Morgen na 4 uur: De receptenlijn anno 2010

Het is 2010 en internet en ‘realtime’ informatie zijn overal. Dus wat doe je als je snel een herhalingsrecept van je huisarts nodig hebt? Je pakt je telefoon en belt de voor zorgbegrippen best innovatieve semi-geautomatiseerde receptenlijn van de huisarts. Die vertelt je dat je voor 12.00 moet bellen en dat verbaast je even maar het is nog voor twaalven dus je spreekt je gegevens in en denkt ‘Dat is geregeld!’

Totdat je je opeens realiseert wat de stem aan de telefoon zei: ‘Als je voor 12.00 ‘s ochtends belt liggen de medicijnen de volgende dag na 16.00 bij je apotheek klaar’. Niet dezelfde dag en ook niet binnen 12 uur maar de volgende dag pas na 16.00. En dan klapper je even met je oren en knipper je heftig met je ogen.

Althans dat deed ik want ik begrijp niet dat dat allemaal zolang moet duren. Hoe gaat dat achter de schermen dan in hemelsnaam? Schuifelt er een slak door de stad met mijn recept op zijn rug nadat mijn woorden eerst van speech naar tekst omgezet zijn waarna die tekst dan weer uitgetypt cq uitgeschreven moet worden?

En als die slak eenmaal bij de apotheek is aangekomen, hoe ingewikkeld is het dan en hoe lang duurt dat nou om een paar pilletjes in een doosje te stoppen, een etiketje erop te plakken en het klaar te leggen? En hoe slim is het dan dat iedereen die ook gebeld heeft met de receptenlijn dus tegelijkertijd aan het eind van de volgende middag komt waardoor je altijd moet wachten op je beurt?

Gebroken klompen

Mijn klompen zijn in de zorg inmiddels al heel wat keren gebroken want ik krijg er nogal eens de indruk dat de tijd er stil heeft gestaan en dat verontrust me. Want zorg gaat wat mij betreft over mensen die elkaar zien staan, die elkaar serieus nemen, die elkaar weten te vinden en die elkaar en anderen helpen met beter worden of als dat niet meer mogelijk is met zo goed mogelijk afscheid nemen.

Dat er kostbare tijd verloren gaat met gedoe, met sterk verouderde systemen, processen, protocollen en werkwijzes kunnen we in de zorg dus helemaal niet gebruiken. Integendeel, juist daar zouden we vaart moeten maken met samenwerken, met meedoen in plaats van tegenwerken en met het gebruiken van technologieën die ons werk uit handen nemen.

Het zorgbijltje

Ik maak me er elke keer weer kwaad over als ik zie over welke simpele dingen zorginnovatie in wezen gaat en het geeft me soms ook een machteloos en moedeloos gevoel als ik opnieuw moet vaststellen dat die simpele dingen voor veel zorgverleners zo moeilijk uitvoerbaar blijken. Dat is een gevaarlijk gevoel want het betekent dat ik bijna zover ben dat ik mijn zorgbijltje erbij neer gooi. Net zoals ik ooit mijn bankenbijltje erbij neer heb gegooid omdat ik niet meer geloofde dat het nog goed zou komen met de manier waarop mijn toenmalige werkgever ING met mensen d.w.z. haar klanten en medewerkers omging.

Maar bijna is nog niet helemaal dus tot nu toe pakte ik het zorgbijltje toch elke keer weer op. Enerzijds omdat ik overal om me heen zie dat er zoveel te winnen en te verdienen valt voor alle partijen in de zorg. Dus wat zou het ontzettend zonde en dom zijn als ik daar geen werk van zou maken.

Anderzijds omdat ik daartoe aangemoedigd word door mensen om me heen waarvan er eentje zelfs de hashstag #welkomindezorg heeft bedacht die ik op twitter kan gebruiken als het me weer eens zwaar te moede is.

Hoe lang ik nog met het zorgbijltje blijf zwaaien weet ik niet, maar ik hoop sowieso dat die slak heel snel met pensioen kan gaan. Overigens ken ik mezelf goed genoeg om te weten dat er vast nog wel ergens een ander bijltje op me ligt te wachten dus ook je als je niet in de zorg werkt ben je gewaarschuwd…

•