Als er nou één ding is wat me aan jouw manier van werken opvalt, dan is dat je benadering van mensen. We proppen onszelf in rollen omdat dat van ons verlangd wordt – of omdat we dat denken. In elk geval verliezen veel mensen in hun professionele rol kennelijk vaak iets wat ze in een andere sociale rol wél hebben. Hun behulpzaamheid, hun openheid en de bereidheid met een ander mee te denken. Wat een waardevolle eigenschappen om onder het vloerkleed te vegen! Omdat je toevallig carrière wilt maken? Wie wordt daar beter van? Jouw heldere en mooie observaties kunnen gebruikt worden om in allerlei situaties het beste in de mensen gewoon weer naar boven te halen.

Liefs, Els

Moeilijke vraag. Doen als je je er zelf, op je volgende verjaardag, nog gelukkiger van wordt. Niet doen als je denkt dat na dat boek alles gezegd is.
zou ik het kopen? Natuurlijk!

Ik zou geen boek van je gedachten maken.

Volgens mij kan dat bijna niet. Niet alleen omdat momenteel iedereen die stukjes blogt meent dat die verzameling dan ook een boek waard is, maar vooral omdat die boeken en boekjes zelden veel extra’s bieden in de vorm van Diepzinnige Gedachten of Grote Lijnen. Ik zou zo 1-2-3 niet een Nederlands boek weten te noemen dat boven die casuistiek uitstijgt.

Ik ben niet zo’n bloglezer – dat doe ik echt hap-snap – maar wel enorm gefascineerd door mensen die zaken – details – kunnen waarnemen of in een nieuw kader plaatsen, waar anderen overheen kijken. Een beetje zoals schrijvers als Carmiggelt, maar zeker ook dichters, wijzen op ogenschijnlijke details en je dan Iets Belangrijks meegeven.

Dat vind ik jouw kracht: de korte waarneming, in een net ander kader.

OK, je zou natuurlijk kunnen overwegen de mooiste in een bundel te zetten. Maar het nadeel van die waarnemingen is dat ze niet tijdloos zijn. Dan zou de literaire vorm de kurk zijn waarop ze drijven. En dat legt de lat meteen verdomd hoog.

Misschien praat ik wel meer tegen en over mezelf dan over jou. Maar ik denk dat je a. niet moet stoppen met optreden, b. niet moet stoppen met bloggen (de prikkelende waarnemingen) en c. ‘s heel rustig zou moeten nadenken over een mogelijke rode draad in al dat materiaal. Als die er niet is, als er niets echt onderscheidends uitrolt, zou ik er geen boek van proberen te maken.

Maar ik ben ik, en alleen. Dus mochten er meer dan 1 andere redenen zijn om wel een boek te maken. Gewoon doen. Want behoefte om een indruk in de loop van de geschiedenis achter te laten, hebben we allemaal. Toch?