Afgelopen vrijdag ging een lang gekoesterde wens in vervulling: ik mocht een dagje meelopen met een NS conducteur. Na al die jarenin de trein wilde ik het graag eens van de andere kant meemaken en nu zat ik met kniptang en conducteursjas op de trein. Want zo heet dat als je bij NS werkt. Klanten heten ‘reizigers’, conducteurs en machinisten wensen elkaar ‘een goede dienst’ en stap je over in een ‘schone trein’ dan betekent dat dat alle kaartjes net gecontroleerd zijn.
Je kijkt omhoog en denkt ‘He, zie ik ze nou vliegen?’. Dus je kijkt nog eens en dan weet je het zeker, je ziet ze vliegen en die ‘ze’ dat zijn mensen. En nu zien anderen ze ook en zij kijken net zo verbaasd als jij. Want sinds wanneer kunnen mensen zo vliegen? Je weet het niet, begrijpt het niet, vraagt het je ook niet meer af maar je kijkt weer en je ziet ze vliegen. En je zou best wel even met ze mee willen vliegen…
Ze bestaan nog, sites die eruit zien alsof het 1996 is en de site van Frits Bom was er tot voor kort zo eentje. Het leek wel een kerstboom die zo opgetuigd was dat je niet meer weet waar je moet kijken tussen al die ballen en dat geblingbling. Nu was er een tijd dat kerstboom-sites heel normaal waren.
Je moet er maar opkomen om van een lantaarnpaal en de sneeuw op een plein een sneeuwbril te maken. Maar gelukkig zijn er mensen die op dat soort dingen komen. En gelukkig zijn er sites als Fubiz die dat oppikken waardoor ik het nu met jullie kan delen. Want al deed ik deze straatvondst dan niet zelf, ik vind hem briljant, deze sneeuwbril in de stad.
Het was een verzoek naar mijn hart: of ik een twintigtal facilitair managers van topklinische ziekenhuizen wil komen vertellen wat de zorg kan leren van organisaties als HEMA en IKEA en hoe je klantropologie doorvertaalt naar de zorg. Als klantropologie ergens nodig en logisch lijkt dan is het wel in de zorg waar alles om mensen draait of liever gezegd zou moeten draaien. Want ook hier geldt dat lang niet altijd gedaan wordt wat men in missie, visie en strategie roept (patiënt centraal, patiëntgericht, alles met zorg etc.).
Achterin in mijn boek staat niet alleen een lees-maar ook een luisterlijst. Want ik ben ervan overtuigd dat muziek je de weg kan wijzen, uiteraard in figuurlijke zin zoals ik hier schreef maar nu zelfs ook in letterlijke zin. Want dat is wat de Android-app OMWAT (Oh Music, Where Art Thou?’ doet.
Afgelopen vrijdag ging een lang gekoesterde wens in vervulling: ik mocht een dagje meelopen met een NS conducteur. Na al die jaren in de trein wilde ik het graag eens van de andere kant meemaken en nu zat ik met kniptang en conducteursjas op de trein. Want zo heet dat als je bij NS werkt. Klanten heten ‘reizigers’, conducteurs en machinisten wensen elkaar ‘een goede dienst’ en stap je over in een ‘schone trein’ dan betekent dat dat alle kaartjes net gecontroleerd zijn.
