Het wordt vaak benadrukt, het verschil dat er zou bestaan tussen dat wat online gebeurt en dat wat mensen offline doen. Offline is echt en online is onecht, offline is persoonlijk en online is oppervlakkig en onpersoonlijk. Online is voor jonge mensen en offline is voor mensen die ouder en verstandiger zijn. Online is voor eenzame, zielige nerds en offline is voor sociale, gezellige mensen die wel beter weten.
Online en offline zijn twee totaal verschillende werelden en de mensen die in die ene wereld zitten worden eigenlijk niet geacht om ook in die andere te komen. Want dat kan, mag en bestaat niet. Althans niet in de ogen van juist die mensen die zelf niet erg online zijn maar blijkbaar wel heel goed weten hoe het is om dat wel te zijn.
En toch is dat wat de meeste mensen doen die, net als ik, veel online zijn en actief gebruikmaken van social media. Ze hebben het offline contact met anderen niet vervangen door online contact maar het is erbij gekomen, het bestaat ernaast en het is voor hen waardevol, persoonlijk en echt. Daar kan ik nog uren over doorgaan maar vandaag wil ik stilstaan bij de bladafvalbak uit de titel van deze blogpost.
Offline en online samenwerken
Want één van de dingen die mensen offline doen is samenwerken, bijvoorbeeld door als wijkbewoner herfstbladeren in de bovenaan afgebeelde bladafvalbak te deponeren. Waarbij ze in die samenwerking worden gefaciliteerd door een andere partij, in dit geval door de gemeente Nijmegen.
En die bladafvalbak is wat mij betreft dan ook prima te vergelijken met dat wat er, op allerlei plaatsen en manieren, online gebeurt op social media ofwel het web 2.0. Want ook daar werken mensen samen. De ene keer met elkaar, de andere keer met de leverancier van wie ze een product of dienst af willen nemen en in beide gevallen worden ze daarin gefaciliteerd. Soms door die leverancier zelf (b.v. Lego, Threadless) en soms door externe partijen (b.v. Twitter, YouTube, Hyves, Marktplaats, Iens, Uservoice, Redesignme, Getsatisfaction).
Faciliteer de samenwerking
Maar hoe dan ook, mensen doen dus dingen samen en komen ook samen, online en offline. En zo’n beetje alles wat mensen offline al eeuwen lang deden doen ze nu online ook, dus waar zit hem dan dat verschil als het er al is? Dat zit hem volgens mij in het feit dat internet dat wat we doen op een veel grotere schaal en sneller zichtbaar maakt. Dat is wat er anders aan is en daar zit hem ook de kracht en tevens de zwakte. Want wat er zichtbaar gemaakt wordt kan natuurlijk iets goeds en moois zijn maar net zo goed iets kwaads en slechts.
Toch ben ik ervan overtuigd dat bedrijven en organisaties die hun ‘bladafvalbak’ vol willen krijgen de weg van het offline en online faciliteren in zullen moeten slaan. Uiteraard vraagt dat veel van een organisatie, want dat betekent dat je los moet durven laten en vertrouwen in mensen binnen (medewerkers, collega’s) en buiten je eigen organisatie (klanten, toeleveranciers, bewoners, patiënten, gebruikers) moet durven hebben.
Maar het werkt zoals je ziet en daar wilde ik graag weer eens bij stilstaan, zowel online als offline, want dat laatste heb ik toch echt moeten doen om beide foto’s te kunnen maken.
2 reacties op dit bericht
Leuk geschreven! Je hebt het hele online & offline gebeuren goed helder beschreven.
@Daphne: Jij kan het weten dus ben blij met je compliment!
2 trackbacks naar dit bericht
20 november 2011
[...] heel gewoon is en niet veel verschilt van dat wat we offline doen. Ik schreef daar onlangs nog deze blogpost over dus ik ga er nu niet verder op in maar het is zeker iets wat ik ga noemen.Dat maakt de afstand [...]
15 december 2011
[...] nodig die oude denkbeelden en mogelijke vooroordelen als ‘internet cq zorg op afstand is onpersoonlijk en kil’ en ‘zorg op afstand kan niet werken want onze klanten willen dat niet’ [...]