Ik hou al jaren van haar: Van dat meisje uit Arnhem dat ik, zoals ze zelf ooit zo mooi zei, nooit voorbij kan lopen zonder een glimlach op mijn gezicht. Ik bewonder haar om haar spreuken, affiches en kaarten waarop ze met humor zegt wat ze voelt, denkt en ziet. En waarop ze altijd heel duidelijk maakt wat haar wel en niet zint. Dat doet niemand haar na en het maakt haar uniek. Ja, ik ben al jaren fan van haar, van Loesje, dat meisje uit Arnhem.
Twitter, de microblogging-applicatie die ik zelf ook gebruik, is goed voor van alles en nog wat. Daarover schrijf ik op een later moment nog meer. Al was het maar omdat ik merk dat mijn digitale snack-gedrag door Twitter veranderd is. Maar nu wil ik Twitter gebruiken als voorbeeld van het ‘social web’ dat gekenmerkt wordt door delen en samenwerken.
Aan kerstkaarten doe ik zelf al een paar jaar niet meer: Ik krijg ze nog wel zo hier en daar, maar op de een of andere manier komt het er bij mij niet meer van om juist met kerstmis in de pen te klimmen.
Ik heb proberen te achterhalen hoe dat in mijn geval komt en ik denk dat ik het antwoord wel weet: Ik communiceer het hele jaar door met de mensen om me heen, of het nu gaat om klanten, zakelijke bekenden, bloggers of om vrienden en familie, dat maakt niet uit. We mailen, bellen, bloggen, twitteren, smssen en mmssen, chatten, skypen, reageren op elkaars artikelen. Soms schrijven we elkaar ook nog echt ouderwets een kaart of een brief en regelmatig wordt er een ‘face to face’ afspraak gemaakt.
Hoe het komt weet ik niet precies maar blijkbaar is vrijdag dedag om plezier te maken op je werk, om er casual gekleed heen te gaan, om te borrelen en wat dies meer zij. Kijkend naar collega-bloggers zie ik dat ook voor hen de vrijdag een bijzondere dag is: Er is op die dag meer ruimte voor een luchtige toon, voor ‘fun’, voor gekkigheid.
Vanaf het moment dat het concept hotealthcare (klantropologie vertaald naar de zorg) bij me opkwam heeft het me niet meer losgelaten en ik ben in de afgelopen anderhalve maand, tussen alle presentaties, blogposts en brainstormsessies door, bezig geweest om een zorginnovatie- mindmap te maken.
Over David Weinbergers laatste boek ‘Everything is miscellaneous’ schreef ik hier al. Ik trok toen de conclusie dat DE manier van zoeken en vinden niet meer bestaat. Het is tijd om anders over informatie te gaan denken want zoeken en vinden werkt in de digitale wereld anders en zonder de beperkingen van de offline wereld. Er zijn geen kasten, schappen en mappen, geen statische of voorgefomuleerde indelingen of strikte categorieën. Er is vooral de dynamiek van zelf lezen en schrijven, van zelf tags toevoegen en indelen, van samen zoeken en vinden. Dat laat deze video mooi zien.
Archiefpagina voor 2007: ga naar mijn oudere artikelen uit 2007.
Ik hou al jaren van haar: Van dat meisje uit Arnhem dat ik, zoals ze zelf ooit zo mooi zei, nooit voorbij kan lopen zonder een glimlach op mijn gezicht. Ik bewonder haar om haar spreuken, affiches en kaarten waarop ze met humor zegt wat ze voelt, denkt en ziet. En waarop ze altijd heel duidelijk maakt wat haar wel en niet zint. Dat doet niemand haar na en het maakt haar uniek. Ja, ik ben al jaren fan van haar, van Loesje, dat meisje uit Arnhem.
