen, de Engelsen en de Duitsers die er hun heil en geluk zochten. En ik heb nergens zoveel voetstappen gezet als daar, aan die veel bezongen Méditerranée.

Ik ken haar steden en dorpen, haar stations, haar baaien, haar pracht en praal en haar vergane glorie. En ik ken haar regionale specialiteiten en haar accent, dat me zo vertrouwd was dat het me altijd op een reprimande kwam te staan van de strenge docente bij de Alliance Francaise die vond dat dat Zuid-Frans echt niet door de beugel kon.

Ik ken het allemaal van binnen en buiten ofwel ‘par coeur’ zoals de Fransen zeggen maar ik ben er meer dan 10 jaar niet geweest en ik begon haar te missen. Dus ik ga haar weer eens opzoeken, die Rivièra waarover Achterberg o.a. dit schreef:

‘De helling schuift met bloemkastelen dicht.
Wegen die ik niet wist dat verder konden
hebben hun col de wolken in gevonden
naar deze zee waaraan het Zuiden ligt’

Uit: Gerrit Achterberg ‘Verzamelde Gedichten’, Querido 1984

En behalve Achterberg en Couperus ga ik daar Matisse (pdf-link) en Nietzsche ongetwijfeld weer ‘ontmoeten’ want zij woonden allebei in Nice en lieten er, al schilderend en schrijvend, hun sporen na. In die veelkleurige, door Grieken gestichte stad, (Nice heette ooit Νικαία en is genoemd naar de godin Nike) die inmiddels al weer 150 jaar Frans is maar tegelijkertijd Italiaans voelt.

Ik ga dus op vakantie naar de Blauwe Kust met als gevolg dat deze blog even stil komt te liggen. Eind juni ben ik er weer en dan hoop ik jullie allemaal weer te zien dus graag tot dan!