Dat er van niets altijd wel iets te maken valt, dat veronderstel ik inmiddels als bekend bij de regelmatige lezers van deze blog want ik doe dat graag en ik schrijf er ook over. En dat je met kantoorartikelen als paperclips en plakband, ja zelfs met excel leuke dingen kunt doen waarvoor ze vermoedelijk niet bedoeld waren, dat is ook iets wat hier al eerder voorbijkwam. En dan is er nog het feit dat ik geloof in groot denken en klein doen.
Ik houd van grote doelen stellen en ik help organisaties daar ook regelmatig mee maar ik weet dat je die weer klein moet maken om ze te realiseren. Het zijn meestal namelijk de kleine dingen zijn die er voor mensen toe doen, of dat nu de medewerkers in of de klanten van die organisatie zijn. Bovendien hebben medewerkers vaak het gevoel te ‘verdrinken’ in het grote organisatiedoel met als gevolg dat ze niet meer weten waar en hoe ze moeten beginnen.
En dan helpt het wanneer je dat grote en vaak wat abstract geformuleerde organisatiedoel als bijvoorbeeld ‘klantgericht werken’ vertaalt naar een kleine concrete stap als ‘de telefoon wordt na maximaal 3x overgaan opgenomen’ of ‘als een klant iets niet kan vinden, dan loop je met hem/haar mee naar het schap en ga je niet staan roepen of wijzen’.
Maar over de grootse mogelijkheden die het kleine nietje biedt, daar heb ik eerlijk gezegd nog nooit over nagedacht. Terwijl het toch zo voor de hand ligt, want het scheelt maar een paar lettertjes ‘van niets iets maken’ of ‘van nietjes iets maken’. Hoe dan ook ik heb, vermoedelijk net als jullie, nooit iets bij nietjes gedacht als ik ze zo in hun doosje zag zitten, maar anderen gelukkig wel.
Want met nietjes kun je dus wolkenkrabbers bouwen en Peter Root doet dat. Vol overtuiging, met eindeloos geduld en met gevoel voor proportie want zeg nou zelf, deze stad van nietjes ziet er toch hartstikke echt uit?
