 |
Wie Annie M.G. Schmidt’s ‘Pluk van de Petteflet’ ooit las herinnert zich Dolly de Duif vast nog wel. En misschien herinner je je dan ook dat Dolly de verwoesting van de Torteltuin weet te vertragen door ‘iets te doen’ bovenop de bouwtekening die al klaar ligt in de keet van de opzichter. En daarom heet het hoofdstuk waarin dit gebeurt dan ook simpelweg ‘Dolly doet iets’.
Lees meer van: Vrij naar Annie M.G. Schmidt: Mijn batterijlader doet iets
Dit kwam ik tegen op Thinking for a Living. Mijn antwoord op deze vraag luidt: ‘Nee, dat had ik nooit gedacht’. Waarbij ik wil aantekenen dat ik mijn Mac helemaal niet als iets levenloos zie omdat hij me mensen laat vinden en het daardoor mogelijk maakt om me met hen te verbinden.
En nu ben ik heel benieuwd naar jullie antwoord op deze vraag.
Creativiteit is iets ongrijpbaars. We zijn er over het algemeen wel van gecharmeerd maar hebben tegelijkertiijd moeite om het op zijn waarde te schatten en vinden het lastig om het te plaatsen. Misschien komt dat omdat creativiteit in de ogen van velen iets is dat moeiteloos gaat, iets dat je overkomt, iets dat sommige mensen komt aanwaaien? En wordt het daarom ook vaak gezien als iets dat alleen maar ‘leuk’ is en alleen maar plezier oplevert als je er mee bezig bent?
‘Een leven lang treinen’ was de titel van een column die onlangs op de achterpagina van het NRC verscheen. Daarin vertelt de auteur hoe haar grootvader, die zijn leven lang bij de Belgische Spoorwegen had gewerkt maar die al lang met pensioen was en inmiddels ook wat vergeetachtig werd, zomaar opeens op een dag verdween. Althans dat dacht zijn familie. In werkelijkheid was hij een dagje gaan treinen om te zien of de spoorwegen hun werk nog wel goed deden. En aan het eind van die dag kwam hij gerustgesteld en tevreden weer thuis.
Lees meer van: Een leven lang treinen: Over kunst, klantbeleving, zorg en innovatie
 |  |  |  |  |
