De spagaat van mensen en/in organisaties: Wel willen maar niet weten hoe

Afgelopen dinsdag stond ik weer eens op het podium, dit keer in een co-productie met 3 andere twitteraars om een zaal vol zorg-ict’ers kort en in een razend tempo over Gezondheid en Zorg 2.0 te vertellen. @Coenstruct en @shakingtree deden vanuit hun eigen ervaringen als zorgontvanger en @janszoon vanuit het zorgverlenersperspectief. Aan mij de schone taak om de ict’ers in de zaal te laten zien waar hun grote kans ligt.

Die ligt namelijk in het faciliteren van het proces van kennisdeling en samenwerking. Van buiten naar binnen, van binnen naar buiten maar ook nog ‘gewoon’ binnen de organisatie waarin ze zelf werkzaam zijn.

En tijdens ons ‘optreden’ viel me iets op dat me al veel vaker is opgevallen, op congressen waar ik spreek maar ook in de organisaties waar ik kom: Diezelfde mensen die in hun eigen tijd, als privépersoon, als klant, als patiënt wel online bankieren, vakanties boeken, vergelijkingssites bezoeken, emailen om een afspraak met iemand anders te maken, dr. Google raadplegen, YouTube-filmpjes bekijken etc, die zelfde mensen doen wanneer ze ‘in functie’ zijn, (bijna) niets met diezelfde mogelijkheden en middelen.

Er lijkt een kloof te zijn tussen de mens ‘thuis’ en de mens ‘op het werk’ en die is blijkbaar zo normaal dat bijna niemand daar bij stil staat. Ik zag die kloof gisteren in de zaal en meteen daarna hoorde ik er ook de spagaat uit de titel van deze blogpost verschijnen.

De spagaat

Met die spagaat bedoel ik het dubbele en ongemakkelijke gevoel dat mensen in organisaties kunnen hebben wanneer ze beseffen dat wat er van hen verwacht wordt niet hun eigen beslissing of keuze zou zijn maar tegelijkertijd niet weten hoe dat anders kan. Waardoor ze mee gaan stribbelen, iets waarvan ze zelf meestal niet erg gelukkig worden en iets waarvan een organisatie ook niet bepaald beter gaat functioneren.

De mens

Nu wil ik niet beweren de oplossing voor alle mogelijk organisatieproblemen te hebben maar ik weet wel zeker dat het besef dat je als ondernemer of werknemer, op welk niveau dan ook, een mens bent en dat je klanten, intern of extern, dat ook zijn je in veel gevallen kan helpen bij het doen van je werk. Of je nu ict’er, marketeer, manager, arts, autoverkoper, bankier of conducteur bent, je bent en blijft een mens, ook als je door die draaideur met dat pasje bent gegaan of een uniform hebt aangetrokken.

Het feit dat je een mens bent maakt dat je als zodanig ook kleine stappen kunt zetten in met elkaar delen en samenwerken. Sterker nog, dat maakt dat je grote dingen kun bereiken en zonodig grote veranderingen door kunt voeren doordat je ze opdeelt in behapbare en begrijpelijke brokken. Waarbij je enerzijds mensen aanspreekt op dat wat ze allemaal zijn (mensen dus) en anderzijds op dat waar juist zij bijzonder goed in zijn, dus op hun eigen, persoonlijke expertise.

De technologie

En laat ict of in ruimere zin technologie juist dat nu prima kunnen faciliteren: Want zonder ict hadden mijn mede-presentatoren en ik elkaar niet eens gekend, hadden we niet zo eenvoudig op afstand-via skype- kunnen overleggen wat ons verhaal zou worden en waren we niet eens gevraagd om te komen spreken. Omdat degene die ons daarvoor vroeg ons ook heeft leren kennen door middel van technologie. In dit geval was het twitter maar het had net goed een andere tool kunnen zijn die mensen bij elkaar brengt en ze gelegenheidsformaties laat vormen waarbij iedereen doet waar hij/zij goed in is.

De organisatie

Zo zou een organisatie er wat mij betreft altijd uit moeten en kunnen zien: Als een plek, al dan niet virtueel, waar mensen samen komen om een klus te klaren, vanuit hun eigen kennis en ervaring, met ruimte en respect voor de waarde die iedereen inbrengt. Daarom was ik blij met de opmerking van iemand uit de zaal die me tijdens de borrel vroeg of wij allemaal van dezelfde organisatie waren ‘Want jullie hadden dezelfde visie en dezelfde ‘drive’ maar ook allemaal je eigen verhaal erbij’.

Die uitspraak beschouw ik als een aanmoediging om bij deze nog meer ict’ers op te roepen deze vorm van delen en samenwerken actief te gaan faciliteren. Want daarmee zet je niet alleen jezelf positief op de kaart, maar help je collega’s en je complete organisatie op weg in de wereld van Zorg 2.0 en kom je, niet te vergeten, uit die spagaat van wel willen maar niet weten hoe.