Houden van oranje

Mijn tienerkamer was oranje, bruin en geel. Mijn huisstijlkleuren zijn oranje, bruin en geel. Mijn rss-fiets is oranje, mijn fietstassen zijn oranje, mijn Freitag-portemonnee en laptoptas zijn oranje, mijn notitieblokken en boekjes zijn oranje, mijn buro-kruk is oranje, mijn lichtgewicht zomerrugzakje is oranje. Ik heb veel oranje keukenspullen, oranje marmoleum op de vloer en een oranje muur in mijn huis. Ik draag graag oranje kleding en schoenen en kom meestal als geel-oranje type uit persoonlijkheidstests. Met andere woorden, ik hou mijn hele leven al van oranje.

En ik zie nu om me heen dat ik niet de enige ben, want Nederland is in de ban van oranje. Oranje verbindt, oranje maakt dezer dagen van een ‘zij en wij’ een allesoverheersend en nogal dwingend ‘wij’. Oranje doet blijkbaar opeens wonderen en ik vind dat niet gek want ik vind het een vrolijke, zonnige, volle en warme kleur.

Wat ik wel gek vind is dat het normaal gesproken ook een kleur is waarvan mensen meestal wat vreemd opkijken- zeker in combinatie met bruin- maar dat het nu zo alom vertegenwoordigd is dat mensen die mij zien met mijn oranje fiets en dito tassen denken dat ik die heb aangeschaft omdat ik zo van voetbal hou.

Het tegendeel is waar: ik hou niet van voetbal en ik vind wat er nu gebeurt rondom het WK van een verbazingwekkende en af en toe zelfs ergerniswekkende stupiditeit. Maar dan houd ik mezelf voor dat dit is wat een sterk merk met mensen doet en ik herinner me mijn allereerste blogpost ooit, bijna 5 jaar geleden op Frankwatching. Die ging namelijk over Lovemarks, over merken waar mensen verliefd op zijn, waar ze van houden en waar ze van alles voor over hebben.

In die blogpost noemde ik de oranje-liefde ook, want als ergens zichtbaar is wat mensen met merken kunnen hebben, dan is het wel een WK voetbal of een ander groot sportevenement. En liefde gaat niet over rationaliteit, het gaat niet over je koppie erbij houden of over verstandig zijn en beseffen dat er een kabinetformatie aan de gang is, dat er nog altijd sprake is van een economische crisis, dat er honger is en armoede en dat er oorlogen gevoerd worden.

Liefde-ook de liefde voor een merk- is emotie en daarom loopt half Nederland nu in oranje en is half Nederland nu oranje terwijl ik me opgelaten en ongemakkelijk voel onder al dat oranjegeweld. Juist omdat ik zo van oranje hou. En dat blijf ik doen, of ‘we’ nu gaan winnen of verliezen, het maakt mij niet uit want ook mijn oranje-liefde is niet rationeel.

•