De P van Prijs, de W van Waarde en de I van Innovatie

‘Prijs houdt een keer op’ en ‘Als je geen fiets nodig hebt dan is 10 gulden nog teveel geld’. Ik hoor het hem in gedachten zeggen en met ‘hem’ bedoel ik mijn vader. De geboren ondernemer naar wiens verhalen over zaken doen, verkopen en omzet draaien, over omgaan met klanten en je boerenverstand gebruiken ik lang heb mogen luisteren. De man van wie ik ongemerkt zoveel heb meegekregen dat ik het jammer vind dat ik hem er niet meer voor kan bedanken omdat hij er niet meer is.

Maar zijn woorden zijn er nog wel en ze schieten me, nu ik zelf ook ondernemer ben en in allerlei ondernemingen en organisaties kom, regelmatig te binnen. Want wat zijn we met zijn allen toch altijd weer bezig met elkaar beconcurreren op prijs. Kunnen we nu echt niks beters bedenken dan dat ene P’tje wat dus gewoon een keer ophoudt en dan? Wat moeten we dan?

Waarom kijken we toch zo ongelooflijk graag naar de kosten-kant, naar datgene waarop we kunnen besparen en vergeten we daarbij tegelijkertijd laat staan vooral te kijken naar wat iets oplevert en naar de waarde die we kunnen creëren?

De P van Prijs en de W van Waarde

Dat is iets dat ik maar moeilijk kan bevatten en iets dat me blijft verbazen. Want ik betaal graag (wat meer) voor mijn Freitag-tassen, mijn Macs en mijn treinreizen naar het buitenland (vs. het veel goedkopere vliegtuig). Net zoals anderen graag (wat meer) betalen voor de seizoenskaart van hun voetbalclub, een bepaalde uitvoering van ‘hun’ merk auto of een etentje in hun favoriete restaurant.

Waarom doe ik dat? Omdat die producten/merken voor mij toegevoegde waarde leveren waardoor ze zich onderscheiden, elk op hun eigen manier:

• Freitag: idee-originaliteit-funktioneel-’wetterfest’-flexibel-degelijk-duurzaam
• Mac: gebruiksgemak-design-voelt niet als computer maar als een ‘maatje’
• Trein: minder belastend voor milieu dan vliegen-je ziet nog eens wat onderweg- je zit ruimer en kunt als je dat wil ook opstaan en makkelijker rondlopen dan in een vliegtuig

En zo hebben we allemaal onze producten/merken en zelfs diensten die we waardevol genoeg achten om ervoor te betalen. En als je goed kijkt dan zie je dat die waarde lang niet altijd tastbaar is cq uitsluitend tastbaar is. Die waarde zit hem immers meestal in een combinatie van concrete en belevingszaken en die waarde is bovendien ook erg persoonlijk gekleurd.

Dat ik van treinen hou komt omdat ik als kind vlakbij het spoor woonde. En zo stond ik elke dag om 8.10 bij de overweg, die ik passeerde op weg naar school, te zwaaien naar de machinist van de trein die naar Winterswijk reed.

Dat ik blij was met de komst van de Freitag-tas hangt samen met het feit dat ik alles op de fiets doe en veel met het OV onderweg ben en dus behoefte had aan een tas die tegen een stootje kon en waterdicht was.

En dat ik een Mac ben gaan gebruiken komt omdat ik er iemand mee zag werken en meteen dacht ‘als ik ooit een computer koop dan wordt het een Mac’.

Dus waar komt die fixatie op die ene P van Prijs nu toch vandaan? Klopt het dan toch wat ik een spreker op een congres ooit hardop hoorde verzuchten ‘Nederland was ooit een land dat exploreerde maar is nu een land dat vooral exploiteert’. Ik vrees dat het waar is en ik vind dat zorgwekkend.

nrc.nl – Economie – Innovatieplatform is mislukking via kwout

De I van Innovatie en de M van Mensen

En dat brengt me van de P van Prijs en de W van Waarde bij de I van Innovatieplatform. Want dat we in Nederland zo’n platform überhaupt nodig hebben vind ik minstens zo zorgwekkend en veelzeggend. Dus ben ik dan nu blij als ik lees dat vooraanstaande economen onlangs hebben vastgesteld dat dit platform niet werkt o.a. omdat het niet tot innovatiebeleid heeft geleid?

Nee! Ik ben niet blij en word er bijna alleen nog maar moedelozer van. Want innovatie gaat niet over beleid, het gaat niet over dingen moeilijk en ingewikkeld maken, opblazen, institutionaliseren, formaliseren, dure woorden en Engelse termen gebruiken en ook niet over alleen maar technologie, industrie en beta-onderzoek.

Het gaat over mensen helpen bij anders kijken naar hun eigen rol, naar hun eigen organisatie, hun eigen werkprocessen en ze vervolgens in staat stellen om anders te gaan doen. Op een manier die waarde creëert voor henzelf, voor hun klanten, hun collega’s, hun organisatie en als het even kan voor de maatschappij. Het gaat over groot denken en klein doen, over een mentaliteit van lef hebben en los durven laten en over samen werken omdat je ziet dat je met de kennis en kunde van anderen verder komt.

Dat is het soort innovatie waarin ik geloof en waarvoor ik me hard maak en gelukkig zijn er meer mensen die er net zo over denken. En net als ik hebben zij zich nooit aangesloten bij het Innovatieplatform omdat we overal en nergens onze online en offline platformen hebben. Daar komen we bij elkaar, daar overleggen we met elkaar, daar vormen we gelegenheidsformaties en werken we samen en gaan we, na gedane arbeid, weer uit elkaar.

En daarom schreef ik hierboven ook heel bewust ‘bijna nog moedelozer’ want het feit dat die andere platformen er zijn en vooral dat die andere mensen daar zijn zodat we de handen ineen kunnen slaan als dat gevraagd of anderszins wenselijk is, dat maakt dat ik uiteindelijk toch niet moedeloos ben maar juist vol goede moed weer aan de slag ga.

•