Wandelen voor je werk en de stad als kunstvorm

Het mooie van vakantie is dat je tijd hebt om je zelf en je gedachten de vrije loop te laten waardoor je als vanzelf gaat nadenken over van alles en nog wat. Dat komt er voor veel mensen in het gewone, dagelijkse en werkzame leven namelijk niet van. Hun agenda’s staan vol met afspraken die ze vaak niet eens zelf inplannen, ze hebben het gevoel dat ze geleefd worden, rennen van het ene binnenbrandje naar het andere, blussen het en springen aan het eind van de dag weer snel in hun auto of een trein om naar huis te gaan.

Dat weet ik maar al te goed want ik heb jarenlang gewerkt in zo’n omgeving en kom het telkens weer tegen bij mijn opdrachtgevers. En sinds ik ondernemer ben is het me nog meer gaan opvallen, omdat ik er nu zelf geen deel meer van uitmaak en me er ook niet meer aan hoef te conformeren. En dat is maar goed ook want van een hele dag vergaderen en rennen van hot naar her werd en word ik niet productief en niet blij.

Van bijna nooit vergaderen maar wel af en toe een afspraak 1 op 1 of met hooguit een paar mensen tegelijk, ergens in een café of via Skype en van zomaar wat rondlopen en om me heen kijken, daar word ik wel productief van en blij bovendien. Dat hoort bij klantropologie, of ik nu een presentatie geef, een groep of iemand individueel begeleid, een blogpost schrijf of met een advies kom.

Rondlopen en kijken, de ene keer binnen (in een organisatie), de andere keer buiten (in de natuur of in de stad) en mensen daarin meenemen, dat zit in mijn werk want het zit in mij. Geen wonder dus dat ik een aantal jaren reisleider was, dat ik straatvondsten doe, in ‘marketing by walking around’ geloof en van space invader(s) houd.

Met of zonder route

De kunstenaar achter de space invaders werkt normaal gesproken op basis van verrassing: zijn tegeltableau’s duiken ergens op en worden dan vervolgens door anderen ontdekt en in kaart gebracht. Zelf blijft hij onzichtbaar en anoniem want wie hij is is niet bekend.

Maar blijkbaar wijkt hij wel eens af van die werkwijze want voor een tentoonstelling in het Museum voor Moderne Kunst in San Diego bracht hij zijn tableau’s aan op gebouwen in de stad. En hij vertelde erbij dat als je er op een bepaalde manier langs loopt je route, vanuit de lucht gezien, ook een space invader vormt.

THE SPACE INVADER WALK (TRAILER) door extermitent

Dat deed mij meteen denken aan een raamvertelling: een verhaal in een verhaal maar wat ik er ook mooi aan vind is dat je als wandelaar de stad als kunstwerk mede vorm geeft. Weliswaar door langs een ‘voorgeschreven’ route te lopen en dat is voor een notoire ronddrentelaar als ik zelf niet echt nodig, maar toch. Je loopt, je kijkt en je laat je meenemen want anders zou je die route sowieso al niet gaan lopen.

En ik ben ervan overtuigd dat dat goed is voor mensen (ja, ook of misschien wel juist voor managers), niet alleen als ze op vakantie zijn maar ook zo af en toe in het gewone, dagelijkse en werkzame leven en ik prijs mezelf gelukkig wanneer ik, zoals onlangs gebeurde, een opdrachtgever (en manager) hoor zeggen doet dat hij zich altijd weer mee op reis genomen voelt door wat ik voor hem en zijn organisatie doe.

Met andere woorden, ik blijf gewoon door wandelen voor mijn werk en ik beloof bij deze plechtig dat ik, met of zonder voorgeschreven route, ook zal bijdragen aan de stad als kunstvorm. Want mijn camera of mijn iPhone liggen altijd voor het grijpen en mijn hart, mijn ogen en mijn oren staan open.