‘Ein weites Feld ‘. Deze woorden herinnerde ik me uit één van de literatuurcolleges tijdens mijn studie Duits, gegeven door een bevlogen man met een grote liefde voor zijn vak: De 19e eeuwse Duitse literatuur. En aan deze woorden dacht ik toen ik gisteren zag hoe het veld achter mijn huis, nadat het maandenlang belegerd is geweest door bulldozers, graafmachines, bewakers en zeecontainers (het lag namelijk vol met explosieven uit W.O.II) eindelijk weer even vrij werd gegeven.
Want wat er gebeurde vond ik mooi om te zien: De hekken gingen open en niet lang daarna kwamen uit allerlei hoeken mensen aan lopen. Sommigen kwamen met een hond, anderen met een radiografisch bestuurbaar vliegtuigje, weer anderen liepen alleen maar eens op hun gemak het veld rond, wezen elkaar dingen aan en zo nam iedereen op zijn of haar manier weer bezit van het veld. Voor zolang als het duurt. Want nu het ontploffingsgevaar geweken is en het sein ‘veilig’ gegeven is kunnen de geplande bouw-werkzaamheden dan gaan beginnen.
Als buurtbewoners zijn we daar niet allemaal zo blij mee: We zijn, ondanks protesten richting gemeente en projectontwikkelaar, onze groene omgeving en de vele vogels en vleermuizen kwijt. En ook qua privacy en uitzicht moeten we voortaan heel veel missen.
Kansen zien en grijpen
En toch zag ik vandaag heel duidelijk een lichtpunt in dit verhaal: Omdat mensen, vaak ondanks alles, kansen zien en ze grijpen. Ook al zijn ze maar klein, ookal duren ze misschien maar even, een paar dagen waarschijnlijk waar het dit veld betreft, zodra het hek opengaat komen ze aangelopen en maken er het beste van.
En dat zie ik niet alleen graag, ik doe het ook graag maar ik geef toe dat ik dat in dit geval echt moeilijk vond. Zozeer was ik gehecht en gewend aan dat groen om me heen, aan de rust, aan de kleur en de beslotenheid ervan. Maar door wat ik vandaag zag gebeuren ben ik van plan om de kans die me nu geboden wordt te gaan benutten.
Niet alleen maar door er hier over te schrijven maar door mijn huis dan maar eens om te gooien. Want de lichtinval is nu al heel anders, het uitzicht is al heel anders, buiten is het nu dus al heel anders en dan mag het binnen ook wel anders. En ga er maar van uit dat ik daar het beste van ga maken!
Want ideeën heb ik altijd genoeg en blijkbaar is het nu tijd om wel iets van en voor mezelf uit te werken dus ben ik er ook maar meteen mee begonnen…
Noot: De woorden ‘Ein weites Feld’ maken deel uit van een langere zin en die komt uit de roman Effi Briest van Theodor Fontane.
