Met andere twitteraars of tweeps zoals ze zichzelf ook wel noemen heb ik het er regelmatig over: Over de nog altijd vernietigende en de met hoongelach gepaard gaande reacties die je krijgt van mensen die zelf niet twitteren maar natuurlijk wel precies weten waarom het belachelijk is dat anderen het wel doen. Op de een of andere manier raakt Twitter mensen in hun hart (al zullen ze dat zelf niet toegeven) want anders zou het nooit zoveel afkeer en weerstand blijven oproepen.
Lees meer van: Twitter: Een kleine moeite en een groot plezier
Het begint al bijna een traditie te worden: Want net als in 2008 en 2009 ben ik ook dit jaar weer bij de Marketingdag voor de Podiumkunsten. En net als vorig jaar loop ik daar morgen, samen met @CultureS, rond als twitterverslaggever om iedereen die er niet bij kan zijn toch mee te laten kijken naar wat er op zo’n dag allemaal gebeurt.
Lees meer van: Live vanaf de Marketingdag: Een twitterverslag
Voor de Twitteraars onder ons is de zogenaamde ‘Fail Whale’ een oude bekende die op gezette d.w.z. drukke tijden opduikt en zo, op een grappige manier, duidelijk maakt dat Twitter de grote aantallen bezoekers weer eens niet aan kan. Dat zo’n symbool en in dit geval zo’n walvis een eigen leven kan gaan leiden, dat is niks nieuws want dat doet hij inmiddels al even en daar schreef ik ook al eerder over. En dan hebben we ook nog dat andere Twitter-voorbeeld: De Dodesfelfo, waarvan niemand weet precies hoe die eruit ziet maar dat hij bestaat daar twijfel ik niet aan.
Lees meer van: Het kantoor, de kwal en het plakband
Vorige week donderdag liep ik opeens met het (centraal) station van Florence in mijn hoofd: Ik zag het voor me, stond bij wijze van spreken op het perron, las het naambord en zag de Santa Maria Novella- de kerk waar het station zijn toevoeging S(anta) M(aria) N(ovella) aan te danken heeft- net boven het dak van het station uitsteken. Ik twitterde erover en er liepen direct een paar mensen met me mee. Elk met zijn eigen herinneringen aan Florence en aan het station aldaar.
Lees meer van: Twitter en onverwachte verbindingen op het station
Twee weken geleden, op mijn officiële verjaardag, stelde ik jullie hier deze vraag ‘Wat maakt mijn werk (blogposts, adviezen, presentaties, tweets, columns, ideeën en concepten) in jouw ogen, de moeite van het in boekvorm publiceren waard?’. En ik kreeg op die ene vraag maar liefst 48 antwoorden. Antwoorden om stil van te worden, antwoorden om over na te denken en antwoorden om mee aan de slag te gaan.
Lees meer van: Elke dag jarig: 1 vraag en 48 antwoorden
Als er iets is dat ik als ondernemer niet graag doe, dan is het wel mijn administratie. Dat ik niet de enige ben die daar zo over denkt, dat weet ik al heel lang. Want toen ik nog bij ING werkte als business innovator deed ik ook opdrachten voor de afdeling die zich bezighield met de MKB-markt en die vermaledijde adminstratieve rompslomp was toen al een terugkerend thema voor onze klanten en is het volgens mij nog steeds als ik zo om me heen kijk en luister.
Lees meer van: Hou je ook zo van Excel? Dan moet je hier zijn!
Met andere twitteraars of tweeps zoals ze zichzelf ook wel noemen heb ik het er regelmatig over: Over de nog altijd vernietigende en de met hoongelach gepaard gaande reacties die je krijgt van mensen die zelf niet twitteren maar natuurlijk wel precies weten waarom het belachelijk is dat anderen het wel doen. Op de een of andere manier raakt Twitter mensen in hun hart (al zullen ze dat zelf niet toegeven) want anders zou het nooit zoveel afkeer en weerstand blijven oproepen.
