Wat doet een mens als hij iets heeft meegemaakt dat nog mooier, fijner, beter, handiger, leuker was dan hij had verwacht en gedacht? Dan praat of schrijf je erover en vertel je andere mensen wat je hebt beleefd of -in dit geval- hebt gelezen. Dat lijkt misschien web 2.0- omdat dat gaat over samenwerken en delen- maar het is natuurlijk van alle tijden. Alleen maakt internet dit delen van ervaringen zichtbaar voor veel meer mensen. Dus ik schrijf vandaag over Everything is miscellaneous, het nieuwe boek van David Weinberger.
2.000.000.000.000 smsjes per jaar: ‘Why things bite back’
In het NRC van afgelopen donderdag las ik weer eens over het onverwachte en relatief ‘jonge’ succes van SMS: 15 jaar geleden werd er voor het eerst, bij wijze van proef, een sms verstuurd en tegenwoordig zijn het er waarschijnlijk (de geleerden zijn het er niet helemaal over eens) jaarlijks zo’n 2 a 3 biljoen wereldwijd.
Na het lezen van dat NRC-artikel ging ik op zoek naar het boek ‘Why things bite back’ dat ik een aantal jaren geleden kocht.
Ken uw klant: deel 2, hokjesgeest en zelfsegmentatie
Kijkend naar mezelf weet ik heel goed dat ik niet pas in het standaard beeld dat bedrijven hebben bij 40- plussers: ik heb geen auto, kijk geen tv, luister nooit naar de Nederlandse radio, maak geen verre reizen, leef niet het ‘gesettelde’ leven dat veel bedrijven voor zich zien bij iemand van midden 40. En toch zit ik waarschijnlijk in allerlei segmenten die daarop gebaseerd zijn.
Erwin Blom geeft ongevraagd advies aan de media
In zijn presentatie ‘verhaal van een vertrekker’ die hij vandaag bij het Crossmedia-café van Immovator houdt, naar aanleiding van zijn vertrek als Hoofd VPRO Digitaal, geeft Erwin Blom niet alleen de (publieke) omroepen maar alle media ongevraagd advies. En dat doet hij wat mij betreft op een overtuigende wijze.
De mens achter de functie: Waarom ik visitekaartjes ‘tag’
Wanneer je, net als ik, regelmatig op congressen komt, presentaties geeft of workshops begeleidt, dan wissel je daar visitekaartjes uit. Die je bij thuiskomst meestal pas echt goed bekijkt en dan opbergt in een mapje. En als je dan zo’n hele serie kaartjes bij elkaar ziet, dan valt mij altijd op hoe weinig persoonlijk die kaartjes zijn.









