We stellen ze vaak, de vragen naar de bekende weg. Zonder erbij na te denken, zonder erbij stil te staan, zonder er ook maar een moment van wakker te liggen. Althans dat vermoeden heb ik. Niet dat ik er wel wakker van lig maar die in mijn ogen verkeerde vragen baren me soms wel zorgen en ze vallen me keer op keer weer op.
Zo zag ik van de week eerst de voorpagina van het maartnummer van het NRC- maandblad Focus met daarop ook zo’n vraag en had ik niet lang daarna een nieuwe opdrachtgever aan de lijn die iets zei dat me triggerde en toen borrelde de ene na de andere verkeerde vraag op.
De (on)bekende weg
Nu hou ik er niet van om alleen maar te wijzen op dingen die niet goed gaan zonder ook oplossingen aan te dragen. Dus ik wil niet alleen wat van die verkeerde vragen noemen maar ook meteen alternatieve vragen formuleren. Vragen zoals ik ze ook aan opdrachtgevers stel en waarvan ik denk dat jullie die zelf prima zelf zouden kunnen stellen:
- Willen treinreizigers inderdaad een prachtig station? Of willen ze gewoon dat hun treinen op tijd rijden en willen ze een, in geval van een verstoring, goede informatievoorziening?
- Willen (startende) ondernemers per sé de KvK-site bezoeken of willen ze zo snel mogelijk die informatie vinden die ze zoeken?
- Gaat het erom dat een appartementencomplex superstrak en zonder buitenruimte ontworpen wordt omdat de architect zo mooi vindt zodat dat de appartementen vervolgens moeilijk verkoopbaar zijn? Of kunnen er best strak vormgegeven balkons aan worden toegevoegd omdat bewoners (en dus kopers) dat nu eenmaal graag willen?
- Is groei voor een zzp’er dat hij op een dag personeel aan gaat nemen? Of is groei iets heel anders? Iets dat misschien wel niks te maken heeft met personeel in dienst hebben?
- Willen we meer halen bij onze klanten? Of zouden we beter meer kunnen brengen?
- Willen we besparen? Of stiekem toch liever waarde creëren?
- Zit je op twitter om zoveel mogelijk volgers te krijgen en beschouw je het als een wedstrijd in populariteit? Of kijk je naar de kwaliteit van de contacten die je er legt?
- Willen mensen zoeken op internet? Of willen ze vinden?
- Gaat het er om dat we-als bedrijf- ‘ons ding kunnen doen’? Of is het slimmer om juist ‘hun ding te doen’? Waarbij ‘hun ding doen’ staat voor doen wat klanten willen.
- Willen we werknemers ‘afrekenen’ cq willen we zelf echt ‘afgerekend worden’? Of willen we iemand waarderen voor wat hij doet en zelf ook zo gewaardeerd worden?
- Zetten we fors in op klantretentie, op klantbehoud dus? Of gaan we nu eens van onze klanten houden?
Het principe zal duidelijk zijn en zo kunnen jullie vast zelf ook nog een hele lijst met vragen bedenken. En ik raad jullie aan om dat op zijn tijd ook te gaan doen. Omdat het je helpt bij het uitoefenen van je vak en bij het vormgeven van innovatie. Of je nu ondernemer bent of in loondienst werkt, dat maakt niet uit. Want als je klanten hebt, dan is regelmatig vragen naar de onbekende weg zinvol en verhelderend tegelijk.
De lijnbus
Als je je nu nog steeds afvraagt wat dat allemaal met een lijnbus te maken heeft, dan ben ik daar eerlijk gezegd blij om. En ik had ervoor kunnen kiezen om jullie zelf het antwoord op die vraag te laten geven en als je dat inderdaad zelf wil bedenken, lees dan niet verder. Maar omdat ik me ook voor kan stellen dat dit misschien nog wat lastig is zal ik toch uitleggen wat die lijnbus in dit verhaal doet.
Het is namelijk een voorbeeld van hoe je anders kunt kijken naar hele concrete en doodnormale zaken in je omgeving: Want waarom zou een lijnbus niet ook een bus zou kunnen zijn waarin de reizigers op de daarin aanwezige fitnesstoestellen hun conditie en hun gewicht op peil houden? Een bus dus, die mensen droog en comfortabel naar hun bestemming brengt en er tegelijkertijd voor zorgt dat ze toch hun beweging krijgen. En dat lijkt mij in deze tijden van overgewicht helemaal geen slecht idee. Dus wie weet, misschien is het wel iets om een keer bij een innovatieve openbaar vervoerder als Veolia onder de aandacht te brengen….
2 reacties op dit bericht
Goed punt. :-) Ik merk de laatste jaren pas dat vragen naar de onbekende weg eigenlijk heel waardevol is. Toevallig zit ik net ‘Ja maar… Huh?’ van Berthold Gunster te lezen, over het omdenken van situaties. De voorbeelden die hij beschrijft liggen perfect in het verlengde van jouw blogpost.
Zelf probeer ik ook bewuster te vragen naar de onbekende weg, en daarbij merk ik wel dat het een kunst is die je niet een-twee-drie onder de knie hebt. Vooral het vragen op zo’n manier dat andere mensen er ook over na gaan denken.
De methode die Gunster in z’n book geeft is daarbij wel handig: 1. eerst een situatie/onderwerp deconstrueren tot feiten, en dan 2. vanuit die feiten weer gaan opbouwen. Als je op een feitelijke manier naar de lijnbus kijkt zou ik komen op: ‘n openbaar vervoermiddel met chauffeur dat over de openbare weg via een vast traject, met een van tevoren bekende dienstregeling, een of meerdere mensen vervoert, waarbij de mensen (meestal) (passief) zitten. Elk van de punten zou je kunnen oppakken: maak van een openbaar een besloten vervoersmiddel, met of zonder chauffeur, via een vast of variabel traject, met een vaste of dynamische dienstregeling, alleen mensen vervoerend of ook iets anders. Jij triggerde op de passief zittende passagiers, die zouden kunnen gaan bewegen. Mooie suggestie, dan begin ik wel een bedrijfje in luchtverfrissers voor bussen. :-)
@Roel: Ken’Ja maar’van een test die ik ooit maakte (en waaruit bleek dat ik een’ja en type’was).De de theorie erachter kende ik niet en die klinkt interessant. Doet me denken aan brainstormtechniek die je misschien ook wel kent: SIT ofwel Systematic Inventive Thinking http://www.sitsite.com/app/homepage.asp.
En leuk idee dat van die luchtverfrissers, mocht ik ooit bij Veolia aan tafel belanden dan zal ik onthouden ;-)
1 trackback naar dit bericht
27 december 2011
[...] Hertl zeker.Omdat het speelt met de betekenis van binnen- en buitenwereld, vragen stelt naar de onbekende weg en je daardoor aan het denken zet. En dat kan in mijn ogen nooit kwaad, integendeel, ik merk dat [...]