In mijn tijd als business innovator bij ING zat ik, tijdens een bijeenkomst ter verbroedering van de binnen- en de buitendienst, aan tafel met mensen uit de buitendienst ofwel met ’sales-mensen’. Ze wisten niet wie ik was of wat ik deed en ze wisten ook niet of ik nu bij binnen-of buitendienst hoorde maar we raakten aan de praat en na een kwartiertje kwam dan toch de vraag ‘Waar hoor jij eigenlijk bij?’.
Ik kaatste de vraag terug en zei ‘waar denken jullie dat ik bij hoor, bij de binnen- of de buitendienst?’. En ik kreeg meteen antwoord ‘Oh, dat is niet moeilijk, je bent er duidelijk eentje van de buitendienst. Want je lacht veel, kletst graag, je houdt duidelijk van mensen, van onverwachte ontmnoetingen en van leven in de brouwerij’. Toen ik ze vervolgens vertelde dat ik vanuit mijn business innovator-functie aanwezig was en officieel gezien misschien wel tot de binnendienst moest worden gerekend, zeiden ze ‘Dat kan allemaal wel zijn, maar toch ben je er eentje van ons’.
Aan dit gesprek dacht ik toen ik afgelopen week dit bord zag staan bij een bloemenkiosk in de stad.
Crisis als kans
En toen ik dat bord zag dacht ik niet alleen aan dat ene gesprek aan die tafel maar ook aan de gesprekken die nu aan vele andere tafels worden gevoerd over ‘de crisis‘. Want ik merk dat ‘de crisis’ bedrijven en organisaties in een houdgreep begint te nemen. Een houdgreep die innovatie in de weg staat, die (nog meer) angst zaait en die deuren dicht gooit.
Als buitendienstmens en als business innovator begrijp ik dat niet en bovendien baart het me zorgen: Want waarom zou je juist in tijden van crisis doorgaan met dat wat je altijd al deed en met dat wat die crisis mogelijk mede veroorzaakt heeft? Waarom zou je juist nu niet eens wat anders doen dan wat je gewend bent?
Want een natuurlijker moment om je strategie en werkwijze bij te stellen of zelfs om te gooien is er eigenlijk niet. En toch lijken we met zijn allen de verdediging in te schieten, ons in onszelf terug te trekken in plaats van deuren en ramen open te gooien en de aanval te kiezen.
Daar denk ik echt anders over want dit is wat mij betreft het moment om je zelf af te vragen waar hoor ik eigenlijk bij? Bij de mensen die werken en leven vanuit angst? De angst om anders te zijn, om op te vallen, om ontslagen te worden of om na te denken over datgene waar jij voor staat? Of bij de mensen die kansen zien, van onverwachte ontmoetingen houden en zich niet in de houdgreep laten nemen door de angst noch de crisis? Ik weet inmiddels waar ik bij hoor en blijkbaar hadden de buitendienstmensen dat jaren geleden ook toen al snel door.
Leiders zonder angst
Angst, zo leerde ik van mijn vader en zo las ik ook in Seth Godin’s laatste boek ‘Tribes‘, is een slechte raadgever, ook als er nog helemaal geen sprake is van crisis. En toch laten velen van ons zich door angst leiden. Ik zag en zie het om me heen en het gaat me aan mijn hart.
Maar gelukkig zijn er ook mensen die Seth Godin ‘leiders’ noemt, mensen die lef hebben, die geen last hebben van angst en die zien dat een crisis kansen biedt. En die dat ook aan anderen duidelijk kunnen maken en die anderen met zich mee kunnen krijgen. En dat hoeven helemaal geen officiële leiders te zijn, geen managers, geen minister-presidenten en het kan zomaar een eigenaar van een bloemenkiosk zijn.
Het zijn in elk geval mensen die kansen zien in wat er om hen heen gebeurt en die, als hun omgeving verandert (in het geval van de bloemenkiosk een wekenlange slechte bereikbaarheid, stof en lawaai door bestratingswerkzaamheden) zich bezinnen op wat ze gaan doen en vervolgens hun bord buiten zetten.
Zulke mensen kennen we allemaal, ze werken in elk bedrijf, in elke organisatie, groot of klein. Misschien ben je er zelf wel zo één, dan hoef ik je er helemaal niks meer over te vertellen natuurlijk. Maar ik doe toch dat ter afsluiting van deze blogpost. Want ik hoop dat jullie, of je nu zo’n leider bent of juist iemand die zich bij zo’n leider aan zou willen sluiten, elkaar gaan opzoeken en samen aan de slag gaan met de kansen die de crisis biedt. En als je wil dat ik met je meedoe, dan hoor ik het graag.
