Was Twitter in 2008 nog een vrij exotisch onderwerp dat ik meenam in mijn toenmalige presentatie ‘digital snacking: heeft uw publiek nog wel tijd voor u?‘ en was het in 2009 ook nog niet heel erg ingeburgerd onder de bezoekers van de Marketingdag zodat ik er nog een keer over geinterviewd werd, inmiddels lopen er behoorlijk wat twitteraars rond en die zal je ook vast wel tegenkomen in de zogenaamde twitterfontein die je hieronder ziet.

Mocht je ook willen twitteren over de Marketingdag, gebruik dan voor je tweets en je foto’s de hashtag #mdag10, dan verschijnen ze namelijk ook in deze fontein en in de twitterstream op de site van de Marketingdag zelf.

Daarnaast is er sinds een paar jaar het initiatief Het Nationaal Schoolontbijt. Dat initiatief juich ik toe: Omdat niet ontbijten in veel gevallen betekent dat kinderen later op de dag hun trek gaan stillen met ongezonde producten waardoor ze onbedoeld te zwaar kunnen worden en ook omdat ik het belang van onderwijs onderken. En als je niet kunt opletten en je niet kunt concentreren omdat je niet gegeten hebt dan komt er van dat onderwijs dus niet veel terecht.

Maar naast een goed ontbijt bestaat er ook nog zoiets als een leuk ontbijt dat voor je klaar wordt gemaakt door een heuse ontbijtmachine. Haast moet je niet hebben als je deze machine het werk voor je wil laten doen maar je wordt er ongetwijfeld vrolijk van als je ernaar staat te kijken. Al was het maar omdat je ziet dat je doodgewone verfbakjes dus ook kunt gebruiken om boterhammen mee te smeren en een Ikea-klemspot blijkbaar prima dienst kan doen als eier- trechter.

Bovendien is, zoals er in de video ook al verteld wordt, niet alleen het eindresultaat- de machine zelf – maar ook het proces van het maken ervan leerzaam, leuk en interessant. En daarom lijkt het me ook een goed idee om een dergelijke machine in te zetten bij Het Nationaal Schoolontbijt. Laat scholieren zelf zo’n machine tekenen, bedenken en bouwen en maak het op die manier niet alleen lekker, verstandig en gezond om te ontbijten maar ook leuk.

Want dat het werkt als je iets leuk maakt om te doen, dat geldt niet alleen voor kinderen maar ook voor grote mensen en dus voor ons allemaal en dat lieten de video’s op funtheory.com, waarvan ik er eentje ook hier heb beschreven, al zien.

Meer informatie over de bouw, de kunstenaars en het idee achter de ontbijtmachine vind je op de site van platform21.

En voor de goede orde nog even dit: Ik heb mijn ontbijt al een uur geleden verorberd maar ik eet geen vlees en dus ook geen bacon. Maar ik vind de posters uit de serie ‘keep calm and carry on’ wel vermakelijk, vandaar dat ik nu toch deze ‘vlees-etende’ variant koos, simpelweg omdat die goed past bij het thema ‘ontbijtmachine’.

Als je dat leest dan begrijp je al waarom de titel van deze blogpost waar is. Want ik mag dan wel als alfa geboren zijn en tijdenlang zelfs als intellectueel van de familie gegolden hebben, ik ben eigenlijk een permanente beta: Ik werd reisleidster, werkte in de buitendienst als vertegenwoordiger, was met veel plezier afdelingsmanager in de retail en op een callcenter, werd toen kanaalmanager, vervolgens business innovator, online marketing consultant en ik ben inmiddels alweer een paar jaar klantropoloog en ondernemer. En ook nu leer ik nog elke dag bij en ik hoop dat ik me nog lang verder mag ontwikkelen.

En wat voor mij geldt, geldt net zo goed voor mijn site. Ook dat is een permanente beta want hij verandert voor en achter de schermen voortdurend. De ene keer zichtbaar, de andere keer onzichtbaar maar hij verandert want hij moet mee met zijn tijd, met de veranderende omstandigheden en de klant/gebruikerswensen.

Hij is dus nooit af. Want dat is waar de uitdrukking ‘permanente beta’ voor staat. Voor een site/dienst/applicatie die nog niet af is maar al wel wordt gelanceerd en die telkens, op basis van wat gebruikers als verbeterpunten aandragen, aangepast en verbeterd wordt. En zo zijn mijn volledig vernieuwde resultaatpagina en de daaronder hangende nieuwe subpagina’s dan ook tot stand gekomen.

Dat was hard nodig want de oude resultaatpagina was inmiddels rommelig, onoverzichtelijk en daardoor ook erg gebruiksonvriendelijk geworden. Maar dat is vanaf vandaag verleden tijd. Dus wat is er veranderd?

• Als je klikt op ‘resultaat’ zie je in 1 oogopslag -gesorteerd naar vakgebied- alle opdrachtgevers voor wie ik werk of gewerkt heb. Door te klikken op de naam van een opdrachtgever ga je naar een aparte pagina waarop je leest wat ik voor hem doe/gedaan heb
• Kies je de subtab ‘visie-werkwijze’ dan lees je waar klantropologie voor staat en hoe ik werk
• Onder ‘F in het nieuws’ vind je interviews die ik gegeven heb en artikelen/boeken waaraan ik aan meegewerkt heb

Zoals gezegd, ik ben blij met mijn nieuwe resultaatpagina maar veel belangrijker is natuurlijk wat jullie ervan vinden. Dus als je de moeite wilt nemen om ernaar te kijken, laat me dan weten wat je ervan vindt. Want je begrijpt dat fackeldeyfinds.com en ikzelf ook na vandaag een permanente beta blijven.

Kijk maar eens naar het transformatie(or)-huisje dat door Roeland Otten onder handen werd genomen, althans als je het ziet want het is bijna een ‘zoekplaatje’ geworden.

Op de site van Otten vind je nog meer ‘zoekplaatjes’ maar zelfs zonder die te bekijken is zijn site zelf ook een transformatie-project en zeker de moeite van het bezoeken waard. Vooral voor de Mac-gebruikers onder jullie want die zullen meteen begrijpen waarom ik dat schrijf.

Overigens staat Otten niet alleen in het transformeren van de huisjes. Er zijn ongelooflijk veel voorbeelden te vinden van beschilderde of met affiches beplakte huisjes – maar dat maakt ze meestal opvallender in plaats van onopvallender en juist daarom vind ik Otten’s aanpak zo mooi en verrassend.

Met dank aan rebelart voor de (dagelijkse) inspiratie.

Als ik offline een mooi beeld tegenkom, dan maak ik er een foto van met mijn iPhone of met mijn camera, als ik die bij me heb en als ik online iets moois tegenkom gebruik ik delicious, de social bookmarking site, om beelden op te slaan. Soms zijn het schetsen, soms foto’s maar het kan net zo goed een visualisatie, een mooi grafisch ontwerp of iets grappigs zijn. Mooie visualisaties vind je o.a. op visualcomplexity maar ook op bestiario.org staan prachtige dingen. Een voorbeeld daarvan zie je hieronder.

Ik heb inmiddels een flink aantal verschillende beelden opgeslagen onder mijn delicious-account en zoals de term ’social bookmarking’ al zegt doe ik dat niet alleen voor mezelf maar ook voor anderen. Want iedereen die dat wil kan en zien wat ik voor moois heb opgeslagen en dat gebruiken voor zijn eigen praatjes of ander werk.

Een rijk gevulde dis

Iedereen die zelf een delicious-account heeft en in mijn netwerk zit en van wie ik weet waar zijn/haar interesses liggen, voorzie ik op maat van niet alleen plaatjes maar ook van leesvoer, tips, links naar blogs, etc.. En vice versa natuurlijk want dat is namelijk de kracht en ook de lol van delicious, dat je heel snel en efficient informatie met anderen kunt delen. En dat allemaal zonder te hoeven mailen want als er iets is dat ik niet graag doe, dan is het dat wel.

Als voormalig kennismanager herinner ik me nog maar al te goed hoeveel werk het was om mijn collega’s op de hoogte houden van voor hen relevante zaken maar nu is er dus delicious. Geen wonder dat mijn account goed gevuld is- op het moment dat ik dit schrijf staan er zo’n 6300 items in-want ik gebruik het dagelijks en het is, samen met RSS en Twitter mijn favoriete social media-gereedschap.

En omdat ik natuurlijk niet de enige Delicious-gebruiker ben is het -om in de sfeer te blijven- een rijk gevulde dis met spijzen waaraan je je eindeloos tegoed kunt doen. Daar schuilt dan ook meteen een gevaar in want er worden voortdurend nieuwe spijzen aangevoerd dus als je niet oppast dan ga je jezelf overeten.

fackeldeyfinds (ofwel macjfan) op delicious

Mocht je eens willen aanschuiven aan mijn tafel dan kan dat door op de blauw-zwart-witte delicious knop rechts bovenaan deze pagina te klikken. Heb je al een account dan heb je vast al lang gezien dat er ook onderaan deze pagina een deliciousknop staat en die biedt je de mogelijkheid om mijn blogpost direct daar op te slaan.

Dan wens ik je nu alvast smakelijk eten en ik hoop je vaker aan tafel te zien dus vergeet me niet uit te nodigen als je zelf ook een account hebt aangemaakt.

Noem het web 2.0 of noem het social media of noem het het knip-en plakweb, maar waar het om gaat is dat bijvoorbeeld een tool/service als Posterous het de gebruiker wel heel erg makkelijk maakt om, met één druk op de knop tegelijkertijd op Twitter, Facebook, Flickr, Tumblr and Delicious zijn content te publiceren. Voorheen was dat nog aardig wat werk omdat je alles handmatig per site moest uploaden maar nu is het doodsimpel geworden om overal en nergens online aanwezig te zijn.

Erwin Blom – Blog – Aanrader: Posterous; blog met de eenvoud van mail via kwout

Van websites en links naar content en mensen

Als we op een ander niveau naar deze ontwikkeling kijken dan zien we dat dit ook wel eens het einde zou kunnen zijn van de manier waarop we tot nu toe over internet en het web spraken. Ooit ging het over websites en links en sinds de komst van social media gaat het over content en mensen. En dat maakt het voor bedrijven niet alleen moeilijker om uit te vinden waar hun klanten zitten maar het blijven volgen van de zogenaamde ‘influencers‘ is helemaal een flinke klus aan het worden. Kon je vroeger nog volstaan met het lezen van de blog van zo’n ‘influencer’, moet je nu het totaalplaatje in beeld zien te krijgen en dat bestaat uit allemaal versnipperde kleinere plaatjes op zoals gezegd Twitter, op Facebook maar ook op Hyves en Linkedin etc.

Bovendien is het niet altijd duidelijk vast te stellen hoe invloedrijk iemand op al die verschillende plekken is. Wat betekent het bijvoorbeeld als iemand 1000 volgers heeft op Twitter en wat zegt het als hij wordt aanbevolen op LinkedIn? Die vragen zijn nog niet éénduidig te beantwoorden en volgens Gillin is het ook in dit geval de tijd die ons gaat leren hoe daarmee om te gaan.

Strikt genomen heb je als bedrijf of als maker van wat voor content dan ook cq als ‘influencer’ anno 2010 geen ‘echte’ homepage meer nodig om mensen te bereiken maar ik denk dat het vooralsnog toch nog handig blijft wanneer al je snippertjes op één plek samenkomen. Omdat nog lang niet iedereen zo ver is dat hij afstand wil doen van zijn eigen homepage en omdat ook nog niet alle lezers/bezoekers zover zijn dat ze overal en nergens komen. Een voorbeeld van een tool waarmee je zo’n alternatieve, geaggregeerde homepage kunt maken is bijvoorbeeld Flavors.me en er zijn er ongetwijfeld veel meer.

Van meebewegen naar weer thuisvoelen

Maar beweeg intussen wel mee want het kan en het komt eraan, dat internet zonder homepages. Kijk maar eens naar de recente lancering van Buzz door Google. Die is veelzeggend en maakt opnieuw heel erg duidelijk dat het voor bedrijven maar ook voor een blogger als ondergetekende noodzakelijk is om mee te bewegen.

Dat vergt wel wat van je organisatie cq van je eigen houding. Omdat we moeten leren leven met onzekerheid, omdat we lef nodig hebben om de controle op onze content en ons merk los te laten en omdat we in sommige opzichten misschien wel opnieuw moeten beginnen. Zodat  ons weer opnieuw thuis gaan voelen op internet, al is het dan niet meer uitsluitend op onze eigen homepage.

Deze blogpost verschijnt ook op frankwatching

Update vrijdag 19 februari 10.14: Via Twitter kreeg ik 2 reacties/aanvullingen binnen op deze blogpost. De eerste komt van @evr en luidt ‘Dankzij google (met deeplink) zien overigens ook al heel wat bezoekers niet eens de homepage al hoewel deze er nog wel is.’ De tweede is van @buurtaal die schrijft ‘Ik denk dat homepages & social media elkaar juist goed aanvullen. Ook zijn bedrijfssites vaak al minder statisch dan vroeger.’

Update zondag 21 februari: Zojuist werd ik opnieuw via Twitter door @shakingtree gewezen op dit (via posterous geplaatste) artikel van Steve Rubel ‘AP is visionary: They see a Siteless web’.

Zorgverleners zijn minder tijd kwijt zijn voordat zij hun klant kunnen helpen en kunnen dus meer klanten op één dag helpen. En zorgverzekeraars, die uitsluitend geïnteresseerd lijken te zijn in die ene marketing- p van Prijs, staan vast te juichen bij zo’n efficiency-slag.

Het levert namelijk bijna een uur tijdwinst per dag per ziekenhuis, zo ontdekte ik tijdens een presentatie die ik gaf bij een zorginstelling. Het klinkt te simpel om waar te zijn maar als u kijkt naar wat het oplevert of, om het zijn Nederlands te zeggen, wat we zouden kunnen besparen, dan weet u waarom u vanaf morgen moet gaan samenwerken.

Met dank aan de zorgverleners, die me vertelden waar ze elke dag tegenaan liepen in hun werk, leg ik graag uit hoe ik tot die ontdekking kwam:

• Er worden elke dag zo’n 220 patiënten bestraald
• Per patiënt duurt het 15 seconden voordat deze echt goed in het apparaat ligt
• En bij het goed in het apparaat komen te liggen heeft de patiënt ook nog vaak hulp nodig van de zorgverlener

Kortom, als u zorgt dat die 15 seconden niet meer nodig zijn, omdat het apparaat zo ontworpen is dat de patiënt er in één keer goed in ligt, dan levert u dat, om deze zorginstelling maar even als voorbeeld te nemen, dus 220 x 15 seconden = 3300 seconden = 55 minuten tijdswinst op. En tijd is geld maar daarnaast is er ook nog zoiets als klantbeleving en medewerkerstevredenheid. Want noch de zorgverleners noch de klanten zijn blij met de manier waarop het nu gaat.

Waarom maar niet en waarom toch wel

Toen ik de zorgverleners vroeg of zij er aan gedacht hadden om dit te melden aan cq te bespreken met de fabrikant van het bestralingsapparaat schudde iedereen nee. Daar had men nooit aan gedacht, ondanks het besef dat dit veel beter en prettiger kon voor alle betrokken partijen. Maar daar iets mee doen, dat was er nooit van gekomen.

Nu begrijp ik best waarom dat er nooit van kwam, maar toch pleit ik voor het wel verder kijken dan uw eigen neus lang is en het ook buiten uw eigen instelling samenwerken. Want dat is altijd de moeite waard, of u nu van besparen, van winst maken of van waarde creëren houdt.

In zo’n proces worden alle betrokkenen er immers beter van: Denk aan (wereldwijd) alle patiënten, zorginstellingen en zorgverzekeraars die er van zouden profiteren als zo’n apparaat gebruiksvriendelijker wordt en aan de leverancier van de apparaten natuurlijk, want ook die wordt er beter van. Dat wordt een bijzonder fraaie rekensom dus kijk eens in uw eigen omgeving waar, hoe en met wie u kunt samenwerken.

Vergeet daarbij de grenzen die er lijken te zijn maar die u vaak zelf trekt. En laat me weten wat het opleverde aan blije klanten en medewerkers, tijdswinst, efficiency, tevreden verzekeraars of misschien zelfs wel eeuwige roem. Want dan schrijf ik daar graag een nieuwe column over.

Deze blogpost verschijnt als column in Zorgmarkt en is een gewijzigde versie van mijn eerdere blogpost ‘1 ziekenhuis, 220-patienten x 15-seconden = 55-minuten tijdswinst per dag’.

Dat er behalve deze ‘Fail Whale’ en de Dodesfelfo nu nog een andere nieuwe diersoort, de plakbandkwal, is opgedoken, dat weet lang nog niet iedereen dus het leek me een goed idee om dat hier bekend te maken.

Het dier werd voor het eerst gesignaleerd op de Off-the-rollwebsite maar ik zou er niet van opkijken als het, al dan niet op de fiets, vanaf vandaag kantoren in heel Nederland weet te bereiken. Want daar is de belangrijkste grondstof waaruit deze kwal is opgebouwd (plakband) namelijk in ruime mate voorhanden. Bovendien kan ik me voorstellen dat je, als je dag in dag uit op kantoor zit, af en toe wel behoefte hebt aan even iets heel anders doen.

Nu ben ik ook een verwoede knip-en plakker maar ik neem toch echt mijn petje af voor degene die dit in elkaar heeft weten te plakken. Dit zou mij niet lukken, sterker nog dat zou één grote in elkaar verstrikte plakbandbende worden als ik eraan zou beginnen en daarom hou ik het in dit geval op een blogpost schrijven.

Maar als je zelf denkt, dat kan ik en dat wil ik ook dan zou ik zeggen: Ga je gang en veel plezier! En maak even een foto als je klaar bent want dan plaats ik die alsnog bij deze blogpost.

Dat het gevaarlijk is dat ik dat juist nu schrijf, omdat ik onlangs zelf ook een feestje vierde, daar ben ik me terdege van bewust. Maar ik schrijf het toch omdat ik zeker weet dat ik mijn feestje niet anders zou kunnen vieren dan samen met mijn klanten en mijn lezers, met jullie dus. Ik kan niet anders en wil ook niet anders, omdat ik nu eenmaal van mensen hou en omdat ik zelf een mens ben. Dat betekent niet dat ik onfeilbaar ben en geen fouten maak, want die maak ik ook. Maar mijn klanten compleet negeren en mijn afspraken niet nakomen dat doe ik niet of ik moet weer eens op mijn hoofd zijn gevallen, maar zelfs toen heb ik al mijn zakelijke afspraken afgezegd en uitgelegd wat er aan de hand was.

Het verkeerde signaal

En daarom ben ik afgelopen donderdag boos weggelopen bij een congres dat zichzelf neerzet als het evenement voor marketingpioniers. Maar wat is dat voor congres, wat is dat voor congresorganisator die een zaal vol klanten totaal negeert door ze meer dan een kwartier zonder enige vorm van communicatie of uitleg te laten wachten op het blijkbaar uitgestelde begin van het congres? Met andere woorden, wat geef je in hemelsnaam voor signaal aan de marketingpioniers in de zaal als je zelf zo gedraagt? Volgens mij een volkomen verkeerd signaal en daarom besloot ik te stemmen met mijn voeten en weg te gaan.

Makke marketingschapen of pioniers?

Maar wat ik nog verontrustender vind is het feit dat de andere klanten in de zaal als makke marketingschapen bleven zitten. Alsof ze niet door hadden dat onze leverancier zich niet aan de met ons gemaakte afspraak hield. Misschien waren ze wat verdoofd door de keiharde muziek die over de zaal werd uitgestort maar ik vrees dat het vooral komt doordat ze zelf ook al jarenlang hun eigen feestje vieren en niet dat van cq met hun klanten.

Dat wordt inderdaad flink pionieren als je niet meer weet waar je boerenverstand zit en vergeten bent hoe je dat kunt gebruiken om je klanten (mensen dus) serieus te nemen. En dat leer je dus niet op een congres als dit.

Hoe leer je het dan wel? De eerste stap is anders kijken naar wat je klanten doen en naar wat jezelf doet en jezelf afvragen welk feestje jij eigenlijk viert. En daarna komen de stappen anders denken en doen. De Loesje-poster in deze blogpost kan je daar alvast bij helpen.

Mocht het je dan toch nog allemaal net iets teveel pionierswerk zijn dan hoor ik het graag. Want als klantropoloog heb ik dit vaker bij de hand gehad en kan ik je helpen met het organiseren van je volgende feestje van en met je klanten.

Zo snel kan het dus gaan: 1 Tweet en mensen vinden elkaar en verbinden zich met elkaar rondom een bepaald thema, ze vormen even een gelegenheidsformatie en zwermen daarna weer uit. Waarmee Twitter in het bijzonder en in bredere zin internet zijn verbindende kracht maar weer eens heeft aangetoond.

En toen ik later die dag bij het station van mijn woonplaats Nijmegen aan kwam lopen, toen schoot me iets anders te binnen. Elk station is immers bij uitstek een (offline) plek waar gelegenheidsformaties ontstaan en waar verbindingen gelegd worden. Er komen namelijk niet alleen sporen bij elkaar maar ook reizigers die samen onderweg zijn en dan weer hun eigen weg gaan.

Onverwachte verbindingen

Maar in het geval van het Nijmeegse station is er nog iets anders aan de hand. Er ligt namelijk ook een (voor menigeen onbekende) rechtstreekse en onverwachte verbinding naar Florence en wel in de ornamenten (zie foto hieronder) die de zijgevel van het stationsgebouw sieren. Die zijn namelijk geïnspireerd door de blauw-witgeglazuurde medaillons van de beeldhouwer Andrea della Robbia die te vinden zijn op het Ospedale degli Innocenti in Florence.

Het feit dat ik deze blogpost nu pas schrijf is trouwens ook weer zo’n onverwachte verbinding want het idee om ooit te schrijven over die ornamenten, dat heb ik al heel lang. Ik kom namelijk vaak op het station en ben een groot liefhebber van de gebouwen van Sybold van Ravesteyn en ik weet ook al heel lang dat hij zich voor de wederopbouw van het Nijmeegse station heeft laten inspireren door de Toscaanse bouwkunst, vandaar ook deze campanile-achtige toren.

Maar blijkbaar heb je als blogger toch af en toe een prikkel nodig om daadwerkelijk tot schrijven over te gaan en zo gaven de Twitteraars die vorige week met me meeliepen de voorzet en hoefde ik de blogpost-bal alleen nog maar in te koppen. En dat heb ik bij deze gedaan.