Zou het kunnen, een blogpost schrijven die uitsluitend uit vragen bestaat? Zou me dat lukken als ik het heel graag wil? En zou iemand die blogpost dan willen lezen? En zou dat dan niet net zo’n bizarre onderneming zijn als het boek dat de Franse auteur George Perec ooit schreef, een boek waarin de letter ‘e’ niet voorkomt? Misschien is een blogpost met alleen maar vragen dan toch een stuk makkelijker? Want leven we niet in een tijd waarin ‘vraaggestuurd werken’ wenselijk en /of normaal wordt gevonden?
Vraaggestuurd werken
Heb jij je lesje al geleerd vandaag?
Als je ontkennend hebt geantwoord op deze vraag, dan moet je nu echt even doorlezen want ik ga je een lesje leren dat ik zelf trouwens ook weer van anderen heb geleerd en nog elke dag leer. Onlangs bijvoorbeeld nog van Seth Godin die vaststelt dat er twee verschillende manieren zijn om les te geven. De eerste manier, leert mensen feiten, procedures en technieken. De tweede leert je kijken, leiden en problemen op te lossen.
De Tour de France ofwel de herontdekking van de fiets
Voorjaar 2008 was ik in Parijs en bij thuiskomst schreef ik al dat het daar ingevoerde fietsenplan genaamd ‘Vélib’ dat staat voor Vélo (fiets) en Liberté (vrijheid) een succes was. En inmiddels weet ik, dankzij mijn eigen kleine Tour de France van de afgelopen weken- ik was in Besançon, Aix- en-Provence en Nice- dat er overal in Frankrijk sprake is van een herontdekking van de fiets.
Lees meer van: De Tour de France ofwel de herontdekking van de fiets
Een wild plan, een droom, een boek, een Layar?
Tja, hoe gaat dat als je een firestarter bent en meestal gewoon maar begint omdat je daar nu eenmaal goed in bent? Hoe komt het dat je dingen die er nog niet zijn voor je ziet en in dingen die er al wel zijn een samenhang ziet die anderen niet zien. En waarom zegt je omgeving dan ook nog dat je door moet gaan met wat je doet? Is er misschien een dokter in de zaal die uit kan leggen hoe dat werkt? Dan kan ik nu door met mijn verhaal en dat luidt als volgt:
Lees meer van: Een wild plan, een droom, een boek, een Layar?
Tirriteren, figureren en poetsen bakken: In de leer bij Karlsson van het dak
Het zijn de enige boeken die ik heb van Astrid Lindgren, de boeken over Karlsson van het dak. Ik heb ze kort geleden herlezen en moest er opnieuw ontzettend om lachen. Eigenlijk is Karlsson nogal een zelfingenomen, over het paard getild mannetje ‘in zijn beste jaren en net dik genoeg’ dat voortdurend streken uithaalt maar je kunt, hoe oud of sikkeneurig je van jezelf ook mag zijn, onmogelijk boos op hem zijn laat staan blijven omdat hij ondanks alles ook meteen je hart steelt.
Lees meer van: Tirriteren, figureren en poetsen bakken: In de leer bij Karlsson van het dak
De P van Prijs, de W van Waarde en de I van Innovatie
‘Prijs houdt een keer op’ en ‘Als je geen fiets nodig hebt dan is 10 gulden nog teveel geld’. Ik hoor het hem in gedachten zeggen en met ‘hem’ bedoel ik mijn vader. De geboren ondernemer naar wiens verhalen over zaken doen, verkopen en omzet draaien, over omgaan met klanten en je boerenverstand gebruiken ik lang heb mogen luisteren. De man van wie ik ongemerkt zoveel heb meegekregen dat ik het jammer vind dat ik hem er niet meer voor kan bedanken omdat hij er niet meer is.
Lees meer van: De P van Prijs, de W van Waarde en de I van Innovatie
