Gisteren las ik op Twitter dat een andere Twitteraar en blogger, werkzaam in een groot bedrijf, niet blij werd van agenda’s die elke keer schoongeveegd werden. Waardoor een afspraak over een voor hem belangrijk onderwerp telkens uitgesteld werd. Ik reageerde op zijn verzuchting met de uitspraak dat ik dat bepaald geen interne ‘human to human marketing’ vond. We praatten er nog even op door en ik realiseerde me daarna dat ik erover wilde schrijven omdat het daarbij in mijn ogen gaat over meer dan afspraken die verzet of afgezegd worden.
De binnen grote organisaties gebruikelijke uitdrukkingen ‘agenda’s schoonvegen’ of ook wel ‘agenda’s leegmaken’ klinken weliswaar op het eerste gehoor erg instrumenteel en efficiëncy-gericht maar zijn het naar mijn idee niet. Want achter elke afspraak in een agenda zitten mensen, mensen die elkaar iets te vertellen hebben, die iets met elkaar willen of van elkaar willen, mensen dus die nu uit de agenda worden geveegd omdat er andere prioriteiten blijken te zijn.
Begrijp me niet verkeerd, want ik ben absoluut geen vergadertijger en ben, op basis van mijn eigen werkervaring in de afgelopen jaren, van mening dat er over het algemeen veel te veel en te lang vergaderd wordt. Maar toch denk ik dat we ons te weinig realiseren dat we dus niet alleen heel instrumenteel agenda’s leegmaken alswel (a)sociaal bezig zijn door mensen (veelal collega’s met wie je geacht worden samen te werken) impliciet laten weten ‘jij bent nu even niet belangrijk meer en dus schuif ik je aan de kant’.
En zo werd in het geval van de eerder genoemde twitteraar een gesprek over zijn arbeidsvoorwaarden voor de zoveelste keer uitgesteld en dat voelt niet goed. Het is dan ook helemaal geen ‘human to human marketing‘, waarbij de ene mens de ander zoekt, vindt en respecteert en vervolgens tot samenwerken cq zakendoen komt.
Van binnen naar buiten of juist andersom?
En dat brengt me op een volgend punt, want ‘human to human marketing’ blijft in mijn ogen niet beperkt tot externe marketing maar geldt net zo goed binnen in organisaties. Want ook daar werkt het veel prettiger en uiteindelijk efficiënter als we weten wat we aan elkaar hebben, als we elkaar kennen en elkaar kunnen vertrouwen, als we elkaar respecteren als mens.
Misschien zou ‘human to human marketing’ wel moeten beginnen binnen in bedrijven voordat het ook naar buiten toe uitgedragen kan worden, maar dat blijkt in de praktijk lastig te zijn. Dus wie weet, is het makkelijker andersom en kan de buitenwereld er in deze tijden van ‘markets are conversations‘ voor gaan zorgen dat er ook binnen in organisaties naar elkaar geluisterd wordt.
Ik hoop dat uiteraard van harte, denk als vanzelf opnieuw aan de 95 stellingen (twee daarvan dienen als illustratie bij dit artikel) uit de Cluetrain Manifesto, blijf optimistisch en doe wat ik kan…
