Waardetransport? Dat kan ook op de fiets en op heel veel andere manieren

Jullie kennen ze vast allemaal: die gepantserde auto’s waarop met grote, dikke letters ‘waardetransport’ staat. En toen er van de week ook weer eens eentje voorbij zag rijden realiseerde ik me dat er natuurlijk veel meer manieren zijn om waarde te vervoeren. Dat kan ook op de fiets, want wat dacht je dat fietskoeriers of postbodes doen?

Organisaties/bedrijven betalen dan ook graag voor de veiligheid, de zekerheid en de snelheid die deze vormen van waardetransport bieden. Maar hoe zit het met het betalen voor creativiteit, met het op de juiste waarde schatten van een goed idee, een prikkelende presentatie, een mooi ontwerp voor een huisstijl, een verhelderend inzicht, een inspirerend verhaal, een verrassende bijdrage aan een brainstorm, etc.?

Dat is net zo goed een vorm van waardetransport maar dan wel eentje waar het niet met grote letters op staat. Bovendien is de uitkomst ervan vaak minder tastbaar, niet altijd direct zichtbaar en het blijkt in de praktijk een vorm van waardetransport te zijn waarover je eindeloos kunt steggelen met je opdrachtgevers. Omdat ze weliswaar zitten te springen om jouw creativiteit en jouw inzichten maar er vervolgens niet of bijna niets voor willen betalen.

De vraag omgedraaid

In zo’n geval draai ik de vraag graag om. En wat denk je dat een opdrachtgever uit bijvoorbeeld de zorg, die wil dat ik voor niks of voor erg weinig voor hem kom werken, antwoordt als ik hem vraag of ik in zijn zorginstelling dan ook onder dezelfde voorwaarden behandeld kan worden? ‘Nee, natuurlijk niet maar dat is wat anders’. En dan volgt er nog een vraag van mijn kant want dan mag hij uitleggen wat daar dan zo anders aan is en dan blijft het akelig stil. Want is het niet of nauwelijks anders.

Behalve dan dat op een operatie of een behandeling of een gesprek met een arts blijkbaar ook met onzichtbare en tegelijkertijd zichtbare dikke letters ‘waardetransport’ staat geschreven. Misschien is dat zo omdat het in of vanuit een groot gebouw gebeurt, waar dure apparaten staan en waar iedereen die klantcontact heeft in een uniform loopt. Of is het misschien omdat we dat ooit zo hebben afgesproken met elkaar? En daar nu zo aan gewend zijn dat we de neiging hebben om alles wat daarbuiten en daaromheen gebeurt aan waardetransport als ‘Spielerei’ te beschouwen. Ik denk dat dat allebei waar is.

Vrij blijven versus vrijblijvend

Niet dat ik iets heb tegen ‘Spielerei’, integendeel, voor mij en voor veel anderen is juist dat de basis van ons werk. Spelen, leren, kijken, verwonderen, proberen, schetsen, knippen en plakken, alles uit elkaar halen, uitgummen en opnieuw beginnen, dat is wat we doen. En dat doen we voor onze opdrachtgevers, omdat ze er zelf niet zo goed in zijn, omdat ze er de tijd niet voor nemen of omdat ze er geen plezier in hebben. We werken vrij en willen ook graag vrij blijven werken maar dat is niet hetzelfde als vrijblijvend werken.

Met andere woorden, we creeëren waarde voor andere bedrijven en hun klanten en we transporteren hem. En als je goed kijkt dan zie die waarde overal, ook zonder dat we rondrijden in pantserauto’s of zonder dat we op een fiets stappen zoals hierboven staat (alhoewel mij dat wel wat zou lijken, maar dat terzijde). Dat doen jullie zelf vermoedelijk ook niet allemaal terwijl je ongetwijfeld wel waarde creëert en transporteert.

Dus ik hoop dat je na vandaag bij het zien van zo’n auto denkt aan al die andere vormen van waardetransport en ze op waarde gaat schatten, want ze verdienen het, juist omdat ze ‘Spielerei’ zijn.

•