De random lift button: Je drukt erop en je weet niet van te voren op welke verdieping je gaat stoppen. Een prachtige uitvinding als je het mij vraagt en wat zou het betekenen als we dat met zijn allen eens vaker doen, zomaar uitstappen op een andere verdieping en vervolgens een praatje maken met collega’s die we nog niet kennen. Ofwel mensen met wie je zou kunnen samenwerken omdat ze dingen weten die jij niet weet. Mensen dus van wie je niet eens wist dat ze bestonden laat staan dat je ze kende.
Want zo gaat het vaak in grote bedrijven: Je kent je naaste collega’s, je eigen afdeling en nog een handvol mensen van afdelingen waar je vroeger hebt gewerkt of met wie je nu een project doet en dan houdt het wel zo’n beetje op. En zelfs met hen mail je meestal meer dan dat je ze ziet en je neemt over het algemeen niet de moeite om bij mensen langs te lopen ookal zitten maar ze 1 deur verder of 1 verdieping boven of onder je.
Dat heb ik altijd vreemd gevonden, die afstand tussen mensen die lijkt te bestaan in een werkomgeving cq in een groot kantoorgebouw. En ik schrijf met opzet ‘lijkt te bestaan’ want hij is er eigenlijk niet, die afstand. Mensen blijven namelijk mensen, ook als ze door de ‘corporate firewall draaideur’ zijn gegaan en hun functie vervullen. Zelf ben ik helemaal een mensen-mens en dus stonden er regelmatig mensen aan mijn buro en stond ik zelf ook aan andermans buro.
‘Jongens aan het buro’
Grappig genoeg kreeg ik daarover nogal eens opmerkingen te horen van mijn leidinggevenden die zich afvroegen hoe toch kwam dat er altijd ‘jongens aan jouw buro staan’. Blijkbaar waren ze dat niet gewend. Misschien waren ze bang dat ik niet toe zou komen aan mijn werk door al die gesprekken of misschien vonden ze het zelfs bedreigend?
Want hoe verklaar je anders dat mijn leidinggevende me verbood te spreken met een nieuwe en hoger geplaatste manager. Hij wilde hem eerst zelf ontmoeten en dan mocht ik pas naar hem toe.
En toen gebeurde het volgende: De nieuwe manager kwam naar mij toe en nodigde me uit voor een gesprek en die uitnodiging heb ik uiteraard geaccepteerd. Ik was me ervan bewust dat daarmee de bestaande hiërarchie van de diverse echelons enigzins doorbroken werd en ik vond dat nog leuk ook. Overigens heb ik mijn eigen manager wel verteld dat ik uitgenodigd was want ik hou er niet van om dingen achter iemands rug te doen.
Nieuwe verdiepingen en onverwachte ontmoetingen
Maar terug naar de lift die zomaar ergens stopt: Wat mij betreft komt er zo’n knop in alle liften in grote kantoorgebouwen, omdat ik weet hoe goed het kan werken als er onverwachte ontmoetingen plaatsvinden, als er nieuwe verbindingen gelegd worden en als mensen elkaar leren kennen. Dat verrijkt naar mijn idee de cultuur en de saamhorigheid in een bedrijf en dat maakt het makkelijker om samen te werken als dat een keer nodig is of om op een andere manier te profiteren van elkaars kennis en ervaring.
Dus sta je vandaag of morgen in de lift, druk dan-bij gebrek aan random-knop- gewoon eens op een knop voor een andere verdieping en ga het gesprek aan met de mensen die je daar tegen komt en vergeet niet hier te melden wat je dat heeft opgeleverd…
