Grauw, bruin en blauw: Een vakantie vol verwoesting en verrassing

Dat het ontzettend hard kan regenen en dat een flink onweer ook regelmatig voorkomt, met name in het achterland en wat minder vaak aan de kust, dat wist ik door mijn eerdere bezoeken en langdurige verblijven aan de Blauwe Kust ofwel aan de Cote d’Azur. Maar de meeste regen valt in april/mei en omdat ik dit keer ook echt aan de kust zat ging ik er van uit dat ik mooi weer zou hebben.

En toen bleek de werkelijkheid weer eens verrassender en tegelijkertijd verdrietiger te zijn dan ik van tevoren gedacht en verwacht had. Want op de ochtend dat ik vanuit de Provence- waar ik ook al een dag met zwaar onweer, grijszwarte luchten en enorme hoeveelheden regen getrotseerd had- vertrokken was naar Nice bleek bij aankomst in Marseille dat de treinen niet verder reden in oostelijke richting omdat een groot deel van de provincie Var overstroomd was.

Door de uitzonderlijke zware regenval (er viel op 1 dag net zoveel regen als normaal gesproken in een half jaar) waren overal beekjes uit hun bedding getreden, zijn huizen, auto’s, dieren en mensen weggespoeld door de woeste stromen van modder en water en lag een groot deel van de infrastructuur plat.

Er reden geen treinen meer, je kon niet meer mobiel bellen, de departementshoofdstad was onbereikbaar, de stroom was uitgevallen en er heerste chaos. De mensen van de Franse NS, de SNCF wisten niks, mochten niks en konden niks en intussen stonden de stations vol met toeristen die tegen beter weten in hoopten op bussen. Toerisme is namelijk de voornaamste inkomstenbron van Var en de aangrenzende provincie Alpes Maritimes.

En wat is het dan makkelijk om de taal te spreken, de streek goed te kennen, brutaal-beleefd te zijn en snel beslissingen te kunnen nemen. Want ik heb uiteindelijk door veel geïmproviseer met streekbussen en wat geluk toch mijn vakantieadres in Menton (aan de Italiaanse grens) weten te bereiken en ben ik opnieuw improviserend met treinen waar ik eigenlijk niet in mocht gaan zitten ook weer thuis gekomen.

Maar niet zonder dat ik op de heenreis Var net een hele troosteloze Povlakte vond: Overal bruin water en modderstromen links en rechts van de weg en hier en daar ook op de weg. De busschauffeur moest voortdurend een nieuwe route bedenken en uiteindelijk zijn we maar via de autoroute gaan rijden want die bleek nog intact te zijn. Verder overal helicopters, politie, brandweer en andere reddingswerkers die met man en macht probeerden om mensen weg te halen uit hun ondergelopen huizen.

De terugreis gaf een ander beeld: Caravans en koelkasten in bomen hangend, nog altijd helicopters en politie en brandweer die nu hielpen met schoonmaken en met redden wat er nog te redden viel uit de puinhopen in de buurt van beekjes die van de ene op de andere dag geen beekje meer waren.

Tussen de heen- en de terugreis in bleef het weer overigens ook erg instabiel. Zowel de lucht als de zee waren tijdens deze vakantie slechts af en toe blauw en sowieso zal ik me vooral het grauw en het bruin herinneren. Het grauw van de alsmaar terugkerende regenwolken en het verdriet om de dodelijke slachtoffers die er gevallen zijn en het bruin van het verwoestende water en de modderstromen. Vandaar ook de titel van deze blogpost.

En omdat het veel regende heb ik heel veel gelezen en ‘moest’ ik mijn voorraad Franse boeken dusdanig aanvullen dat ik de dag voor vertrek 2,5 kilo aan intussen verorberd leesvoer per post naar mijn thuisadres heb verzonden. Die truc had ik al eens eerder uitgehaald en ik kan het iedereen die met het OV op vakantie gaat aanraden want het scheelt je veel gesleep waardoor je met lekker weinig bagage in de trein of bus kunt stappen.

De overige observaties die ik heb gedaan, want die zijn er en ik heb ze allemaal genoteerd in een superhandig, heel klein en dun notitieboekje, komen ongetwijfeld aan bod in andere blogposts en dan begin ik nu maar eens aan mijn mailbox…

•