Vorige week donderdag liep ik opeens met het (centraal) station van Florence in mijn hoofd: Ik zag het voor me, stond bij wijze van spreken op het perron, las het naambord en zag de Santa Maria Novella- de kerk waar het station zijn toevoeging S(anta) M(aria) N(ovella) aan te danken heeft- net boven het dak van het station uitsteken. Ik twitterde erover en er liepen direct een paar mensen met me mee. Elk met zijn eigen herinneringen aan Florence en aan het station aldaar.
Lees meer van: Twitter en onverwachte verbindingen op het station
Het wordt vaak benadrukt, het verschil dat er zou bestaan tussen dat wat online gebeurt en dat wat mensen offline doen. Offline is echt en online is onecht, offline is persoonlijk en online is oppervlakkig en onpersoonlijk. Online is voor jonge mensen en offline is voor mensen die ouder en verstandiger zijn. Online is voor eenzame, zielige nerds en offline is voor sociale, gezellige mensen die wel beter weten.
Lees meer van: De bladafvalbak en het verschil tussen online en offline
Dat komt er nou van, als je in een buurt woont met veel scholen en je altijd weer ergert aan het feit dat het er een verkeerschaos ontstaat op het moment dat ouders (veelal moeders) kinderen met de auto naar school brengen en ze er ook weer ophalen. Dat komt er nou van, als je tegen 17.30 door de stad loopt en gestresste ouders (veelal moeders) te hard ziet rijden omdat ze op tijd bij het kinderdagverblijf moeten zijn. Dat komt er nou van, als je houdt van kijken naar wat mensen doen ofwel als je doet aan ‘reading the street’ cq ‘marketing by walking around’.
Lees meer van: Het einde van de achterbankgeneratie ofwel hoeveel TK heeft die van jou?
Het is alweer bijna een jaar geleden dat ik mijn laatste twee grote oefeningen in ‘de kunst van het loslaten’ mocht meemaken. Want zo zou je het vallen van je fiets en de daaropvolgende hersenschudding, waarvan je maanden van moet herstellen, wel kunnen noemen. Van de val zelf herinner ik me dat ik me, toen ik voelde dat mijn fiets onder me weggleed, bewust ontspannen wilde laten vallen omdat ik hoopte dat ik dan niks zou breken.
Lees meer van: De kunst van het loslaten: Wie durft?
Wat heeft ons toch ooit bezield en wat bezielt sommige architecten nog steeds om mensen te willen laten wonen, werken en herstellen in grote, grijze blokken? En waarom hebben we ooit gedacht dat jonge mensen onderwezen zouden moeten worden in grauwe en en geestdodende dozen? Loop eens rond over de universiteitsterreinen van Utrecht, Amsterdam (VU), Eindhoven of Delft of kijk naar ziekenhuizen en kantoorgebouwen in heel Nederland en je ziet meteen wat ik bedoel.
Lees meer van: Wonen, werken, leren en beter worden: Waarom moet dat in grote, grijze en geestdodende gebouwen?
De gewichtskliniek van Karin de Zoete? De Matterhorn in Amsterdam? Een artiesteningang van een theater waaruit blijkt dat die artiesten eigenlijk gewoon parkeerbeheerders zijn? De rechtstreekse trein van Nijmegen naar Eindhoven? Allemaal voorbeelden van onverwachte combinaties zoals je ze in het dagelijks leven tegenkomt.
Lees meer van: Onverwachte combinaties? Ik zie en maak ze, jij ook?
