1 Ziekenhuis = 220 patiënten x 15 seconden = 55 minuten tijdswinst per dag

Wat zou het niet opleveren als we in de zorg echt eens zouden gaan doen wat zo voor de hand ligt maar nog niet erg gebruikelijk is: Niet alleen intern beter samenwerken maar ook gaan samenwerken met bijvoorbeeld de fabrikant van je medische apparatuur. Wat zou het niet opleveren aan tastbare maar ook minder tastbare winst als je als patiënt 15 seconden minder lang in de scanner of het bestraalapparaat zou hoeven liggen?

En zou de zorgverlener ook niet minder tijd kwijt willen zijn voordat hij zijn klant (= patiënt) kan helpen. En wat zou een zorginstelling zeggen als ze meer klanten kan helpen op één dag. En de zorgverzekeraars, die uitsluitend geïnteresseerd lijken te zijn in die ene marketing- p van Prijs, zouden die ook niet staan te juichen bij een flinke efficiency-slag?

Ik denk van wel. Want het zou in elk geval bijna een uur tijdwinst per dag per ziekenhuis opleveren, zo ontdekte ik tijdens een presentatie die ik begin dit jaar gaf bij Instituut Verbeeten. Dat uur is namelijk de optelsom zijn van delen en samenwerken en verder kijken dan je eigen neus lang is. Het klinkt te simpel om waar te zijn maar ik blijf geloven dat het kan, zeker als ik zie wat het op zou leveren of, om het zijn Nederlands te zeggen, wat we zouden kunnen besparen.

Met dank aan de aanwezige zorgverleners, die me vertelden waar ze elke dag tegenaan liepen in hun werk, leg ik graag even uit hoe ik tot die ontdekking kwam:

• Er worden elke dag zo’n 220 patiënten bestraald
• Per patiënt duurt het 15 seconden voordat deze echt goed in het apparaat ligt
• En bij het goed in het apparaat komen te liggen heeft de patiënt ook nog vaak hulp nodig van de zorgverlener

Met andere woorden, als je zorgt dat je die 15 seconden niet meer nodig hebt omdat het apparaat zo ontworpen is dat de patiënt er in één keer goed in ligt, dan levert je dat, om het Instituut Verbeeten maar even als voorbeeld te nemen, dus 220 x 15 seconden = 3300 seconden = 55 minuten tijdswinst op. En verder natuurlijk alle andere zaken die ik in de inleidende tekst al noemde.

Waarom maar niet en waarom toch wel

Toen ik dit hoorde en de zorgverleners vroeg of zij er ooit aan gedacht hadden om dit te op zijn minst te melden aan maar liever nog te bespreken met de fabrikant van het bestralingsapparaat toen schudde iedereen nee. Daar had men nooit aan gedacht en dat terwijl het besef en het inzicht dat deze procedure veel beter en ook prettiger kon voor alle betrokken partijen wel aanwezig waren. Maar het daar iets mee doen, dat was er nooit van gekomen.

Nu begrijp ik heel goed waarom dat er nooit van kwam, maar toch pleit ik voor het er wel van laten komen. Ik pleit voor het wel verder kijken dan je eigen neus lang is en het ook buiten je eigen instelling samenwerken. Want volgens mij is dat het waard. In dit geval en in (alle) ander gevallen, of je nu van besparen, van winst maken of van waarde creëren houdt.

Het is het waard omdat alle betrokkenen er beter van worden, ook de fabrikant van de apparatuur trouwens. En dan heb ik het nog niet eens over (wereldwijd) alle andere patiënten, zorginstellingen en zorgverzekeraars die er ook van zouden profiteren als zo’n apparaat gebruiksvriendelijker wordt. Dat wordt dan helemaal een fraaie rekensom, maar dat terzijde want ik hou nu eenmaal van groot denken en dan toch klein beginnen.

Dus ga ook eens kijken in je eigen omgeving waar, hoe en met wie je kunt samenwerken. Vergeet daarbij vooral even de grenzen die er lijken te zijn maar die je al te vaak zelf trekt. En laat me weten wat het opleverde aan blije klanten, tijdswinst, efficiency, tevreden managers of misschien zelfs wel eeuwige roem. Want dan schrijf ik daar graag een nieuwe blogpost over.

Over ‘waarde creëren in plaats van besparen in de zorg’ schreef ik eerder onder andere deze blogpost:

‘Less is more: Wat een digitaal patiëntendossier oplevert‘

Update 30 september: Deze blogpost is inmiddels vertaald in het Engels en is nu ook te lezen op de ICMCC-blog