De kunst van het loslaten: Wie durft?

Het is alweer bijna een jaar geleden dat ik mijn laatste twee grote oefeningen in ‘de kunst van het loslaten’ mocht meemaken. Want zo zou je het vallen van je fiets en de daaropvolgende hersenschudding, waarvan je maanden van moet herstellen, wel kunnen noemen. Van de val zelf herinner ik me dat ik me, toen ik voelde dat mijn fiets onder me weggleed, bewust ontspannen wilde laten vallen omdat ik hoopte dat ik dan niks zou breken.

Dat leek prima te lukken want ik viel inderdaad soepel en zonder al te veel brokken, alleen jammer dat mijn laptoptas bovenop me viel waardoor ik uiteindelijk toch nog met mijn hoofd op de straat sloeg. Op die tas had ik namelijk even niet gerekend. Van de eerste dagen en weken erna herinner ik me veel minder maar wat me wel bij is gebleven is dat ik absoluut niet mezelf was.

Ik kon de dingen die ik graag doe opeens helemaal niet meer doen, voelde gaten in mijn geheugen, verging van de hoofdpijn, was duizelig en heel erg snel moe. En dat was een nog grotere oefening in het loslaten. Want merken dat je niet jezelf bent, dat je niet functioneert op het niveau dat je van jezelf gewend bent en dat anderen van jou gewend zijn, dat vergt ook wat van je geduld en flexibiliteit. Nu was er in mijn geval zeker sprake van meewerkende omstandigheden doordat ik zo’n hoofdpijn had kon ik simpelweg niet of nauwelijks denken en dat maakte het jezelf overgeven aan de zaken zoals ze zijn wel wat makkelijker.

Maar hersenschudding of niet, ik durf van mezelf wel te beweren dat ik bedreven ben in het loslaten en ik herinner me dan ook met veel plezier en gepaste trots een uitspraak die één van mij opdrachtgevers deed toen hij hoorde dat ik een hersenschudding had: ‘Ik hoop dat je weer snel herstelt en daarna nog vrijer gaat denken dan je al deed’.

Vandaar dat het me ook niet veel moeite kostte om de bovenstaande presentatie te maken. Ik geef hem morgen twee keer op het Kwaliteitsfestival en ik heb in de sheets zelf ‘de kunst van het loslaten’ op zoveel mogelijk manieren verwerkt. In de hoop dat iedereen die dat durft, morgen die knop gaat omzetten. Want een flinke portie lef heb je echt nodig om dat protocol, die gewoontes, die formats en die werkwijze waar je al jaren aan vasthoudt, te bevragen en mogelijk zelfs los te laten. Zonder loslaten wordt innovatie in de zorg ook erg moeilijk zoniet onmogelijk.

En als je niet weet hoe dat moet, dan help ik jou en je organisatie daar graag mee, want ik ben er goed in, in loslaten, met of zonder hersenschudding.

•